Σαν παιχνίδι παιδικό…

Μέρες απεργίας για τους δημοσιογράφους άνοιξε το φετινό 10ο Διεθνές Φεστιβάλ
Χορού της Καλαμάτας. Έγραψα για όσες παραστάσεις του είδα, αμαρτία να μην κάνω
μια αναφορά και στην εναρκτήρια… Με το «Σόλο» του ο Φιλίπ Ντεκουφλέ,
συνεπικουρούμενος από προβολές, προτζέκτορες, βίντεο, σκιές, μεγεθύνσεις,
περίτεχνους φωτισμούς, οπτικά εφέ, έναν μουσικό που έπαιζε ζωντανά πλήθος
οργάνων αλλά και «έπαιζε» με τα χείλη του, και με παρόντα τον λόγο, επιδόθηκε
σε ένα αυτοβιογραφικό κομμάτι, με εικόνες και χρώματα άκρως εντυπωσιακά.
Ένα… καθόλου σόλο, ξέχειλο από χιούμορ, που έκλεινε το μάτι από το
Μπάουχάους μέχρι τον «χορό με τα φραντζολάκια» του Τσάρλι Τσάπλιν στον
«Χρυσοθήρα» και τον Μπάσμπι Μπέρκλεϊ των χολιγουντιανών μιούζικαλ και το
οποίο, παρά την έντονη παρουσία της τεχνολογίας, που ορισμένους ξένισε, είχε
το άρωμα και την αθωότητα του παιδικού παιχνιδιού. Όπως τότε που παίζαμε με το
καλειδοσκόπιο ή χτυπούσαμε με κρότο τα δάχτυλα στο τραπέζι – τακατάκ, τακατάκ,
τακατάκ… – και φανταζόμασταν άλογα να καλπάζουν και – κακάν, κακάν… –
καουμπόηδες να επελαύνουν.