Οι… Eκκλησιάζουσες «έκοψαν» τον Πλούτο στις Σέρρες

Ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη, με τον Λάκη Λαζόπουλο, «εξορίστηκε» από το υπαίθριο θέατρο των Σερρών, γιατί κατά τον δήμαρχο «και μόνο που ακούνε ορισμένοι συμπολίτες μας το όνομα του Αριστοφάνη ενοχλούνται» και γιατί «ο σεβασμιότατος εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του»!

«Το θέατρο πλήττει τα χρηστά μας ήθη. Ο Αριστοφάνης πολύ περισσότερο». Έτσι
αποφάσισαν από κοινού ο Μητροπολίτης και ο δήμαρχος στις Σέρρες και ματαίωσαν
τις καλοκαιρινές παραστάσεις που ήταν προγραμματισμένες σε υπαίθριο θεατράκι!

Αιτία; Οι παραστάσεις θα δίνονταν στον υπαίθριο χώρο της Ακρόπολης των Σερρών
(Κούλας) όπου βρίσκεται κι ένας μικρός βυζαντινός ναός. Ο ναός δεν λειτουργεί,
αλλά ο Μητροπολίτης έκρινε πως τα κείμενα πλήττουν τα χρηστά ήθη, ο δήμαρχος
αποδέχθηκε το σκεπτικό κι επειδή ήταν «αδύνατο να ξεχωρίσει ποια σενάρια (sic)
ήταν τα καλά και ποια όχι», απαγόρευσε τις παραστάσεις.

H Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης εξέδωσε ανακοίνωση ρίχνοντας το «μπαλάκι»
στον Δήμο. Στην οποία υποστηρίζεται ότι «ουδεμία απαγόρευση υπήρξε, ούτε
διάθεση λογοκρισίας. Ο Σεβασμιώτατος παρεκάλεσε μόνον να επιδεικνύεται ο
οφειλόμενος σεβασμός στην ιερότητα του ναού». Ο 36χρονος Μητροπολίτης Σερρών
(στη θέση του μακαριστού Μαξίμου) κ. Θεολόγος, εκ Μαγνησίας ορμώμενος και εκ
των «ημετέρων» τού άλλοτε Μητροπολίτη Βόλου και Δημητριάδος και νυν
Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστόδουλου, αρνήθηκε να απαντήσει στις αλλεπάλληλες
«οχλήσεις» των MME. Ο εκπρόσωπός του πατέρας Χρήστος Καλαϊτζής μετέφερε απλώς
την ανακοίνωση δηλώνοντας πως «αν ο δήμαρχος ακολούθησε με την απόφασή του τη
βούληση του λαού, πολύ καλά έκανε».

«H αλήθεια είναι πως από τότε που ήρθε ο Σεβασμιώτατος, με παρεκάλεσε να
ενημερώνεται η Μητρόπολη για τις εκδηλώσεις στην περιοχή της Ακρόπολης», ήταν
η αντίδραση του δημάρχου Σερρών Ιωάννη Μωυσιάδη. «Για τις φετινές εκδηλώσεις η
αρμόδια επιχείρηση του Δήμου έστειλε ένα τυπικό έγγραφο στον Σεβασμιώτατο,
αλλά “έκλεισε” τις παραστάσεις χωρίς να λάβει την απάντησή του. Σε νέα
επικοινωνία ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του και με το σκεπτικό ότι
δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα κείμενα των σεναρίων και ενδεχομένως αυτά να μην
ήταν και τόσο σεμνά, με παρεκάλεσε να μην παίζονται θεατρικές παραστάσεις
(γενικώς) στον χώρο.

Είναι αλήθεια πως και μόνο που ακούνε ορισμένοι συμπολίτες μας το όνομα τού
Αριστοφάνη ενοχλούνται. Έκρινα λοιπόν σκόπιμο, σεβόμενος την επιθυμία των
δημοτών μου – έστω και μιας μειοψηφίας αυτών – να μην επιτρέψω την διεξαγωγή
παραστάσεων στον χώρο όπου υπάρχει ο ναός. E, αν τώρα έχασαν μια παράσταση
τόσο αξιόλογη και 400 δημότες θεατρόφιλοι, είναι περισσότεροι εκείνοι που θα
δυσαρεστούνταν. H ελευθερία μας ξέρετε σταματά εκεί που προσβάλλεται ο
συνάνθρωπός μας. Να μη φτάσουμε σε λαϊκισμούς. Δεν βγήκε ο Σεβασμιώτατος να
πει ότι θα σας αφορίσω. Απλώς τη δυσαρέσκειά του εξέφρασε».

Ο δήμαρχος Σερρών υπήρξε εδώ και χρόνια φιλότεχνος και «υπηρέτης» του
πολιτισμού στην περιοχή του. Διετέλεσε μάλιστα, σύμφωνα με το «Ημερολόγιο της
Χουντικής Επταετίας» του K. Διγκαβέ, ιδρυτικό μέλος του χουντικού Ελληνικού
Πολιτιστικού Κινήματος που ιδρύθηκε με στόχο «την προβολήν του παλμού και του
πνεύματος της επαναστάσεως» το 1972.

«H απαράδεκτη και σκοταδιστική παρέμβαση επαναφέρει τη λογοκριτική
πρακτική στον πολιτικό πολιτισμό της χώρας μας και μάλιστα παραδίδει σε
τρίτους τη διάθεση των δημοτικών και αρχαιολογικών μας χώρων» δήλωσε η
συντονίστρια Μορφωτικών Υποθέσεων του ΠΑΣΟΚ Μαρία Δαμανάκη. «Ο Πρωθυπουργός
και υπουργός Πολιτισμού να παρέμβει ώστε να επαναφέρει τον Νομό Σερρών στον
21ο αιώνα». Για το θέμα κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή οι βουλευτές Μαρία
Δαμανάκη, M. Μπόλαρης, A. Μουσιώνης, E. Κουτμερίδης.

Με μια… σιβυλλική δήλωση ο υφυπουργός Πολιτισμού Πέτρος Τατούλης απέφυγε να
πάρει θέση: «Σε μια σύγχρονη και ευνομούμενη κοινωνία, οι απαγορεύσεις στον
χώρο του πολιτισμού και οι όποιες παρακωλύσεις δεν έχουν καμία θέση. Ο
πολιτισμός δεν οξύνει τα πνεύματα».

«Επιβιώνουν ακόμη σάπια μυαλά»

Σταμάτης Κραουνάκης, συνθέτης: «Στα 2004 των Ολυμπιακών Αγώνων που υπάρχει
τουλάχιστον μια πιθανότητα να καταλάβει η υφήλιος πού βρίσκεται αυτή η χώρα
που έχει προσφέρει τα φώτα του πολιτισμού, υπάρχουν και επιβιώνουν ακόμη σάπια
μυαλά… Τελικά, μάλλον σωστά ενοχλούνται από τον Αριστοφάνη γιατί κάτι
τέτοιους τους είχε στο στόχαστρό του».

Τάκης Θεοδωρόπουλος, συγγραφέας: «H Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβει ότι ο
τόπος δεν είναι ιδιοκτησία της. Είναι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο δεν διαχωρίζεται
η Εκκλησία από το Κράτος, και από τη στιγμή που μισθοδοτούνται θα πρέπει να
υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Μέρος του δημοσίου συμφέροντος είναι και η
κλασική παιδεία στην οποία ανήκουν ο Αριστοφάνης και ο Σοφοκλής οι οποίοι, στο
κάτω κάτω, είναι αγαθά του πολιτισμού αρχαιότερα από την Εκκλησία».

Βασίλης Τζανακάρης, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού «Γιατί»: «Είναι
ακριβοθώρητος ο πολιτισμός και τυπικά και ουσιαστικά κι εχει τόσο μεγαλείο
μέσα του ώστε δεν θα πρέπει να αφήνεται βορρά στα χέρια του οποιουδήποτε
δεσπότη ή δημάρχου».

Μάριος Μπέγζος, καθηγητής Φιλοσοφίας των Θρησκειών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών:
«Το γεγονός ότι δίπλα από μία εκκλησία φιλοξενείται ένα θέατρο είναι για την
εκκλησία τιμητικό. H ίδια η χριστιανική λειτουργία ως δομή (είσοδος, χορός,
τραγικό στοιχείο) αποτελεί συνέχεια της αρχαίας τραγωδίας. Πολλώ μάλλον που
εδώ πρόκειται για κλασικό ρεπερτόριο. Το να ζητηθεί η ακύρωση των εκδηλώσεων
είναι στενόμυαλο και στενόκαρδο. Είναι δε και απάνθρωπο, μεσούσης της περιόδου
να λαμβάνονται τόσο ριζικού χαρακτήρα αποφάσεις, τη στιγμή που θα μπορούσαν να
υπάρξουν λύσεις (σε σχέση, για παράδειγμα, με τον χρόνο έναρξης των
παραστάσεων ή την ένταση του ήχου) που να οικονομούν το θέμα. Για έναν νέο
άνθρωπο και νέο Επίσκοπο η συγκεκριμένη στάση αποτελεί κακή αρχή διακονίας».

Άγγελος Παπαδημητρίου, εικαστικός: «Ξέρετε πόσοι άνθρωποι έχουν γίνει
νευρασθενικοί από τις καμπάνες των εκκλησιών, που τις πιο ακατάλληλες ώρες
χτυπούν δαιμονισμένα; Πόσα σπίτια έχουν χάσει την πραγματική αξία τους επειδή
βρίσκονται κοντά σε εκκλησίες που δεν διστάζουν με ηχεία, αντάξια ροκ
συγκροτημάτων, να κάνουν τη λειτουργία και το κήρυγμα υποχρεωτικά σε ακτίνα
χιλιομέτρων; Πάντα μία από τις απορίες μου ήταν πώς δεν βρίσκεται ένας παθών
χριστιανός να διαμαρτυρηθεί έντονα και έμπρακτα. Και αντί να συμβεί αυτό,
συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: εκκλησία ενοχλημένη από γειτονικό καλοκαιρινό
θέατρο, με δυναμική επέμβαση, ακυρώνει τις παραστάσεις του. Έτσι δεν θα την
παρενοχλεί ο λόγος του Αριστοφάνη, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη. Όχι παίζουμε!»

Θάνος Μικρούτσικος, συνθέτης: «Ποιος ορίζει τα όρια του επιτρεπτού και του
ανεπίτρεπτου; Οι Σέρρες, έχουν καταγραφεί στη συνείδηση και την καρδιά των
καλλιτεχνών σαν μια πόλη με εξαιρετικό κοινό. Είναι κρίμα σήμερα να ανακοπεί
αυτή η δημιουργική πορεία της».

Σειρά ματαιώσεων

Τελευταίο «θύμα» της απόφασης των χρηστών αρχών των Σερρών υπήρξε η παράσταση
του «Πλούτου» του Αριστοφάνη με τον Λάκη Λαζόπουλο (Χρεμύλο) – σε μετάφραση
K.X. Μύρη, σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, στίχους
Λίνας Νικολακοπούλου – που ματαιώθηκε.

Προηγήθηκε στις 11 Ιουλίου η μεταφορά, την τελευταία στιγμή, της παράστασης
του έργου του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας» με τον Γιώργο Κιμούλη (σε μετάφραση
και σκηνοθεσία δική του), από τον χώρο της Ακρόπολης στο προαύλιο του A’
Γυμνασίου της πόλης (όπου δεν μεταφέρθηκε καν η παράσταση του «Πλούτου»!). Ο
Γιώργος Κιμούλης αρνήθηκε να κάνει στα «NEA» οποιαδήποτε δήλωση για το θέμα.

H τελευταία παράσταση στον χώρο της Ακρόπολης των Σερρών, δίπλα από το
παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου, ήταν εκείνη του «Ασυλλόγιστου» του Μολιέρου που
έδωσε ο θίασος του Βασίλη Τσιβιλίκα στις 26 Ιουνίου. «Δώσαμε πράγματι την
παράσταση στον υπέροχο αυτό χώρο. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου καμιά αντίδραση.
Έμαθα όμως εκ των υστέρων ότι ήταν η τελευταία φορά που δίνονταν παραστάσεις
δίπλα από τον ναό. Εμείς προλάβαμε», δήλωσε ο θιασάρχης στα «NEA».

«Ας έρθουν εδώ στη Ζάκυνθο»

Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος: «Οι πατέρες της Καππαδοκίας, Βασίλειος,
Γρηγόριος και άλλοι σπούδασαν τη Θύραθεν Φιλοσοφία (δηλαδή την αρχαία
φιλοσοφία) στις ειδωλολατρικές σχολές της Αθήνας και δεν έγιναν ειδωλολάτρες.
Διάλεξαν, όπως εκείνοι γράφουν, τα στοιχεία εκείνα που θα βοηθούσαν τον
Χριστιανισμό να γίνει κατανοητός στον κόσμο. Παρακολούθησα το έργο “Επτά επί
Θήβας” με τον Γιώργο Κιμούλη στη Ζάκυνθο. Λυπάμαι που οι Σερραίοι έχασαν μια
καλή ευκαιρία για να ακούσουν υψηλή Θεολογία. Τα αρχαία δράματα και οι
κωμωδίες που δεν είναι δεκτές στις Σέρρες ας έρθουν εδώ στη Ζάκυνθο».

«Έχουν άλλα όρια επιτρεπτού»

Λάκης Λαζόπουλος, ηθοποιός: «Στον 21ο αιώνα όποιος προσπαθεί να
επαναφέρει τον σκοταδισμό πρέπει να το ξέρει τουλάχιστον η κοινωνία για να
πάρει τη θέση της. Τόσο το ΥΠΠΟ όσο και ο Αρχιεπίσκοπος πρέπει να
τοποθετηθούν, αν προτίθενται να επιτρέπουν στην Εκκλησία να ανακατεύεται με τα
του πολιτισμού. Αν δηλαδή ο Αριστοφάνης θα τελεί υπό την έγκριση της Εκκλησίας
της Ελλάδας. Επίσης, αν κάθε δημοτική αρχή θα θέτει τα δικά της όρια περί
επιτρεπτού και μη επιτρεπτού των παραστάσεων».

Ιστορία εκκλησιαστικού «σκοταδισμού»

1925: Εκκλησία και χριστιανικά σωματεία καταγγέλλουν στο υπουργείο
Παιδείας τους καθηγητές της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας ως «διαστροφείς
της ελληνικής γλώσσας». H Σύνοδος απαιτεί και το υπουργείο Παιδείας
απομακρύνει από τις θέσεις τους τούς Δημήτρη Γληνό, Αλέξανδρο Δελμούζο, Ρόζα
Ιμβριώτη, Μιχάλη Παπαμαύρο και Κώστα Βάρναλη με την κατηγορία ότι «ακολουθούν
αντεθνικές και υλιστικές μεθόδους».

Καλοκαίρι 1954: H Εκκλησία επιβάλλει στην κυβέρνηση να πάρει θέση για
τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη «Τελευταίος πειρασμός» και «Καπετάν Μιχάλης». H
Σύνοδος ζητεί τον αφορισμό των έργων του συγγραφέα, αλλά και την παρέμβαση του
εισαγγελέα. H κυβέρνηση υπό το βάρος της πίεσης της Εκκλησίας τιμωρεί τα
συμβούλια που στήριξαν τον Καζαντζάκη.

Νοέμβριος 1991: Καθοδηγούμενες από τον τότε Μητροπολίτη Φλωρίνης
Αυγουστίνο Καντιώτη αντιδράσεις του «λαού» της Φλώρινας εναντίον του Θόδωρου
Αγγελόπουλου σταματούν τα γυρίσματα της ταινίας του «Το μετέωρο βήμα του
πελαργού», γιατί «πλήττει τα χρηστά μας ήθη».

Οκτώβριος 1995: Καθοδηγούμενοι από κύκλους της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης
«πιστοί» εισέρχονται στη Ροτόντα όπου πραγματοποιούνταν ρεσιτάλ και
βιαιοπραγούν εναντίον των διοργανωτών, διεκδικώντας τη χρήση του χώρου ως
ιερού ναού.

Μάρτιος 2000: Με μήνυση εκπροσώπου «χριστιανικού σωματείου», το
Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης κρίνει ως «προϊόν κακόβουλης
βλασφημίας» το περιεχόμενο του βιβλίου «M εις την ν» του Μίμη Ανδρουλάκη και
απαγορεύει προσωρινά τη διάθεσή του.

Φεβρουάριος 2003: Αστυνομικοί, με εισαγγελική παραγγελία, εισέβαλαν σε
κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και αφαίρεσαν ως «βλάσφημο» από τις προθήκες
τους τη «Ζωή του Ιησού», του επί 20 χρόνια πολιτικού γελοιογράφου και
καρτουνίστα του γερμανικού περιοδικού «Stern», Αυστριακού Γκέρχαρντ Χάντερερ.

Νοέμβριος 2003: Ένα από τα έργα του Βέλγου ζωγράφου Τιερί ντε Κορντιέ
υπό τον τίτλο «Πότισέ με» αποκαθηλώνεται από τη διεθνή εικαστική έκθεση
«Outlook», καθώς θεωρήθηκε πως «προσέβαλλε το σύμβολο του Σταυρού και τα
χρηστά ήθη». Χαρακτηρίστηκε δε από τον εκπρόσωπο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου
Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητο «υβριστικό για το πρόσωπο του Χριστού, τον
Σταυρό και την Εκκλησία».