MATIEΣ Στη Γιαλούσα

Είχε βραδιάσει, μόλις, και κόβαμε βόλτες με τον Τάκη Χατζηγεωργίου, τον
δημοσιογράφο, βουλευτή και ποιητή, έξω από το δημοτικό θέατρο Στροβόλου,
κουβεντιάζοντας. Ένα ελαφρύ αεράκι έπαιζε με τις κορυφές των δένδρων. «Σαν
ευκάλυπτοι μου μοιάζουν αυτά τα δέντρα», είπα κάποια στιγμή. «Μα, είναι
ευκάλυπτοι!», μου απάντησε ο Χατζηγεωργίου. Και πρόσθεσε: «Εδώ, κάποτε, είχε
πολλά νερά. Και κουνούπια. Γι’ αυτό οι Άγγλοι φύτεψαν λεύκες, που πίνουν
άφθονο νερό και διώχνουν, συνάμα, και τα κουνούπια. Έτσι, ο τόπος καθάρισε.
Και τούτη την ώρα, που σουρουπώνει, όλα μοιάζουν μαγικά. Μπορεί, όλη τη μέρα
να καίγεται η πόλη, αλλά το βράδυ πέφτει μια υπέροχη δροσιά. Είναι από τα
θέλγητρα της πολιτείας μας…».

Λευκωσία. Πόλη αγαπημένη. Την έχω επισκεφθεί ένα σωρό φορές, σε άλλους
καιρούς. Τώρα, κομμένη στα δυο, περιμένει να ενωθούν τα κομμάτια της, να
ξαναγίνει όπως παλιά. Περνάμε με το αυτοκίνητο στην κατεχόμενη περιοχή,
έχοντας στον νου μας τα φώτα, τα αρώματα, τα ακριβά αυτοκίνητα, τις ωραίες
νέες γυναίκες τής Λεωφόρου Μακαρίου. Εδώ, ζέστη και μόνο ζέστη. Κανένας
τουρίστας! Ενώ, πίσω μας, στην ελεύθερη πολιτεία, χιλιάδες ξένοι! Και ανάμεσά
τους, δεκάδες μελαχρινές κοπέλες από την Κεϋλάνη.

Στο χωριό Γιαλούσα (κάποτε λεγόταν Άγιος Θέρισσος), σταματάμε με την παρέα μου
στο ξενοδοχείο «Τερέζα», που βγάζει «τραπεζάκια έξω» και σερβίρει «ψάρια της
ώρας» στους ταξιδιώτες. Ο μαγαζάτορας, μόλις ακούει ελληνικά, ενθουσιάζεται.
Μου μιλάει κι εκείνος ελληνικά και με οδηγεί στην κουζίνα του, για να μου
δείξει, περήφανος, τους σκορπιούς και το μαριδάκι του, μαζί μ’ έναν ροφό.
«Μόλις μου τα φέρανε οι ψαράδες, αποκάτω…».

«Αποκάτω». H θάλασσα μπλε, η θάλασσα πράσινη. Κάποια κορίτσια φοράνε τα μαγιό
τους και τρέχουν να βουτήξουν. «Με λένε Ερντογάν. Είναι το μικρό μου όνομα»,
μου συστήνεται ο ταβερνιάρης. «Αγαπώ πολύ τους Έλληνες. Είναι καλόκαρδοι και
χουβαρντάδες. Και, πρέπει να σου πω, οι καλύτεροι πελάτες μου. Έλα να πιούμε
ένα κρασί, στην υγειά όλων μας…». Ο Τάκης κοιτάζει προς το πέλαγο και
απαγγέλλει Καβάφη. «…Άλλωστε, στις θάλασσές μας πλέουμε/Νερά της Κύπρου, της
Ασίας και της Αιγύπτου/Αγαπημένα των πατρίδων μας νερά/Είμεθα Έλληνες κι
εμείς/Τι άλλο είμεθα; /Αλλά με αγάπες και συγκινήσεις της Ασίας/Με αγάπες και
με συγκινήσεις/που κάποτε ξενίζουν τον ελληνισμόν»…