ME EXEIΣ ΣTO XEPI

Στον Βασίλη Αλεξάκη

Βρισκόμασταν στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου και εγώ – ως επικεφαλής του
ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα – ανήκα στους δύο σκληρότερα εργαζόμενους
ανθρώπους στην Ελλάδα. Το καθημερινό μου πρόγραμμα ξεκινούσε από τα χαράματα
και συνεχιζόταν μέχρι τελικής πτώσης, περασμένα μεσάνυχτα. Με το
πολυδιαφημισμένο «λεωφορείο της νίκης» αλλά και με αεροπλάνα και βαπόρια –
ακόμα και με ψαροκάικα – αλώνιζα τη χώρα. H ένταση ήταν τέτοια ώστε, παρά τη
σιδερένια μου υγεία, είχε κριθεί σκόπιμο να με ακολουθεί παντού ένας γιατρός,
ειδικευμένος μάλιστα στο κουράρισμα αθλητών. Επρόκειτο για κορυφή στον τομέα
του, πλην βρωμόφατσα. Μόλις απέκτησε μια στοιχειώδη οικειότητα μαζί μου,
άρχισε να μου πλέκει το εγκώμιο των αναβολικών, χάρη στα οποία – ισχυριζόταν –
είχε εξασφαλίσει στην πατρίδα μια ντουζίνα τουλάχιστον χρυσά μετάλλια. «Σε
λάθος άνθρωπο κοκορεύεσαι!», τον έκοψα. «Εγώ δεν έχω ανάγκη από χημική ντόπα –
παίρνω περίσσευμα αδρεναλίνης από την επαφή με τον λαό!». Μπορεί να ακούστηκα
κάπως πομπώδης και παλαιοκομματικός, τον έβαλα όμως στη θέση του. Περιορίστηκε
στο να μου δίνει βιταμίνες και κάτι παστίλιες εισαγωγής από την Ελβετία –
θαυματουργές αληθινά – οι οποίες μαλάκωναν ακαριαία το λαιμό και εξάλειφαν
κάθε βραχνάδα πριν και μετά από τις ομιλίες μου. Δεν χρειαζόμουν τίποτα
περισσότερο. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι, λίγες εβδομάδες αργότερα, θα
εκλιπαρούσα για βοήθεια από τον ίδιον και από όλους του τους συνάδελφους;

Επέστρεψα από την Αλεξανδρούπολη στην Αθήνα, κέρδισα πανθομολογουμένως τις
εντυπώσεις στην πρώτη τηλεοπτική μονομαχία και το ίδιο βράδυ πέταξα για τα
Γιάννενα, όπου την επομένη θα μιλούσα στην κεντρική πλατεία. Κατέλυσα σε ένα
συμπαθέστατο ξενοδοχείο, λίγο έξω από την πόλη. Ήπια ένα ουισκάκι
κουβεντιάζοντας σε ευχάριστο κλίμα με τους δύο πιο έμπιστους συμβούλους μου
και γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα ανέβηκα στο δωμάτιό μου. Έβαλα το ξυπνητήρι
στις εφτά το πρωί και βυθίστηκα στον ύπνο με το που ακούμπησα σχεδόν το κεφάλι
μου στο μαξιλάρι. Ξύπνησα με άριστη διάθεση, η οποία – φευ – δεν επρόκειτο να
διαρκέσει παρά ελάχιστα λεπτά.

Μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι, διεπίστωσα την τραγωδία που με είχε βρει: Τα
χέρια μου δεν υπάκουαν στις εντολές μου! Εγώ τα διέταζα να ανοίξουν την πόρτα
του μπάνιου κι εκείνα κρέμονταν από τους ώμους μου σαν ψόφια. Κι όμως, αν είχα
τα μάτια μου κλειστά ή στραμμένα αλλού, θα ήμουν σίγουρος ότι ανταποκρίνονταν
όπως πάντα και εκτελούσαν με προθυμία και ακρίβεια ό,τι τα πρόσταζα.

Φαντάζεσαι τον πανικό μου. Αφού μάταια προσπάθησα να καλέσω βοήθεια από το
τηλέφωνο – κατάφερα να αρπάξω το ακουστικό με τα δόντια, απέτυχα όμως να
πληκτρολογήσω με το πηγούνι μου οποιοδήποτε νούμερο – βγήκα ημίγυμνος στον
διάδρομο, αγνόησα τους σωματοφύλακες που με κοιτάζαν άναυδοι και άρχισα να
βαράω κλωτσιές στην πόρτα του διπλανού δωματίου, όπου έμενε ο ένας από τους
δύο έμπιστούς μου. «Εγώ είμαι!», ούρλιαξα. «Εσείς είστε;», τραύλισε και ίσα
που άνοιξε μια χαραμάδα. «Βάλε με μέσα αμέσως – αδιαφορώ όποιαν κι αν έχεις
στο κρεβάτι σου!». Σε άλλες συνθήκες θα είχα σίγουρα εκπλαγεί διαπιστώνοντας
ότι ο Θ. – νέο και ωραίο παλικάρι κατά γενικήν ομολογία – πηδούσε εκείνη τη
γριά μαϊμού δημοσιογράφο, την A. Σάμπως όμως κι εγώ στην ηλικία του, δεν είχα
κάνει τέτοιους και χειρότερους συμβιβασμούς;.. Με την έλευσή μου, μάζεψε όση
ντροπή τής είχε απομείνει, τυλίχτηκε με κάτι σεντόνια και μας άδειασε τη
γωνιά. «Τι τρέχει, αρχηγέ;». Τον έβαλα να τριπλοκλειδώσει, να κλείσει τζάμια
και παντζούρια και ύστερα τον έφερα αντιμέτωπο με το κακό. «Έχουν δηλαδή
μουδιάσει;», ρώτησε. «Χειρότερα. Δεν τα νιώθω καθόλου…». Τα περιεργάστηκε με
το βλέμμα, «πιάσε τα!», τα άγγιξε ντροπάλα, «σφίξε τα, παιδάκι μου!», του
κάκου ωστόσο, δεν αισθανόμουν απολύτως τίποτα… «Νομίζω ότι έχω πάθει
εγκεφαλικό…», ομολόγησα τη χειρότερη υποψία μου. «Τον γιατρό επειγόντως!».

Μεταφέρθηκα ιγκόγκνιτο στο Γενικό Νοσοκομείο της πόλης και υποβλήθηκα σε ένα
πλήρες και ταχύτατο τσεκ-απ, παρόντος μονάχα του καθηγητή X. – διευθυντή του
Νοσοκομείου και επιφανούς κομματικού στελέχους μας – και του προσωπικού
γιατρού μου. Τρεις ώρες αργότερα, ο καθηγητής X. μού ανακοίνωνε τα ευχάριστα,
κατά τη γνώμη του, μαντάτα: Ούτε εγκεφαλικό με είχε χτυπήσει ούτε όγκος μέσα
στο κρανίο μου μεγάλωνε ούτε κανένας νευροπαραλυτικός ιός είχε προσβάλει τον
οργανισμό μου. «Τι μου συμβαίνει τότε;». Όποτε οι γιατροί αποτυγχάνουν να
διαγνώσουν το πρόβλημα, παίρνουν μια εξοργιστική έκφραση ψευδοταπεινότητας και
αρχίζουν τις εικασίες. «Ίσως έχετε παραζοριστεί τον τελευταίο καιρό… Το
υπερβολικό άγχος μπορεί να προκαλέσει αναφυλαξίες, εφιδρώσεις, ακόμα δε και
δυσλειτουργίες των άκρων… Θα σας γράψω ένα ήπιο ηρεμιστικό και θα συστήσω να
αναπαύεστε όσο γίνεται περισσότερο… Στο κάτω κάτω, όλες οι δημοσκοπήσεις
συμφωνούν πως οι εκλογές θα αποτελέσουν για μας περίπατο…». «Μα τι λέτε;»,
εξανέστην. «Εγώ είμαι περδίκι, ταύρος, τέρας υγείας σωματικής και ψυχικής!
Μονάχα αυτά τα γαμημένα τα χέρια μου έχουν κηρύξει απεργία! Και όμως, τώρα δα
που σας μιλάω, έχω την αίσθηση πως τα κουνάω με οργή! Πώς διάολο δεν σαλεύουν
ντιπ;..». H σιωπή του δήλωνε ότι δεν είχε τίποτα περισσότερο να μου προσφέρει.
Κοίταξα το ρολόι και ζήτησα από τον έμπιστό μου να με βοηθήσει να ντυθώ. Παρά
την επιμονή του, δεν εννοούσα να αναβάλω την προγραμματισμένη περιοδεία στα
γύρω χωριά.

Πολύ αμφιβάλλω εάν αντιλαμβάνεσαι το αξιοθρήνητο και γελοίο ταυτόχρονα της
κατάστασής μου. Δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσα να ανταλλάξω χειραψίες με τους
ψηφοφόρους, ούτε και να υπογραμμίσω τις διακηρύξεις μου μ’ εκείνες τις επικές
χειρονομίες, οι οποίες με έκαναν να ξεχωρίζω απ’ την αρχή της ρητορικής και
της πολιτικής εν γένει σταδιοδρομίας μου. Σε κάθε βήμα αντιμετώπιζα
καινούργιες δυσκολίες: Με τα χέρια μου τοποθετημένα όπως όπως μέσα στις τσέπες
του σακακιού μου, δεν υπήρχε φυσικά περίπτωση να παραβρεθώ σε γεύμα – ποιος θα
με τάιζε; – ή να δώσω αυτόγραφα στους νεολαίους που με καλωσόριζαν στην είσοδο
κάθε χωριού με ενθουσιασμό, ανεμίζοντας αφίσες μου. Το αποκορύφωμα της
ταπείνωσης ήρθε όταν παρακάλεσα τον έμπιστο να με συνοδεύσει στις αντρικές
τουαλέτες, να μου κατεβάσει το φερμουάρ και να με βοηθήσει να κατουρήσω.
Σκέψου μονάχα τι θα συνέβαινε, έτσι και κάποιος φωτορεπόρτερ παρεισέφρυε στη
σκηνή και τον απαθανάτιζε, να τινάζει – με αιδώ ομολογουμένως – το πέος μου!

Έλπιζα και προσευχόμουν από μέσα μου διαρκώς ο εφιάλτης να τελειώσει το ίδιο
ξαφνικά όπως είχε αρχίσει. Πού να ‘ξερα ότι τα χειρότερα θα ακολουθούσαν; Κατά
το μεσημεράκι κι ενώ απευθυνόμουν στα μέλη ενός γεωργικού συνεταιρισμού, τα
χέρια μου ξαναζωντάνεψαν. Μα αντί να συμπεριφερθούν σεμνά και ταπεινά – μπας
και τα συγχωρέσω για την πρωινή τους διαγωγή – μου προξένησαν μεγαλύτερα
ρεζιλίκια. Τη στιγμή ακριβώς που υποσχόμουν τη διαγραφή των αγροτικών χρεών,
τεντώθηκαν σαν αγουροξυπνημένα πάνω από το κεφάλι μου. Τα αγνόησα και πέρασα
στο φλέγον ζήτημα των μονοκαλλιεργειών και τότε εκείνα ξεκίνησαν μιαν άθλια
παντομίμα: το αριστερό ζούπηξε μιαν αόρατη οδοντόπαστα και το δεξί άρχισε να
πηγαινοφέρνει μιαν αόρατη οδοντόβουρτσα μπροστά στο στόμα μου! Ο κόσμος με
κοιτούσε και δεν πίστευε στα μάτια του. Τελείωσα τον λόγο μου κακήν-κακώς και
φυγαδεύτηκα από τους σωματοφύλακες στο αυτοκίνητό μου. Έβριζα κι έκλαιγα
σχεδόν, «κόψε τά μου από τη ρίζα!», έλεγα στον έμπιστό μου, όμως εκείνος,
ψύχραιμος, αναζητούσε κάποια, προσωρινή έστω, λύση. «Πρέπει τουλάχιστον να τα
ακινητοποιήσουμε…», κατέληξε. Έτσι – με μια μεταξωτή κορδέλα διακριτικά αλλά
σφιχτά δεμένη στο ύψος της μέσης μου – έδωσα το απόγευμα πρες κόμφερανς και
αποθεώθηκα το βράδυ στην κεντρική πλατεία από τον λαό της Ηπείρου.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος ενημέρωσε εμπιστευτικά τους δημοσιογράφους ότι
τα χέρια μου έμεναν ακίνητα επειδή υπέφεραν από κάποια σπάνια αλλεργία – δεν
τους έπεισε φυσικά – οι φήμες οργίαζαν, μιλούσαν ακόμα και για πάρκινσον,
κάποιοι θυμήθηκαν ότι και ο Χίτλερ – άκουσον, άκουσον! – υπέφερε από την ίδια
νόσο. Κι εγώ, που είχα πάρει απόφαση να κόψω τα παρασκηνιακά αλισβερίσια με τα
διαπλεκόμενα συμφέροντα, αναγκάστηκα να τηλεφωνήσω σε μεγαλοεκδότες και
καναλάρχες και να τους παρακαλέσω προσωπικά «να μην το κάνουν θέμα»… Τους
φανταζόμουν να γελούν σαρδόνια και άφριζα.

Πίσω στην Αθήνα, έπεσα στην αγκαλιά της αγαπημένης μου γυναίκας και – με
αναφιλητά μικρού παιδιού – της εξιστόρησα λεπτομερώς τα καθέκαστα. Κατάφερε να
με ηρεμήσει με φιλιά και χάδια και ύστερα με παρατήρησε προσεκτικά και
επιβεβαίωσε θριαμβευτικά εκείνο που λένε, ότι όποιος σε αγαπάει βαθιά, σε
γνωρίζει καλύτερα κι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

«Αυτά τα χέρια δεν είναι τα δικά σου!», κραύγασε. «Τι εννοείς;». «Αυτά τα
χέρια δεν είναι τα δικά σου!», επανέλαβε, ακόμα πιο σίγουρη. «Μπορεί να τους
μοιάζουν πάρα πολύ, όμως ανήκουν σε άλλον! Κοίτα μονάχα στη βάση της αριστερής
παλάμης. Διακρίνεις εκεί τη μικρή ουλή που είχες αποκτήσει στα δώδεκα,
πέφτοντας από το ποδήλατο; Ή μήπως δεν το βλέπεις ότι το σχήμα των νυχιών στα
μικρά δάκτυλα είναι ανεπαίσθητα διαφορετικό;». «Δίκιο έχεις…», ομολόγησα,
ενώ ένα ρίγος με διαπερνούσε. «Μη ζητάς να σου εξηγήσω το πώς και το γιατί…
Το γεγονός είναι ότι κατά τη διάρκεια της χθεσινής νύχτας, τα χέρια σου
αποσπάστηκαν από τους ώμους σου και κόλλησαν στο κορμί ενός άγνωστου! Και
αντιστρόφως! Ο εγκέφαλός σου εξακολουθεί να τα ελέγχει, υπακούνε πράγματι
πιστά στις εντολές που εξ αποστάσεως τους δίνεις… Έτσι κι ο άλλος, ο
φουκαράς. Την ώρα που μιλούσες στον συνεταιρισμό, άνοιξε τα μάτια του,
τεντώθηκε και – δίχως να ‘χει ακόμα συνειδητοποιήσει τι του είχε λάχει – πήγε
στο μπάνιο και αποπειράθηκε να βουρτσίσει τα δόντια του, ενέργεια που σε
ρεζίλεψε ελαφρώς στους αγρότες. Από τότε υποφέρει, νιώθοντας τα χέρια του
ακινητοποιημένα από τη μεταξωτή κορδέλα και απορεί ταυτόχρονα, αντικρύζοντας
τα δικά σου να πηγαινοέρχονται με τον γνωστό τους, τόσο άγαρμπο και τόσο
γοητευτικό συνάμα, τρόπο… Θα κοντεύει προφανώς να σαλτάρει.». «Όπως κι εγώ!
Τι θα απογίνουμε;». «Ηρέμησε. H λύση είναι απλή – βρίσκεται στη ρίζα ακριβώς
του προβλήματος…».

Συμφώνησα με τη γυναίκα μου – η εξήγηση που έδωσε ήταν η μόνη πειστική – κι
έκανα (και κάνω ακόμα) ό,τι μπορώ για να επικοινωνήσω μαζί σου.

Διέταξα κατ’ αρχήν τα χέρια μου να σου γράψουν με συντομία αλλά και σαφήνεια
τι ακριβώς μας έχει συμβεί και να σου σημειώσουν τον αριθμό του προσωπικού
κινητού μου. Μάταια περίμενα άγρυπνος τηλεφώνημά σου. Ίσως, σκέφτηκα στη
συνέχεια, να είσαι αλλοδαπός. Σου ξανάγραψα στα αγγλικά. Καμιά απολύτως
ανταπόκριση. Έχασα τότε την υπομονή μου, μουντζουρώθηκα με μελάνι κι έστειλα
τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα εμπιστευτικά στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης,
προκειμένου να εξακριβώσουν την ταυτότητά σου. Τους πήρε ένα ολόκληρο
εικοσιτετράωρο για να με πληροφορήσουν ότι απλώς δεν είσαι σεσημασμένος. Για
να σε εντοπίσουν ανάμεσα στα εκατομμύρια των «νομοταγών», θα χρειαστούν – λέει
– ίσως και μήνα! Ιδού λοιπόν που δικαιώνονται περίτρανα όσοι υποστηρίζουν ότι
ο έλεγχος των πολιτών από το κράτος πρέπει επειγόντως να ενταθεί. Πως στον
σημερινό ανασφαλή κόσμο δεν υπάρχουν άτομα υπεράνω υποψίας, όλοι είναι εν
δυνάμει εγκληματίες ή τρομοκράτες και όποιον πιάνουν, να του κόβουν τον κώλο!
Δεν θα με ακούσεις να τα δηλώνω αυτά δημόσια – υπάρχει και το πολιτικό κόστος
– μάθε όμως ότι εξαιτίας σου έχω σημαντικά αναθεωρήσει τις φιλελεύθερες
απόψεις μου.

Θεωρείς τον τόνο μου εκφοβιστικό; Δίκιο έχεις. Με έχεις φτάσει στο απροχώρητο!
Από τη μία οι Ελληνίδες και οι Έλληνες να με υποδέχονται παντού ως την
καινούργια τους μεγάλη ελπίδα κι από την άλλη εσύ να με αγνοείς! Σου πρόσφερα
ακόμα και λεφτά – πολλά λεφτά – και τα περιφρόνησες! Ποιος είσαι επιτέλους, ρε
φίλε; Και τι γυρεύεις για να μου επιστρέψεις τα χεράκια μου;..

Τις ελάχιστες στιγμές που λύνω τη μεταξωτή κορδέλα – πάντοτε, εννοείται, με
κλειδαμπαρωμένα τα πορτοπαράθυρα – και προσπαθώ από τις χειρονομίες σου να
βγάλω κάποιο συμπέρασμα, μπερδεύομαι απλώς χειρότερα: Τη μια πυροβολείς με το
δάχτυλο στον αέρα, την άλλη διευθύνεις μιαν ανύπαρκτη ορχήστρα, χτες βάλθηκες
να σταυροκοπιέσαι με αρχιερατική μεγαλοπρέπεια και στη συνέχεια τέντωσες την
παλάμη σου, σαν για να σκύψουν οι πιστοί να σου τη φιλήσουν… Και προ ολίγου
αποπειράθηκες να με αυνανίσεις παρά τη θέλησή μου!

Αλλά κι όταν σε έχω δεμένο, συχνά νιώθω την παρουσία σου στον χώρο,
περιπαικτική και απειλητική συγχρόνως. Όσο περνάνε οι μέρες, τόσο σιγουρεύομαι
πως η ανταλλαγή των άνω άκρων μας όχι μόνο δεν σε στεναχωρεί, αλλά μπορεί
ακόμα και να την προκάλεσες εσύ ο ίδιος, δεν ξέρω ποιες σατανικές μεθόδους
μετερχόμενος. Και – γιατί να στο κρύψω; – φοβάμαι ότι δεν θα σταματήσεις εδώ.

Την Κυριακή έχουμε εκλογές. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα απόρρητα γκάλοπ, το
κόμμα μου προηγείται σταθερά, έχουμε εξασφαλίσει άνετη νίκη και αυτοδυναμία.
Τη Δευτέρα θα ορκιστώ πρωθυπουργός και θα υπογράψω αυτοπροσώπως το διάταγμα
του διορισμού μου έστω και με δεμένα τα χέρια, κρατώντας – κεκλεισμένων των
θυρών – την πένα με το στόμα, όπως οι ανάπηροι που ζωγραφίζουν τις
χριστουγεννιάτικες κάρτες. Την Τρίτη (αν σε έχω καταλάβει σωστά κι άμα δεν σ’
έχω μπουζουριάσει μέχρι τότε) θα αντεπιτεθείς: Θα ξυπνήσω και θα διαπιστώσω
πως έχω πλέον χάσει τον έλεγχο και των ποδιών μου. Θα αρχίσω να μετακινούμαι
με αναπηρικό καροτσάκι, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα ισχυρίζεται ότι εξάρθρωσα
– κάνοντας τζόγκινγκ – τον γοφό μου… Κι εσύ θα χαχανίζεις από κάπου… Τι θα
‘χει σειρά; H γλώσσα, άραγε, ή το πέος μου; Όταν πάντως δεν θα μπορώ με τίποτα
να κρύψω αυτό που μου συμβαίνει, όταν θα μ’ έχεις πια οριστικά αλώσει, όταν
όλοι θα διαπιστώνουν πως άλλον ψήφισαν κι άλλος τους κυβερνάει, τότε – στ’
ορκίζομαι – θα αυτοκτονήσω. Με μια μου κίνηση, θα αφανίσω και τους δυο μας!

Σου απευθύνομαι για ύστατη φορά και σου ορκίζομαι πως – παρά τα φαινόμενα – ο
εαυτός μου παραμένει ό,τι πολυτιμότερο διαθέτω. Μπορεί επί τόσα χρόνια να τον
περιφρόνησα για χάρη της δημόσιας εικόνας μου, να τον έσουρα σε ατέρμονες
συνεδριάσεις και πληκτικές συνεστιάσεις, να τον ταπείνωσα με αλλεπάλληλους
μικρούς συμβιβασμούς – πλαστές εγκαρδιότητες, υποκριτικές ευαισθησίες,
ελιγμούς-στραμπουλήγματα – μα αυτός δεν είναι λόγος για να τον χάσω οριστικά.
Εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν τα ίδια και χειρότερα απλώς για να επιβιώσουν,
δίχως να διαθέτουν ίχνος από τις δικές μου φιλοδοξίες.

Είμαι, παρ’ όλ’ αυτά, πρόθυμος να διαπραγματευτώ μαζί σου εν λευκώ. Και αν μου
ζητήσεις να παραιτηθώ από το όνειρο της ζωής μου δυο μέρες πριν το εκπληρώσω
κι αυτό ακόμα θα το συζητήσω, θα ακούσω τα επιχειρήματά σου… Ναι – γιατί να
το κρύψω; – θα υποκύψω στον εκβιασμό σου! Τι άλλο θέλεις για να μου μιλήσεις;
Μίλα μου!