Mε άρωμα κάντρι

Μεσημέρι του Ιουλίου από αυτά που τηγανίζεις αυγά στα πεζοδρόμια. H πόλη, αντί
να βουλιάξει στη γλυκιά της σιέστα τρέχει, ιδρώνει και φυτεύει πρασινάδες σε
φιδίσια παρτέρια.

Μπροστά ο δρόμος κάνει νερά από τη ζέστη και με τα διπλανά αυτοκίνητα
ανταλλάσσουμε ματιές – το έχεις πιστέψει εσύ; Εγώ όχι ακόμη.

«Van Lear Rose» Loretta Lynn (Universal)

H Λορέτα Λιν έφτιαξε σπιτικό ψωμί και μπήκε στο στούντιο για ηχογράφηση. Άλλο στυλ οι παλιές…

Και να σου πω και την αλήθεια, δεν χρειάζεται να το πιστέψεις. Άκουσέ το. H
κυρία είναι κοντά στα 70. «Βασίλισσα της κάντρι» και τα σχετικά, η κόρη του
ανθρακωρύχου, η Λορέτα Λιν. Ήταν σούπερ σταρ στα 27 της. Τόσο περίπου είναι ο
κύριος που τη συνοδεύει. The kid. Ο Τζακ Γουάιτ, των White Stripes του
«εναλλακτικού ροκ» (αν και δεν μ’ αρέσουν αυτοί οι όροι, άχρηστοι είναι ).

Ο Τζακ και η Μεγκ (το κορίτσι των Stripes) έκαναν επίσκεψη στην κυρία της
κάντρι – εκείνη τους μαγείρεψε και έφτιαξε για χάρη τους σπιτικό ψωμί – τα
παιδιά είχαν μόνο καλά λόγια να της πουν, όχι μόνο για τα παλιά, που το άστρο
της Λορέτας έλαμπε σαν πυρκαγιά του Αυγούστου, που ανέβασε την κάντρι
σκαλοπάτια ψηλά, που στα 14 της είχε δύο παιδιά και μετά ξεκίνησε για το
ταξίδι της στη μουσική, που τραγουδούσε το Blue Kentucky Girl, το You Ain’t
Woman Enough και το Pill και άλλαζε τον ρόλο της γυναίκας μέσα στην κάντρι και
που η Σίσι Σπέισεκ παίζοντας τη Λορέτα στο σινεμά κέρδισε Όσκαρ, αλλά…

Πως στις συναυλίες τους παίζουν κομμάτια της Λιν και το ροκ κοινό
εκστασιάζεται.

Και πως της έχουν αφιερώνει άλμπουμ τους – που κάνουν τον γύρο του κόσμου σαν
καινούργιες μεγάλες στιγμές του ροκ – που η Πάτσι, η κόρη της Λορέτας τής
έβαλε να ακούσει και η αντίδραση εκείνης, τότε, ήταν… «αυτό το παιδί – ο
Τζακ – ακούγεται να μπαίνει για να ληστέψει τράπεζα».

Οι προθέσεις του Τζακ ήταν άλλες. Ιπποτικές. Να κάνει την παραγωγή στο
καινούργιο της άλμπουμ. Ναι, η Λορέτα έγραψε δικά της τραγούδια και ο Τζακ
μπήκε στο στούντιο μαζί, έκαναν και ένα ντουέτο, το Portland Oregon, αλλα πάνω
από όλα και κυρίως αυτό, είναι ένα κλασικό κάντρι άλμπουμ της Λορέτας Λιν
άλμπουμ.

Με μερικές κιθάρες να κάνουν τρέλες όπως στους Stripes, στιγμές-μεγαλείο και
High On the Mountain, ή Have Mercy (το έγραψε για τον Έλβις αυτό) ή το
συγκινητικό Miss Being Mrs (για τον άντρα της τον Ντου που έφυγε πριν από λίγα
χρόνια) και το Little Red Shoes όπου μιλάει πάνω στη μουσική. Αληθινά
τραγούδια. Το καλύτερό μας. Σαν γκολ ελληνικό, κάτι.

«Contraband»

Velvet Revolver (BMG)

Τέκνο δύο μεγαλοροκάδων γονιών – των Guns ‘Ν Roses και των Stone Temple Pilots
από τη θορυβώδη σκηνή των 90ς, οι Velvet Revolver έχουν τα ιδανικά κύτταρα για
να κάνουν καριέρα στο ροκ παρόν (όπως και αν το έχει κανείς κατά νου αυτό). Αν
και δεν νομίζω πως αυτό πάλι είναι που θέλουν. Μάλλον επιθυμούν να ξεσκονίσουν
τη ροκ φιλολογία με όλα τα σύμβολα, τα εμβλήματα και τα κλειδιά του
«μυστηρίου» του, πράγμα που κρατάει τον Σκοτ Γουίλαντ μακριά από κακοτοπιές
και κακές συνήθειες και τον Σλας σε φόρμα για να πάρει πίσω το αίμα του από το
σίριαλ χωρίς τελειωμό των G n’R. Και ως ρόκερ από κούνια, ελέγχουν ακόμη και
εκείνα που θα έπρεπε να αφήσουν στην τύχη – με πιο τυχερό από όλα το Sucker
Train Blues, που μπορεί και να σε κάνει να χάσεις το τρένο αν η κομπανία
παίζει στον σταθμό. Που δεν είναι και κακή ιδέα, αν κάποιοι το δουν σαν διασκέδαση.

«Dead Letters»

The Rasmus (Sony)

Στη θέση των φαν του σκληρού και μελωδικού ροκ με τις απαραίτητες σκοτεινές
προεκτάσεις και μια δόση υπερβολής (στο κάτω κάτω της υπερβολής είμαστε όλοι)
θα άρχιζα κιόλας να πανηγυρίζω για την άνοδο του φινλανδέζικου κουαρτέτου των
Rasmus. Γιατί, ναι, υπάρχει ζωή σε αυτά τα «Νεκρά Γράμματα», που
αντιλαμβάνεσαι έστω και αν είσαι περαστικός από το δάσος μια νύχτα με μισό
φεγγάρι, από τις σκιές – το In The Shadows, σαφώς το κομμάτι του δίσκου,
διόλου δε κακό είναι και το Funeral Song (the Resurrection) που αποκαλύπτει
τους παίκτες μας και με μεταφυσικές ανησυχίες. Ας μη σκοτεινιάσουμε άλλο κάτω
από τις ομπρέλες της παραλίας – οι Φινλανδοί θα δείξουν κατανόηση.

Εντός Σχεδίου

* Δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω: Για το καινούργιο του Πολ Γουέλερ με τις
διασκευές, το νέο του Κοστέλο με τους Attractions, τον ολοκαίνουργιο Λέοναρντ
Κοέν λίγο πιο κάτω.

* Γκρουπ της εβδομάδας: C.Ι.Α -Criminalz In Action. Να έδωσαν αυτοί τις λάθος
πληροφορίες στον πρόεδρο; Αυτό μόνο μένει…