Aς όψεται ο χερ

Αν δίδαξε κάτι είναι ότι κάνει την δουλειά του και δεν ακούει τις σειρήνες των μίντια

Κινεί το σώμα μπρος πίσω, μιμείται το ντριπλάρισμα, εξηγεί με χειρονομίες την
τακτική της ποδοσφαιρικής μάχης μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και είναι
η απόλαυση του τηλεοπτικού φακού, είναι το νέο «αντικείμενο» του πόθου τών
μίντια σε Ελλάδα και Γερμανία, είναι ο πρωταγωνιστής πλήθους σεναρίων που
έχουν αρχίσει να υφαίνονται γύρω του, είναι ο Ότο της «εθνικής αναγέννησης»
και της μιντιακής παράκρουσης, ο «Ρεχάκλες» των γερμανικών αθλητικών φύλλων. Ο
ίδιος Ότο Ρεχάγκελ που πριν από μερικά χρόνια ήταν ο «ξοφλημένος» του
γερμανικού ποδοσφαίρου, ο ίδιος που έγινε δεκτός με δυσπιστία από εγχώριους
ειδήμονες των ποδοσφαιρικών.

Αίφνης λατρεύεται σαν ημίθεος, κρέμονται από τα χείλη του, θεωρείται
«φιλόσοφος», ο «θεωρητικός» του νέου έθνους των επιτυχημένων Ελλήνων. H
σύντομη συζήτηση που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναλύθηκε
φράση-φράση, για να διαπιστωθεί ότι έβριθε μηνυμάτων περί ομαδικότητας,
πνεύματος συνεργασίας, αλληλοκάλυψης των παικτών, μεθοδικότητας και
σεμνότητας. Είναι τα «κλειδιά» της ρεχαγκέλειας επιτυχίας, στην οποία
υποκλίνονται οι κρατικοί λειτουργοί με τόση φόρα, για να μη χάσουν την
ευκαιρία να αξιοποιήσουν τη λάμψη που περιβάλλει το πρόσωπο του προπονητή,
ώστε χτυπούν τα μούτρα τους στο έδαφος.

Πρώτα είχαμε την πρόταση Βουλγαράκη να «κάνουμε Έλληνα τον Ρεχάγκελ»
επειδή «έχει ελληνική ψυχή», λες και είναι ειδικών ιδιοτήτων η «ελληνική ψυχή»
– τι να λέει τότε η βραζιλιάνικη, που πετυχαίνει τόσες ποδοσφαιρικές νίκες.
Και προχθές ήρθε και η πρόταση Αλογοσκούφη να υιοθετήσουν για την οικονομία
του έθνους τις αρχές της μεθοδικότητας και της συστηματικότητας που εφήρμοσε ο
Ρεχάγκελ. Αλίμονο, ομολογούμε δηλαδή ότι αυτές τις απαραίτητες αρχές για τη
λειτουργία του κράτους δεν τις διαθέτουμε, περιμέναμε το «παράδειγμα
Ρεχάγκελ». Αν δεν «το σηκώναμε» δηλαδή, το έθνος θα έμενε να βωλοδέρνει
ανοργάνωτο και χωρίς μέθοδο.

Σαστισμένοι μπροστά στο ξέσπασμα του πλήθους που πέτυχε η εθνική ομάδα με τη
νίκη και τον προπονητή της, σπεύδουν και οι εν λόγω κρατικοί λειτουργοί να
συντονιστούν στον ρυθμό της αποθέωσης. Ας όψεται ο χερ Ρεχάγκελ.

Αυτός ο Ρεχάγκελ που τον ήθελαν με χλαμύδα και έναν κεραυνό ανά χείρας
σαν τον Δία γερμανικές εφημερίδες, με στέμμα σαν τον Όθωνα, με λεοντή σαν τον
Ηρακλή, να προβάλλει μέσα από τον Παρθενώνα, να αναδύεται από τις κολόνες του
Σουνίου. Αστείρευτη η φαντασία του ξένου Τύπου και δη του γερμανικού, δεν
άφησαν παραλληλισμό με την Ιστορία των αρχαίων Ελλήνων που να μην τον κάνουν.
«Ανέβηκε στον Όλυμπο ο Ότο Ρεχάγκελ», έλεγε η παρουσιάστρια του ABC, οι «11
σύγχρονοι θεοί του Ολύμπου», έλεγε κάποιος άλλος. Να μην προλαβαίνουμε τα
σχόλια και τις συγκρίσεις, τις ταυτίσεις και τους παραλληλισμούς με τους
αρχαίους ημών. Ας όψεται ο χερ Ρεχάγκελ.

Αγωνίζονταν οι Έλληνες να πείσουν ότι είναι οι απ’ ευθείας κληρονόμοι
του αρχαιοελληνικού πνεύματος, πλην τους αντιμετώπιζαν με συγκρατημένη
ειρωνεία μπροστά στην ανοργανωσιά και το χάος του σύγχρονου ελληνικού κράτους;
Πάνε αυτά τώρα. Ας όψεται ο χερ Ρεχάγκελ.

Και δεν φτάνει αυτή η συμβολή στο ίματζ του έθνους, είναι και η προσφορά του
στο μιντιακό θέαμα. Μόλις ολοκληρώθηκαν οι ύμνοι, οι αναλύσεις των κινήσεών
του, του σφυρίγματός του – ανώτερο όλων, ωστόσο, το site γερμανικής εφημερίδας
που εξηγεί με σκίτσο τις κινήσεις που πρέπει να κάνει ο μαθητευόμενος στο
ρεχαγκέλειο σφύριγμα – του DNA του, που το βρήκαν ελληνικό, της μεθόδου του
στο γήπεδο, τώρα έχουν τα σενάρια για το «θα μείνει, δεν θα μείνει».

Γιατί κάνει καρούμπαλα το έθνος

Ο χερ Ρεχάαααγκελ – με προφορά – είναι ο ιδανικός ήρωας, ο παραγνωρισμένος
που «έβαλε τα γυαλιά» σε όλους και ως προς αυτό ταυτίζεται πλήρως με τη
μυθολογία της εγχώριας μιζέριας, ότι δεν μας υπολόγιζαν και τώρα «τους δείξαμε
εμείς». Ο ίδιος ο Ότο, μέχρι στιγμής κουβέντα δεν έχει ξεστομίσει για όλα
αυτά, σε αντίθεση με το «έθνος» που διά των τηλε-εκπροσώπων του είδε το τέλος
της μιζέριας, το «τέλος του τίποτε» (Μάκης Τριανταφυλόπουλος, Alter). Αχ, ό,τι
κι αν κάνετε προς παραδειγματισμό χερ Ρεχάαααγκελ, δεν παραδειγματιζόμαστε.
Έτοιμοι για την υπερβολή, για το τίναγμα με φόρα. Και δυστυχώς κάθε φορά που
τιναζόμαστε, «βρίσκουμε», και νάτα τα καρούμπαλα. Και γι’ αυτό ας όψονται οι
εκπρόσωποι του έθνους, που όσο λιγότερο φροντίζουν τη συνέχεια των επιτυχιών
και την τόνωση κάθε τομέα δημιουργίας από τον αθλητισμό ώς τις επιστήμες, τόσο
περισσότερο παρασημοφορούν.