H χρονιά της ροκ αναγέννησης

White Stripes. Εμπνευσμένοι, τολμηροί και ικανοί να φρεσκάρουν το ροκ επιστρέφοντας στις ρίζες του. Ο Τζακ και η Μελ Γουάιτ από το Ντιτρόιτ. Δεξιά: Ράιαν Άνταμς… «H αγάπη είναι κόλαση» λέει ο Ράιαν Άνταμς, αλλά κόλαση για τον ρόκερ της νέας χιλιετίας είναι και το… να μην κάνει τίποτε

Δεν ήταν λίγοι που το είδαν να σβήνει σαν φωτιά. Αρκετοί είπαν πως γερνάει σαν
παρωδία του εαυτού του, άλλοι το είδαν να εγκλωβίζεται στο παρελθόν και να μην
τολμάει να αλλάξει. Οι τελευταίες εξελίξεις όμως στον πλανήτη ροκ έρχονται
ανατρεπτικές. Το ροκ ξαναγεννιέται! Και απέναντι στη μεγαλύτερη κρίση της
βιομηχανίας της μουσικής, απαντάει με έκρηξη δημιουργικότητας.

Το τοπίο έχει αλλάξει. Τα πρόσωπα είναι διαφορετικά. Κάποιοι έχουν κάνει
κατάληψη και έχουν πειράξει τα δεδομένα. Το ροκ εν ρολ αυτοπροσδιορίζεται. Μια
παρέα από τη Βρετανία με το… ιστορικό όνομα Franz Ferdinand και τον
ελληνικής καταγωγής Άλεξ Καπράνο στις τάξεις της ταράζει τα νερά. Είναι σαν να
πιάνουν το νήμα από τους εκκεντρικούς των σέβεντις και να βαφτίζουν τις
κιθάρες τους στη χαμένη τιμή του ροκ. Οι Franz Ferdinand κάνουν αίσθηση με ένα
αρτίστικο ροκ εν ρολ, που θυμίζει τους Gang of 4 και τρόπον τινά Talking heads
(αλλά όλα πάντα κάτι θυμίζουν), και κλέβουν τον ήχο του καλοκαιριού. Απέναντι
έχουν ξεχωρίσει ήδη οι White Stripes και οι δαιμόνιες ιδέες τους. Το άλμπουμ
της χρονιάς ώς εδώ… έχει ηχώ από τα παλιά και ανατρέπει ακόμη ένα κλισέ –
αυτό που λέει πως το ροκ είναι πάντα του μέλλοντός μας.

Το ξύπνημα του ροκ γίνεται τούτο το καλοκαίρι οργανωμένα. Οι Beastie
Boys επιστρέφουν. Το ίδιο και οι Cure. Και έρχονται ορμητικά οι Vines, oι
Maroon 5, oι Kings Of Leon, oι Tv On The Radio, oι Datsuns, oι Rupture, οι
Kean, oι Libertines, οι Lucky Jim, οι Darkness και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Παράλληλα οι πωλήσεις – κάτι που σε αυτή τη φάση δεν ενδιαφέρει και τόσο πολύ
το ροκ – σύμφωνα με τα στοιχεία του έγκυρου «Billboard» δείχνουν ανεβασμένες
σε σύγκριση με το ίδιο διάστημα πέρσι κατά 7 μονάδες. Ανάμεσα στις
εντυπωσιακές κούρσες των τελευταίων ημερών τα καινούργια άλμπουμ των Wilco,
των Velvet Revolver και της Άβριλ Λαβίν. Ροκ με πολλά πρόσωπα.

Αν πρέπει κανείς να ψάξει το μυστικό, αυτό κρύβεται στις σχέσεις… Το ροκ
εμπνέεται από το παρελθόν του, από το χιπ χοπ και από τις μουσικές του κόσμου.
Είναι κοσμοπολίτικο και τολμηρό. Είναι οι Scissors’ Sisters που είδαμε και στη
γιορτή της μουσικής στην Πλατεία Κοτζιά να ντύνονται με την τρέλα που είχαν
«φορέσει» σαν σήμα κατατεθέν και οι B-52s στη δεκαετία του ’80 και να δηλώνουν
έτσι πως το ροκ εν ρολ είναι το όχημα για να δηλώσεις τη στάση σου στη ζωή, τη
σεξουαλικότητα, την πολιτική θέση, την άρνησή σου να παίξεις έτσι όπως έπαιζαν
οι προηγούμενοι. Γι’ αυτό διασκεύασαν και Pink Floyd σε… ντίσκο.

Το ροκ της νέας χιλιετίας είναι ρετρό και άλλο τόσο ηλεκτρονικό. Είναι
κιθαριστικό και απέριττο (Τζεσε Μάλιν και Lucky Jim) ή τιμά τον Κάρλος Σαντάνα
(The Lonely Boys), είναι το πανκ του υπολογιστή (Μόμπι και Junior Jack) ή έχει
χωνέψει με τον καλύτερο τρόπο τον Μπομπ Ντίλαν και τον Βαν Μόρισον. H
υπερπαραγωγή του Ράιαν Άνταμς και τα άλμπουμ του που δεν τα προλαβαίνει η
δισκογραφία είναι από τους κυριότερους λόγους της ροκ ευδαιμονίας μας. «Δεν
καταλαβαίνω τον λόγο γιατί πρέπει να περιμένω να περάσει χρόνος για να
κυκλοφορήσω ένα άλμπουμ. Από τη στιγμή που μου έρχεται η ιδέα και γράφω το
τραγούδι, νιώθω μέσα μου πως έχει παλιώσει και θέλω να προχωρήσω πιο κάτω».

Λίγες ημέρες πριν, ο Σίβερτ των Madrugada περιέγραφε το τοπίο μιλώντας στα
«NEA»… «Διαφωνώ με εκείνους που πιστεύουν πως το ροκ τελείωσε στη δεκαετία
του ’60. Κοιτάξτε γύρω… πόσα αξιόλογα σχήματα βγαίνουν από παντού».

Οι εποχές αλλάζουν, όμως η δεκαετία του ’60 μοιάζει σχεδόν να είναι
εδώ. Για πρώτη φορά από τα σίξτις, το ροκ πήρε λόγο πολιτικό. «Anything But
Bush» (Οτιδήποτε εκτός από Μπους!), φωνάζουν. Από την Πάτι Σμιθ και τον Τζον
Μέλενκαμπ μέχρι τον Μόμπι που κάνει τη δική του εκστρατεία στο σάιτ http: //www.moby.com. Το μαχητικό ροκ ξαναζεί,
αφήνοντας πίσω τα «πλαστικά» είδωλα του καναπέ στο έλεος του τηλεκοντρόλ.

H ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

Δύσκολοι καιροί για φεστιβάλ…

Και όμως, τα νέα δεν είναι από παντού καλά. Το Lollapalooza, ένα φεστιβάλ
με ιστορία, μεγάλες προσδοκίες και τρανταχτά ονόματα από την καρδιά του ροκ εν
ρολ άρχισε φέτος με μεγάλα σχέδια. Εκτός από τους Sonic Youth, Μορισέι,
Flaming Lips και άλλους πολλούς που μας προετοίμαζαν φέτος για τη μεγαλύτερη
γιορτή του ροκ, το Lollapalooza – ένας μεγάλος θίασος – έφερνε το ροκ κοντά
στις «χίπικες» ρίζες του και στις μεγάλες στιγμές που είχε ζήσει. Όμως… οι
πωλήσεις των εισιτηρίων ήταν πολύ χαμηλές και όλα έδειχναν πως οι διοργανωτές
θα έχαναν πολλά από αυτήν τη μεγάλη και πανάκριβη περιοδεία. Αποκαρδιωμένος ο
εμπνευστής του Πέρι Φαρέλ δήλωνε δυστυχής που αναγκαζόταν να ματαιώσει αυτή τη
γιορτή. Λίγο αργότερα, ο Φαρέλ θα αποφάσιζε να διαλύσει και τους Jane’s
Addiction, το συγκρότημά του που είχε επαναδραστηριοποιηθεί έπειτα από χρόνια
απουσίας. Οι υπόλοιποι καλλιτέχνες που περίμεναν ένα απογειωμένο καλοκαίρι
βάλθηκαν να ψάχνουν ημερομηνίες και νέες συναυλίες για να στηρίξουν τις
καινούργιες δουλειές τους.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Φλερτ με την ηλεκτρονική σκηνή

Στον δρόμο να γίνουν ροκ σούπερ γκρουπ, οι Raining Pleasure από την Πάτρα. Απάντησαν στην κλήση που τους έκανε η φήμη

H ελληνική άνοιξη του ροκ δεν είναι τελευταία είδηση. Συμβαίνει εδώ και
καιρό και συσσωρεύει έργα, εντυπώσεις και ιδέες. Είναι ήδη δημοφιλής. Ακόμη
και εκείνοι που το αμφισβητούσαν άρχισαν να ρωτούν ποιο είναι αυτό το
συγκρότημα που ακούγεται στη διαφήμιση. Και πέρα από τη διαφήμιση, όσοι
άκουσαν καλύτερα συνάντησαν ένα ελληνικό φαινόμενο του ροκ: αυτή τη φορά ήταν
οι Raining Pleasure από την Πάτρα. Στα λάιβ πρέπει να έχεις εξασφαλίσει το
εισιτήριό σου από νωρίς. Και το ίδιο πρέπει να κάνεις αν πρόκειται για τους
Film. Έκαναν αίσθηση με το «No Luggage» άλμπουμ τους και το μέλλον δείχνει
μπροστά τους γεμάτο. Οι Μίκρο από τη Θεσσαλονίκη δεν είναι ροκ. Αλλά και το
ροκ έχει πάψει να είναι το ροκ που ξέραμε. Electro; Ας τους πούμε έτσι.
Πάντως, εκεί στη σκηνή ή την ώρα που χορεύεται το κομμάτι τους στα κλαμπ, οι
αντιδράσεις είναι ροκ με την πρώτη, βασική, έννοια του όρου.