Aρκούσαν μόνο οι εικόνες

Οι σκηνές εντυπωσιακές, αλλά ούτε η φιέστα, ούτε τα συνθήματα στο Καλλιμάρμαρο ανταποκρίνονταν στο υποτιθέμενο υψηλό αθλητικό πνεύμα

Θεαματικά τα πλάνα από το κατάμεστο Καλλιμάρμαρο, αποδίδουν σε ασφαλή απόσταση
από τα κουρασμένα πρόσωπα τον ενθουσιασμό ενός πλήθους που ήθελε με πάθος τη
συμμετοχή στο πανηγύρι της υποδοχής της εθνικής ομάδας. Έσπευσε στη γιορτή με
αυθορμητισμό. Πάγωσε από το πληκτικό τελετουργικό μιας οργάνωσης, η οποία
περιορίστηκε σε απονομές μεταλλείων και εκφώνηση πανηγυρικών, που αφυδάτωσαν
το πάθος.

Οι αληθινές στιγμές γιορτής είναι εκείνες που ο Ζαγοράκης σηκώνει το
απαστράπτον τρόπαιο και ο Γιαννακόπουλος με τα χέρια ψηλά δίνει το σύνθημα για
τη γηπεδική παντομίμα, που καταλήγει στο ξέφρενο «Όλε». Ποτέ «σκοτεινό
αντικείμενο» πόθου δεν κατέληξε τόσο φωτεινό, όσο το Κύπελλο που κατέκτησε η
εθνική ομάδα στο ευρω-ποδόσφαιρο.

Οι ποδοσφαιριστές βγάζουν τις φανέλες τους και χοροπηδούν χαιρετώντας
το πλήθος, έτσι όπως το λαϊκό άθλημα ξεσηκώνει και απελευθερώνει. «Είμαστε
τρισευτυχισμένοι, γιατί κάναμε εσάς ευτυχισμένους όσο δεν μπορούσαμε να το
φανταστούμε», λέει ο Ζαγοράκης. Οι παίκτες μέσα στους πανηγυρισμούς τους
εξακολουθούν να μετρούν τα λόγια τους. Είναι οι μόνοι.

Γιατί το πανηγύρι του εθνικού ξεσπάσματος καταλήγει σε μια φιέστα
λογιδρίων, που προσπαθούν να στριμώξουν την ποδοσφαιρική νίκη και το λαϊκό
πανηγύρι κάτω από τον μανδύα της επισημότητας και ενός τελετουργικού που
αναδείκνυε τους αξιωματούχους και όχι τους δικαιούχους της χαράς, θυμίζοντας
θλιβερές κατευθυνόμενες φιέστες του παρελθόντος. Αυτή η γιορτή δεν χρειαζόταν
μεσολαβητές ούτε επίσημους εκφραστές μιας χαράς, που αυθόρμητη ήταν πολύ πιο
τιμητική για τους νικητές της εθνικής ομάδας από τις πλακέτες.

Ήδη, η φιέστα του Καλλιμάρμαρου ήταν περιττή. Ο γύρος της πόλης αρκούσε. Οι
τιμές την ώρα που το γεγονός είναι ακόμη «καυτό» αποδίδονται από το ίδιο το
πλήθος. Αλλά ποιος εκ των «επισήμων» θα έχανε την ευκαιρία να λουστεί στη
λάμψη μιας τέτοιας προβολής.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι παίκτες ξαναβάζουν τις φανέλες τους, για
να έχουν την κόσμια εικόνα που απαιτούσε η τελετή, οδηγούνται στις θέσεις
τους, σε σημείο που δεν ήταν ορατοί από τον κόσμο και για κάθε πλακέτα έπρεπε
να σηκωθούν να την παραλάβουν, να καθήσουν για να ξανασηκωθούν. Οι ίδιες
σκηνές μπροστά σε ένα πλήθος που παραληρούσε να τους δει, να χορέψει μαζί τους
στον ρυθμό των συνθημάτων. Τα γιούχα ήταν η απόδειξη και το ύστατο καταφύγιο
ενός όχλου που έχει δυσαρεστηθεί. Ήθελε τη θέα όλη δική του.

Ήδη, τα φιμέ τζάμια του πούλμαν που μετέφερε τους ποδοσφαιριστές ήταν εμπόδιο.
Ο τηλεοπτικός φακός αγωνιζόταν να «πιάσει» τη λάμψη της κούπας που είχε στηθεί
στο παρμπρίζ. Οι παρουσιαστές των τηλεοπτικών αναμεταδόσεων επιδίδονται σε
μαντεψιές.

«Νάτοι οι παίκτες, πανηγυρίζουν μέσα από τα τζάμια». Μακρινά πλάνα
δίνουν μόνο το άθροισμα της χαράς, εκτυφλωτικό και δυσερμήνευτο για τους
αγνοούντες την εγχώρια λατρεία στα μαζικά ξεσπάσματα. Φαινόμενο εθνικό, που
δεν απέχει από εκείνο το καταθλιπτικό σύνδρομο, με συμπτώματα την ταχύτατη
εναλλαγή από την ψυχική καταβαράθρωση στην ξέφρενη χαρά.

Στην ανάγνωση, ωστόσο, πλήθους άλλων «εθνικών» φαινομένων και δη «αρετών»,
επιδόθηκαν διάφοροι επίσημοι, με τον Αρχιεπίσκοπο να μη χάνει την ευκαιρία να
μιλήσει «για την πρώτη νίκη ορθόδοξης χώρας».

Κι όμως, ήταν η πρώτη νίκη μιας χώρας, που διδάχτηκε μέσα από την
εθνική της ομάδα την υψηλή αξία της πρόσμειξης, που βρήκε τον δρόμο της νίκης
μέσα από τις ευκαιρίες τις οποίες δίνουν τα ανοιχτά σύνορα πολιτισμών, μέρος
των οποίων είναι και ο ποδοσφαιρικός. Σε μία μόνο στιγμή η κάμερα έδειξε
φίλαθλο να κρατά μαζί με την ελληνική, μια γερμανική σημαία. Και ας ορθώνεται
το δίδαγμα της πειθαρχίας και του ομαδικού πνεύματος πάνω από φυλετικές και
θρησκευτικές «καθαρότητες», πανεθνικό και παγκόσμιο.

Δύναμη το ανοιχτό μυαλό

Την επομένη ημέρα ο Ότο Ρεχάγκελ δίνει μια γραφική παράσταση μπροστά στον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας εξηγώντας την τακτική του στο γήπεδο, ότι μπορεί ο
Ρονάλντο να ήταν καλός πάικτης, αλλά θα έπρεπε να σκοράρει. Δεν τα κατάφερε
γιατί είναι καλός σε ατομικό επίπεδο, όχι σε ομαδικό.

Κανένα κλειστοφοβικό σύστημα υστερικά καθηλωμένο στην «καθαρότητά» του και
εγωιστικά απομονωμένο στις «αρετές» του δεν επιβιώνει. Αν δίνει ένα παράδειγμα
η εθνική ομάδα, είναι αυτό της ευτυχισμένης συνάντησης των διαφορετικών. Και
αυτό ήταν το μόνο που δεν προβλήθηκε, δεν δικαιώθηκε από τις φιέστες και τα
τηλεπαραληρήματα των επισήμων, αλλά τιμήθηκε από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου
με τη νίκη της.