Φονικό ρετρό μετ’ εμποδίων

Μαύρη κωμωδία ενός ερωτικού τριγώνου ήθελε να φτιάξει ο Μάθιου Πάρκχιλ, που
δεν στερείται ταλέντου. Αλλά το μπερδεμένο και διαστροφικό του σενάριο,
γραμμένο από τον ίδιο, καταλήγει να γίνει ένα συνηθισμένο ερωτικό θρίλερ με
μοντέρνο και… τζαζεμένο ψυχισμό για να «πιάσει» τους νεαρούς σινεφίλ.

Μια φλογερή Ισπανίδα με αμαρτωλό παρελθόν βρίσκει παρηγοριά κοντά σ’ έναν
πλούσιο Άγγλο στο Λονδίνο που την λατρεύει και ύστερα από επιμονή του ορίζουν
την ημέρα του γάμου τους. Λίγες μέρες πριν παντρευτεί η Ισπανίδα φιλάει
ανεύθυνα έναν ωραίο και άγνωστό της νεαρό, και όλα έρχονται τούμπα καθώς δεν
μπορεί με τίποτα να τον ξεχάσει. Αν ήξερε τι την περίμενε με εκείνο το φιλί,
σίγουρα θα το… έφτυνε ευχαρίστως η Ναταλία Βέρμπεκε («Ο γιος της νύφης»),
αλλά βέβαια θα έχανε τον ρόλο. Άσε που το δίνει στον νοστιμούλη Μεξικανό Γκαέλ
Γκαρσία Μπερνάλ («Θέλω και τη μαμά σου»), που όλα τα κορίτσια στη
δημοσιογραφική προβολή αναστέναζαν σε κάθε εμφάνισή του!

Θριλερική μαύρη κωμωδία και αρρωστημένη δεξιοτεχνία σε μια «Φονική λεπτομέρεια»

Όσο προχωρούσε το στόρι της ταινίας σκεφτόσουν, όπα, να που θα έχουμε
ένα θυελλώδες ερωτικό φιλμ α λα Νίκολας Ρεγκ. Μα έφτασε το τελευταίο τέταρτο
για να αποδειχτεί ότι το μυαλό του σκηνοθέτη είναι υπό έλεγχο. Ποιων; Των
παραγωγών του Χόλιγουντ που δεν τους ενδιαφέρει η συναισθηματική και ερωτική
άβυσσος των ηρώων, αλλά ο τρόπος που θα εντυπωσιάσουν. Από την άλλη, βέβαια,
ξέρουν ότι όσο πιο κουνημένο και παρανοϊκό είναι στις μέρες μας το σενάριο,
και μάλιστα με ψηφιακή εγγραφή σε αξελερέ, τόσο πιο μοντέρνα μοιάζει η ταινία.
Κι εδώ δεν προλαβαίνεις να μετράς τις απιθανότητες, που μόνο στόχο έχουν να
κάνουν τον έξυπνο στον νεαρό θεατή. Τόσο που όλοι οι ήρωες είναι πέραν κάθε
ψυχολογικής ανέλιξης των συναισθημάτων τους και του χαρακτήρα τους.

Συναρπαστικό και… ντεμοντέ

Τα είχε όλα «Το ημερολόγιο» («The notebook»), εκτός από ένα, για να γίνει
συναρπαστικό ερωτικό φιλμ α λα «Πυρετός στο αίμα» του Ηλία Καζάν. Καλό σενάριο
– από το μυθιστόρημα του Νίκολας Σπαρκς -, καλές ερμηνείες, φωτογραφία,
μουσική. Αλλά του λείπει το βασικό. H σκηνοθεσία, που θα το απογειώσει. Γιατί
η σκηνοθεσία του Νικ Κασσαβέτη – γιος του δικού μας Τζων Κασσαβέτη – είναι
στρογγυλή, νοικοκυρεμένη, αλλά δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την κλασική και
τυπική αφήγηση.

«Το ημερολόγιο» ενός ντεμοντέ έρωτα, που νικάει όμως τον χρόνο

Τι καλά που θα ‘ταν αν στη ζωή μας ο έρωτας και μόνο ο έρωτας ήταν το A και το
Ω, όπως στην ταινία του Νικ Κασσαβέτη! Αφηγείται τον «έρωτα του καλοκαιριού»
ενός ζευγαριού στη δεκαετία του ’40 που θα νικήσει όλα τα εμπόδια και θα
φτάσει ώς τις μέρες μας σε βαθιά γεράματα. Όλες οι ερμηνείες είναι
υποδειγματικές: Ράιαν Γκόσλινγκ, Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Τζέιμς Γκάρνερ, Τζίνα
Ρόουλαντς, Σαμ Σέπαρντ, Τζόαν Άλεν. Μια ταινία που πάει με θερινό σινεμαδάκι
κι αγιόκλημα μια χαρά…

O μποέμ και η ανέραστη

Αφού η επιστήμη καταφέρνει να μεταλλάσσει τα πάντα, σιγά να μη μπορούσαν να το
κάνουν και οι Πιρς Μπρόσναν – Τζούλιαν Μουρ! Είναι αγνώριστοι και παίζουν τους
πετυχημένους δικηγόρους διαζυγίων με εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες
στην κομεντί «Εραστές μετ’ εμποδίων» («Laws of attraction») του Πίτερ Χιούιτ.

«Εραστές μετ’ εμποδίων» με τους Πιρς Μπρόσναν – Τζούλιαν Μουρ ως… Κάρι Γκραντ – Ντόρις Ντέι

Εκείνος είναι μποέμ και άτακτος, εκείνη σικ και ανέραστη αλλά μαζί δεν κάνουνε
και χώρια δεν μπορούνε. Όσο για τον πρώτο τα πάει ικανοποιητικά και πολλές
φορές θυμίζει Κάρι Γκραντ των παλιών ροζ κομεντί. Αλλά η Τζούλιαν Μουρ έχει
πρόβλημα, βγαίνει μόνο νευρωτική και καθόλου χαριτωμένη και α λα Ντόρις
Ντέι…

Σάτιρα και χοντροκοπιές

Μπορεί το «Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά;» να μην ήταν από τις πιο αστραφτερές
σάτιρες του Μπλέικ Έντουαρντς, όμως έπειτα από 38 χρόνια αντέχει ακόμη. Κυρίως
το σενάριό του, γραμμένο από τον Γουίλιαμ Πίτερ Μπλέιτι («Ο εξορκιστής»). Όχι
ότι η σκηνοθεσία είναι κακή ή ξεπερασμένη. Απλώς, σήμερα, μοιάζει πολύ
χειροποίητη – κι ας είναι μια εμπορική χολιγουντιανή παραγωγή η οποία στην
εποχή της είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.

«Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά;». Ερωτά, και τη μια γκάφα πίσω απ’ την άλλη…

Πολεμική σάτιρα -1966- με μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών που αναλαμβάνει να
καταλάβει ένα ιταλικό χωριό στο φινάλε του B’ Παγκόσμιου Πολέμου και τα κάνει
όλα μπάχαλο. Αλήθεια, θα τολμήσει κάποιος Αμερικανός σκηνοθέτης να κάνει μια
παρωδία των «ηρωικών» ημερών του Μπους και των Αμερικανών στο σημερινό Ιράκ;

Γαλλική… πατάτα

Το γαλλικό σινεμά είναι το μόνο στην Ευρώπη που αντιστέκεται στο Χόλιγουντ,
αλλά σε μάς φτάνουν όλο και λιγότερες καλές γαλλικές ταινίες. Φταίνε τα
γραφεία εισαγωγής ταινιών ή κάτι δεν πάει καλά στη γαλλική παραγωγή; Σκέψεις
με αφορμή την κομεντί «Μετά από σας» («Apres vous»), του Πιερ Σαλβαντορί, στην
οποία, μάλιστα, παίζει και ο Ντανιέλ Οτέιγ, ένας από τους καλύτερους Γάλλους
ηθοποιούς του σινεμά. Εδώ κάνει το… λάθος να σώσει έναν τύπο που πάει να
αυτοκτονήσει, τον παίρνει υπό την προστασία του, όμως αυτός δεν μπορεί να
ξεχάσει με τίποτα τον έρωτά του για μια γυναίκα που τον έκανε κουρέλι. Αλλά
μέχρι να φτάσει και ο Ντανιέλ Οτέιγ να ερωτευτεί την ίδια γυναίκα, ο
σκηνοθέτης σού βγάζει το λάδι…

Μπρρρ…

Όπου φύγει, φύγει από την «κωμωδία» «Γκρρρ», που μπροστά της ακόμα και το
τελευταίο σκουπίδι του παλιού ελληνικού σινεμά μοιάζει… αριστούργημα! Και μη
ξεγελαστείτε από την παρουσία του Ζεράρ Ντεπαρντιέ και του Ζαν Ροσφόρ – τόσο
πολύ παραδόπιστοι; – γιατί δεν βλέπεται με τίποτα. Χοντροκομμένη παρωδία,
υποτίθεται, της προϊστορικής εποχής με τη φυλή «Λιγδωμένα μαλλιά» να
επιτίθεται στη φυλή «Λαμπερά μαλλιά» – μπρρρ!!!!