MATIEΣ Mιζέρια τέλος!

Θα μείνω και σήμερα στην Εθνική Ομάδα. Σ’ αυτά τα σπουδαία παιδιά, που
αγωνίζονται αύριο για την πρόκριση στον τελικό τού «Γιούρο 2004» και
κατάφεραν, μέσα σε δύο εβδομάδες, να φέρουν τα πάνω-κάτω: να βάλουν το
ποδόσφαιρο στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων, να γίνουν το κύριο θέμα σε όλα τα
τηλεοπτικά ρεπορτάζ και – το σημαντικότερο – να μας γεμίσουν χαρά και
ενθουσιασμό και να μας σπρώξουν, για απίστευτα πανηγύρια, σε όλους τους
δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου, της Πάτρας…

Πριν αρχίσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, μου πήραν μια συνέντευξη, στην οποία
είπα ότι η ελληνική ομάδα δεν είχε καμιά τύχη, αφού θα αντιμετώπιζε
«μεγαθήρια», όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία. Πού να φαντασθώ ότι το υπέροχο,
όπως αποδείχθηκε, συγκρότημα του Ρεχάγκελ θα έβγαζε από τη μέση ακόμη και την
αγέρωχη Γαλλία του Ζιντάν και των άλλων άσων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου!

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Νομίζω ότι αυτή η ομάδα, με την καθοδήγηση του
προπονητή της, πίστεψε στον εαυτό της, στις δυνάμεις της, έδωσε μια κλωτσιά
στην ελληνική μιζέρια και μπόρεσε, έτσι, να κοιτάξει στα ίσια τους μεγάλους
αντιπάλους της. Αν κατέβαινε να παίξει στο γήπεδο με την ουρά στα σκέλια, δεν
θα είχε πετύχει ούτε ένα γκολ, όπως έχει συμβεί, άλλωστε, τόσες και τόσες
φορές στο παρελθόν.

Και αξίζει να σκεφτούμε την κατάντια των παραγόντων του ποδοσφαίρου μας –
αυτών που το διοικούν: τους Νικοπολίδη, Καραγκούνη και Φύσσα, ο οποίος
εγκατέλειψε το Πολυτεχνείο για το ποδόσφαιρο, τους έδιωξε, ουσιαστικά, η ομάδα
τους, δίνοντάς τους ελάχιστα, για την αξία τους, χρήματα! Και οι παίκτες της
AEK, που αποτελούν τον «κορμό» της Εθνικής – Ζαγοράκης, Καψής, Κατσουράνης,
Τσιάρτας και, εν μέρει, Λάκης -, είναι απλήρωτοι μήνες και μήνες και έχουν
κάνει ή θα κάνουν «προσφυγές» για να μείνουν ελεύθεροι!

H «Καθημερινή», στον κορυφαίο τίτλο της, την Κυριακή, φώναζε: «Ελευθερώστε το
ποδόσφαιρο! Σπάστε τη διαπλοκή, εφαρμόστε τους νόμους!». Έτσι είναι. Τα
λαμόγια που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο χρόνια και χρόνια, πρέπει,
επιτέλους, να φύγουν από τη μέση. Μόνο με τον τρόπο αυτό οι διαιτητές θα
σφυρίζουν ό,τι βλέπουν, οι χουλιγκάνοι και οι αλήτες οπαδοί θα αδειάσουν τις
εξέδρες και οι σωστοί φίλαθλοι θα ξαναγυρίσουν στα γήπεδα.

H Εθνική του Ρεχάγκελ είναι μια ανάσα, για όλους μας. Και όχι μόνο για το
ποδόσφαιρο. Μια ανάσα με οξυγόνο αισιοδοξίας, πίστης για κάτι καλύτερο,
ελπίδας για καινούργια, ωραία πράγματα.