Eθνο-ποδοσφαιρικός θρίαμβος

Υπονοούμενα περί υπεροχής της φυλής των Ελλήνων σε ένα βουλιμικό τηλεθέαμα που
μετέτρεπε τη χαρά σε ριάλιτι πολτό των δικών του μιζερο-πατριωτικών στερεοτύπων

Δικαιολογημένη η ξέφρενη χαρά αλλά δεν γλιτώσαμε πάλι από τις καναλικές υπερβολές

Σείστηκαν οι οθόνες. Άναψαν οι κάμερες. Βράχνιασαν οι παρουσιαστές. «H Ελλάδα
είναι εδώ, φώναζε ο παρουσιαστής του αγώνα με τη Γαλλία, ο Αντώνης Κατσαρός,
μετά το γκολ του Άγγελου Χαριστέα που χάρισε τη νίκη. «Δείξαμε ότι δεν είμαστε
μίζεροι, να που μπορούμε να νικάμε», ούρλιαζε ένας φίλαθλος σ’ ένα από τα
πάμπολλα κοντινά πλάνα.

Πρώτη φορά στην «ιστορία της» η Ελλάδα φθάνει τόσο ψηλά σε ποδοσφαιρική
διοργάνωση. Για να είμαστε ακριβείς στην ιστορία του ποδοσφαίρου της, που όμως
αυτές τις ημέρες του πανηγυριού του Ευρω-ποδοσφαίρου ταυτίστηκε με την ιστορία
του έθνους, με τη μυθολογία της «φυλής».

«H μικρή Ελλάδα στις “4” της Ευρώπης», έλεγε ο ρεπόρτερ στο δελτίο του Alter
και «H Ελλάδα έγραψε μοναδική ιστορία ταπεινώνοντας την ακριβοπληρωμένη ομάδα
της Γαλλίας», συμπλήρωνε αμέσως μετά η ρεπόρτερ που παρουσίαζε τους
πανηγυρισμούς.

Ωραίες φράσεις που χάιδεψαν αυτιά, επιβεβαίωσαν ηρωικά παραμύθια. Και
δεν ήταν οι μόνες: «Ο Έλληνας Ρεχάγκελ» ακούστηκε από πολλούς. Γιατί ένας
νικητής, ένας παθιασμένος επαγγελματίας, δεν μπορεί, «Έλλην» θα είναι. Κάτι τα
ξεσπάσματά του στο γήπεδο και κάτι το «ορεσίβιο» σφύριγμά του ήταν αρκετά
στοιχεία για να ανακαλύψουν «βιολόγοι-μελετητές» των εθνοπαραληρηματικών
τηλεπαραθύρων ότι στο DNA του υπάρχει κάτι τις το ελληνικό (Alter, Νίκος
Ευαγγελάτος, Ανδρέας Ρουμελιώτης).

Σε τέτοιες στιγμές εθνικής ανάτασης πώς να σταθείς σε απόσταση από το
πανηγύρι και να μη φορτωθείς τη ρετσινιά του μίζερου, όταν όλοι έχουν πειστεί
ότι χάρη στα «ηρωικά» πόδια των 11 ολόκληρο το έθνος των Ελλήνων έχει
κλωτσήσει για πάντα τη μιζέρια του;

Πώς να υπενθυμίσεις πως δεν είναι μόνο η γαλλική ομάδα ακριβοπληρωμένη, αλλά
ότι δεν υπάρχει ποδόσφαιρο στην εποχή μας χωρίς άφθονο χρήμα; Πως ο συνδυασμός
ποδόσφαιρο – σταρ σύστεμ (που τροφοδοτείται και με γάμους ποδοσφαιριστών ή
σχέσεις με κυρίες από τον λαμπερό αυτό χώρο) είναι μία από τις βασικές
εκφράσεις της κουλτούρας του νεοπλουτισμού και πως η αίσθηση του εθνικού
εξαγνίζει προς στιγμήν το περιβάλλον του αθλήματος.

Ας είναι. Όσο πιο απρόσωπος και ανταγωνιστικός γίνεται ο κόσμος,
διαλύοντας στα οξέα του κέρδους το αλλοτινό αίσθημα του ομαδικού και της
συνεργασίας, τόσο περισσότερο οι μάχες των γηπέδων, ιδίως αυτές των εθνικών
ομάδων, όπου ξεσπούν οι εθνικές ψυχικές επενδύσεις, έρχονται να θυμίσουν όσα η
νέα οικονομία και η κουλτούρα των εταιρειών, των πολυεθνικών, του λάιφ στάιλ
έχει συνθλίψει βιαίως.

Εκεί, στα κοντινά πλάνα, η ιστορία της αρχέγονης ανάγκης για υπεροχή της
φυλής, η άγρια χαρά της «φυλετικής» νίκης έχει την αρωγή της τεχνολογίας.

Και έπεσε με φόρα η τηλεόραση των συναισθηματολαγνικών θεαμάτων στην
κατανάλωση του πάθους. Οι κανόνες του ριάλιτι πάνω απ’ όλους.

Το δελτίο του Star έχει απευθείας σύνδεση με τον Καραγκούνη, ο οποίος
μιλάει στον Γιώργο Λιάγκα. Την ίδια στιγμή υπάρχει σύνδεση και με τον πατέρα
του, που λέει πόσο περήφανος είναι. «Εντάξει, πατέρα, μην τα λέμε τώρα αυτά»,
λέει συγκρατημένος ο ποδοσφαιριστής, ο οποίος γνωρίζει τη μάχη των γηπέδων,
αλλά όχι της τηλεθέασης. «Αυτήν τη στιγμή ο πατέρας σου κλαίει», επιμένει ο
παρουσιαστής-βαμπίρ συναισθημάτων. «E, σας παρακαλώ, μη δείχνετε τώρα τους
πατεράδες» επιμένει με συστολή ο ποδοσφαιριστής, που φυσικά δεν ήθελε να γίνει
η επιτυχία της ομάδας συγκινητικό οικογενειακό ενσταντανέ.

Το ίδιο συγκρατημένος και ο νεαρός Καψής, που δίνει συνέντευξη στη NET και τον
ρωτούν ποια ομάδα θέλουν ως αντίπαλο στον επόμενο αγώνα: «Θα ‘ταν αχαριστία να
πούμε ότι έχουμε και προτιμήσεις σε ομάδα».

Δεν δίνουν μόνο μάχη στα γήπεδα οι «11», με υψηλό επαγγελματισμό, δίνουν και
με την καναλική βουλιμία να μετατρέψει την ποδοσφαιρική νίκη σε σόου
εθνικο-οικογενειακού ριάλιτι.

Τηλεοπτική η κουλτούρα της μιζέριας

Άλλωστε η κουλτούρα της μιζέριας είναι κατασκευή της τηλεόρασης-ριάλιτι. Σε
αυτήν έρχεται συμπλήρωμα το εθνικό ξέσπασμα, σαν «έξοδος» από την καθημερινή
ταπείνωση ενός τόπου ως τα χαμηλά μέτρα μιας κλειστοφοβικής ενημέρωσης. Έχει
επιτελέσει υψηλό έργο η ριάλιτι τηλεόραση και η κουλτούρα της
μπουζουκο-αφασίας που προβάλλει ως μοναδικό επίτευγμα της «φυλής» και μοναδική
διέξοδο από τη μιζέρια.

Μια νίκη ποδοσφαιρική, αν μη τι άλλο, προσφέρει το «δίδαγμα» της ικανότητας
ως απόρροια της επίμονης και οργανωμένης προσπάθειας, της πίστης ότι με τη
δουλειά μπορείς να πετύχεις – όχι με μέσον και προβολή. Και οι ποδοσφαιριστές
εμφανίζονται ως οι «νέοι διανοούμενοι» του έθνους που επαναθέτουν αυτές τις
ξεχασμένες αξίες υπό τον διασκεδαστικό, εκτονωτικό και παθιασμένο μανδύα του
ποδοσφαίρου. Χαλάλι!