Eγώ ειμί ο θεός του ριάλιτι

Κατασκευές ενός ριάλιτι οι επίδοξοι αοιδοί του Fame έγιναν αντικείμενα προς εκμετάλ-λευση για την τηλεθέαση

Καλές φωνές; Να συμφωνήσουμε ότι ένας, δύο από τους συμμετέχοντες στο «Fame
Story» διαθέτουν, αλλά μην το παρακάνουμε. Το προχθεσινό «ζωντανό» σόου ήταν ο
θρίαμβος της αμετροέπειας. Όλοι ήταν υπέροχοι, μαγευτικοί, μοναδικοί κατά τους
κριτές και «καθηγητές», οι οποίοι με τη σειρά τους οφείλουν την τηλεοπτική
τους ύπαρξη στην παρουσία των «υπέροχων, μαγευτικών, μοναδικών». Ένα σύστημα
κλειστοφοβικό και αυτοθαυμαζόμενο.

Και καθεμία από αυτές τις «φωνές» θα βγει στην αγορά, με προίκα τις
υπερβολές ενός τηλεοπτικού σόου που σκηνοθέτησε τη σπουδαιότητά της για να
πουλήσει από τη μικρή οθόνη θέαμα. Καθένας από τους επίδοξους αοιδούς θα έχει
πάρει τόσο χειροκρότημα όσο δεν θα μπορούσε να ονειρευθεί καν ένας
τραγουδιστής στα πρώτα του βήματα.

Χειροκρότημα σκηνοθετημένο από τους ειδικούς συνεργάτες-ανιματέρ της
παραγωγής, που για να έχει το σόου ατμόσφαιρα συναυλιακή τακτοποιούν το κοινό
ανά ομάδες συγγενών, βάζουν τους «φαν», μια πιτσιρικαρία σχολικής και
προσχολικής ηλικίας, να ορμούν στην πίστα και να μοιράζουν χνουδωτά ζωάκια
στους επίδοξους αοιδούς, να απλώνουν πανό με διάφορα σχόλια. Όλο μαζί μια
αναπαράσταση παραληρήματος, που χρειάζονται χρόνια για να το κερδίσουν οι
κανονικοί αοιδοί.

Όσο για το προχθεσινό επεισόδιο, το πήρε στα χέρια του ο Μικρούτσικος,
προφανώς κατόπιν συνεννόησης με την παραγωγή, γιατί ουδείς μπορεί να πιστέψει
ότι αφήνεται στην τύχη η εξέλιξη ενός τηλεοπτικού σόου για το οποίο ξοδεύονται
χρήματα και αναμένονται πολλαπλάσιες εισπράξεις από πολλές διαφορετικές
πλευρές. Τη στιγμή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας για το αν
θα παραμείνει η Μάρω ή ο Γιώργος, ο παρουσιαστής πρότεινε, επειδή είναι οι δύο
τους πολύ κοντά στα ποσοστά, να παραμείνουν και οι δύο. H αιφνίδια ανατροπή
των κανόνων σημαίνει φυσικά ακόμη μεγαλύτερη ένταση, ακόμη μεγαλύτερη
αναστάτωση, ακόμη μεγαλύτερη τηλεθέαση, ακόμη μεγαλύτερη κατανάλωση της
έντασης από κουτσομπολίστικες εκπομπές.

Άλλωστε, η παρουσία του Ανδρέα Μικρούτσικου αυτό που εξασφαλίζει είναι
θέαμα «ριάλιτι», δηλαδή εντάσεις, συγκρούσεις, έκρηξη συναισθημάτων,
κατανάλωση δακρύων από τους «παίκτες», τους οποίους αναλαμβάνει να χειριστεί,
ώστε να ξεσπάσουν, να απελευθερώσουν μύχιους πόθους. Αυτό έκανε και με την
«πρόταση» που ανέτρεπε τους κανόνες, αφού επιδόθηκε σε έναν παραληρηματικό
αυτοθαυμαστικό πρόλογο για το ότι αυτός μόνο γνωρίζει τι επιθυμούν οι
«πιστοί», ως θεός του ριάλιτι. Ο μοναδικός που είχε αντιρρήσεις, ο «καθηγητής»
Πάνος Μεταξόπουλος, με το επιχείρημα ότι εκλήθη επί σειρά μηνών να ψηφίζει
ορισμένους για να αποχωρούν, επειδή έτσι ήταν ο κανόνας και τελευταία στιγμή
βρίσκεται όλη αυτή η διαδικασία στον αέρα, δεν πρόλαβε καλά καλά να τις
αρθρώσει. Μα τι νόμισε και αυτός; Σε ριάλιτι βρίσκεται, τηλεόραση τον κάλεσαν
να κάνει, πήρε σοβαρά τον ρόλο τού «ακαδημαϊκού»;

Οι δύο αοιδοί που υποβάλλονταν στο βάσανο της ψηφοφορίας, υποβάλλονταν
και στο βάσανο Μικρούτσικου. Θα ανακοινώσω τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, θα
παίξουμε όλη τη σκηνή της αποχώρησης και μετά θα απαντήσει η παραγωγή. Όπερ
και εγένετο. Φίλησε τους πάντες η Μάρω, μια και αυτή ήταν που έπρεπε να φύγει,
πήρε την ψυχρολουσία και μετά ανακοίνωσε ο παρουσιαστής: να παραμείνουν και οι
δύο – αργότερα η Μάρω αποχώρησε προσβεβλημένη από τις αντιρρήσεις, αλλά ακόμη
και έτσι ένα τηλεοπτικό ψευδο-γεγονός είχε πάρει τον δρόμο της κατανάλωσης.

Παραφουσκωμένο τίποτε

Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Να έχει θέαμα το φιλοθεάμον κοινό. Να παθιαστεί,
να ταυτιστεί, να μισήσει, να ποθήσει και φυσικά να στείλει μηνύματα, να
ασχοληθεί με τον μικρόκοσμο αυτού του ντοπαρισμένου θεάματος που φουσκώνει το
τίποτε, το λουστράρει με μικρουτσίκειες κορώνες – «εγώ παίρνω τον παλμό του
κόσμου και τον κάνω λόγο», είπε σε μια στιγμή λουδοβίκειας έξαρσης του τύπου
«L’ etat s’ est moi» o παρουσιαστής – και χειρίζεται την αγωνία για σουξέ μιας
χούφτας ημιταλαντούχων με αντάλλαγμα, διόλου ευκαταφρόνητο στο ξεκίνημά τους,
το ντοπάρισμα του ηθικού τους.

Ξεφουρνίζει διασημότητες στην αγορά και όποιος βρει την άκρη τη βρήκε. Μόνο
που διαμορφώνεται και μια αγορά για τους βεντετίσκους του ριάλιτι και από
κοντά για τους «καθηγητές» που βγαίνουν και αυτοί από την αφάνεια, ως νέοι
σταρ-διδάσκοντες αυτής της πρόχειρης, ελλιπούς, βιαστικής τηλεοπτικής
«διδασκαλίας», που προσβάλλει τη σκληρή, επίπονη, μακροχρόνια διαδικασία της
μάθησης. Άλλωστε ουδείς διδάσκων που σέβεται το αντικείμενό του θα δεχόταν να
το μετατρέψει σε σόου για τις κάμερες.