Eπιχείρηση «λεύκανσης»

Άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ρυτίδα στην εικόνα της πόλης και θέλουν να τους εξαφανίσουν από το πρόσωπό της

Θέλουμε να είμαστε ωραίοι. Αυτό που «φαίνεται» να είναι αψεγάδιαστο. Καμία
ρυτίδα, καμία πτυχή. Λείοι και στρογγυλοί σαν βότσαλα στην ακροθαλασσιά. H
συνεισφορά μας στον «πολιτισμό του ματιού» θέλουμε να είναι μια εικόνα
πόλης-χειρουργείου, με τη φιλικότητα της αποστειρωμένης γάζας που θα τυλίξει
την Ολυμπιακή Αθήνα ακριβώς όπως τυλίγονται τα τραύματα για να μην
κακοφορμίσουν.

Μια πόλη-χειρουργείο για τις κάμερες του κόσμου που θα ‘ρθουν ερευνητικές και
αδιάκριτες και πρέπει να τους προσφερθεί θέαμα καθαρότητας ως φόντο της
υπερ-αθλητικής διοργάνωσης.

Έτσι, βρίσκεται σε εξέλιξη μια γιγαντιαία επιχείρηση «απολύμανσης» της
θέας της πόλης, η οποία δεν αφορά μόνο ανθρώπους, τους αστέγους και τους
ναρκομανείς, που θέλουν να τους εξαφανίσουν. Αφορά και τα έργα-ντεκορασιόν,
όπως αυτά στις άκρες των πεζοδρομίων που αναμορφώνονται ώστε να είναι
κατηφορικά για να κινούνται τα καροτσάκια των αναπήρων. Αλλά μόνο στις γωνίες,
το υπόλοιπο πεζοδρόμιο που χάνεται στο βάθος του στενού παραμένει παλιό,
σπασμένο, με τα καπάκια της εταιρείας ύδρευσης και αποχέτευσης μισοσηκωμένα να
χάσκουν, λες και τα καροτσάκια θα φυτρώσουν αίφνης μόνο στις άκρες.

Ένα εντυπωσιακό, είναι αλήθεια, λίφτινγκ μιας πόλης, μιας χώρας, που
μάχεται για την «ιδανική» κλινική της εικόνα. Ένα λίφτινγκ που αντιμετωπίζει
ανθρώπους σαν ρυτίδες του δέρματος, οι οποίες χάρη στο χειρουργικό νυστέρι θα
τραβηχτούν στις άκρες του «προσώπου», σε σημεία που δεν αποκαλύπτονται στο
βλέμμα των άλλων. Για την εικόνα και μόνο. Για την επιφάνεια, που όσο πιο λεία
είναι τόσο πιο γρήγορη είναι και η μετάδοση των μηνυμάτων. Να εξαφανίσουμε
πτυχώσεις και εξογκώματα με σκοπό την υπερταχεία κυκλοφορία των σημείων.
Εκείνων που θα μεταφέρουν στα πέρατα των τηλεοπτικών συσκευών την ειδυλλιακή
εικόνα μιας πόλης που όμοιά της δεν υπάρχει.

Και φυσικά δεν υπάρχει, γιατί παντού στον κόσμο, σε όλες τις πόλεις, τα
σημάδια γενετικών ανωμαλιών του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος είναι
ίδια: παντού άστεγοι και ναρκομανείς, άνθρωποι του περιθωρίου της σύγχρονης
ζωής που η ύπαρξή τους υποδηλώνει το ελάττωμα, την αδυναμία να αντιμετωπιστούν
οι αιτίες. Και η προσπάθεια της απόκρυψής τους ανατρέπει βίαια την ισορροπία
των ζωντανών μορφών και των αιτημάτων τους για να επιβάλει τη φόρμουλα της
ομοιομορφίας. Λες και αυτή θα εξαφανίσει το πρόβλημα.

Να γίνει η Αθήνα ολόκληρη ένα μουσείο του εαυτού της, έτσι όπως
προβάλλονται στα διαφημιστικά σποτ τα πάλλευκα μάρμαρα του αρχαίου πολιτισμού
της και που στην εποχή τους κάθε άλλο παρά λευκά ήταν. Έτσι τα θέλει η
σύγχρονη φαντασίωση, έτσι θα λευκανθεί και η σύγχρονη πόλη. Για τα τηλεοπτικά
συνεργεία, που θα αποτυπώσουν το σκηνικό, για τα τηλεοπτικά γλέντια να έχουν
«καθαρό» φόντο, να μην αποσπά την προσοχή το «ελάττωμα».

Αξεσουάρ για το look της καθαρότητας

Κι εμείς όλοι, θεατές, κάτοικοι αυτής της ίδιας πόλης οφείλουμε να
αποτελούμε μέρος αυτής της ιδεατής ψευδαίσθησης, κάτι σαν αξεσουάρ για να
ολοκληρωθεί το look της καθαρότητας και της αγνότητας.

Μια εικόνα ήδη πουλημένη στην αγορά της διαφήμισης, στην αγορά του
βλέμματος, μια εικόνα που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια, ένα σπέσιαλ εφέ.

Εικόνες χωρίς ίχνη και χωρίς συνέπειες, όπως είναι το ιδανικό μιας
πολιτικής που αδυνατεί να αντιμετωπίσει, εξαφανισμένη και αυτή υπό το άγχος
του look της. Σύγχρονες εικόνες, σαν όλες τις καθημερινές που μας βομβαρδίζουν
και που δημιουργούν την υποψία πως για κάθε μία από αυτές κάτι έχει
εξαφανιστεί, κάτι έχει χαθεί στο σκιερό περιθώριο των τηλεοπτικών προβολέων.
Κάτι που μπορεί να συγκεντρωθεί με άλλα «απόβλητα» στους ειδικούς χώρους
«βιολογικού» καθαρισμού των πόλεων.