MATIEΣ Ποδόσφαιρο

Με ρώτησαν, κάποτε, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, να τους πω τι είναι, κατά τη
γνώμη μου, αυτό που λέμε «ευτυχία». Και απάντησα έτσι: «Να είμαι 14-15 χρόνων,
να ‘ναι ανοιξιάτικο απογευματάκι, να ‘χω τελειώσει με τα διαβάσματα της μέρας
για το σχολείο και να πετιέμαι έξω απ’ το σπίτι μου, στον χωματόδρομο της οδού
Φωκαίας και να παίζω δίτερμα με τους φίλους μου ή και μόνος μου: να σουτάρω
την μπάλα, πετώντας την στον τοίχο τού απέναντι διώροφου, να την ξανασουτάρω,
να την ξαναστέλνω πάλι στον τοίχο με γονατιές ή κεφαλιές κι αυτό να κρατάει
ώρες…».

Τι μεγάλο πράγμα που είναι, αλήθεια, το ποδόσφαιρο! Και πόσο σωστό είναι αυτό
που διάβασα το περασμένο Σάββατο, στη στήλη του Πρετεντέρη, στο «Βήμα»: «Ο
αείμνηστος Μπιλ Σάνκλι, ο δημιουργός της μεγάλης Λίβερπουλ, εξηγούσε πως
“κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Είναι κάτι πολύ σημαντικότερο”. E, λοιπόν, οι ευρωεκλογές δεν είναι ούτε καν
ζήτημα ζωής και θανάτου».

Μοιάζει «τρελή κουβέντα» αυτό που είπε ο Σάνκλι. Αλλά όσοι έχουν παίξει μπάλα
για χρόνια, όσοι έχουν μουσκέψει φανέλα και διατηρούν ύστερα από δεκαετίες,
στα ρουθούνια τους, τη μυρωδιά των αποδυτηρίων, μπορούν να καταλάβουν ότι δεν
είναι καθόλου τρελή. Ακόμη κι ο Κούρτοβικ, που νόμιζα πως είναι σκυμμένος,
συνεχώς, στα γραπτά του, έγραψε, πάλι το περασμένο Σάββατο στα «NEA», μιλώντας
για τον εαυτό του: «Πώς είναι δυνατόν ένας συγγραφέας να μη λατρεύει το
ποδόσφαιρο;».

Έχω γεμίσει χιλιάδες σελίδες αυτής της εφημερίδας με «κομμάτια» για το
ποδόσφαιρο κι έχω φάει τα νιάτα μου, που λένε, στο γήπεδο της AEK, αλλά και
σε όλα τα άλλα γήπεδα της χώρας, παρακολουθώντας ποδοσφαιρικούς αγώνες!
Έχω χειροκροτήσει, έχω ζητωκραυγάσει, έχω μεθύσει, έχω πονέσει, έχω κλάψει
στις τσιμεντένιες κερκίδες. Και, φαντάζομαι, το ίδιο έχει συμβεί και με
εκατομμύρια άλλους ανθρώπους, κάθε ηλικίας, σε ολόκληρο τον κόσμο! Και ένιωσα
μεγάλη χαρά, όταν μου ζήτησε ο Νιάρχος να γράψω ένα κείμενο για το ποδόσφαιρο,
σ’ ένα λεύκωμα που έβγαλε ο Καστανιώτης («Μόνο για άνδρες») ή όταν είδα πως ο
φίλος μου ο Καρατζάς («Ιανός») ξεκίνησε, επιτέλους – μου το έταξε από καιρό –
τη σειρά «Ο μπαλαδόρος». Πρώτο βιβλίο, που το διάβασα και είναι θαυμάσιο, «Ο
πολιτισμός των γηπέδων», του Χρ. Ζαχόπουλου.

Περιττεύει να σημειώσω ότι κι απόψε – όπως κάθε βραδάκι – θα ‘μαι στημένος
στην τηλεόραση. Αυτή τη φορά, για το Ελλάδα – Ισπανία.