Δρόμοι

Μόνο ζήλεια…

…μπορεί να νιώσει κανείς για την πρόσφατη επίσκεψη του Ουίλιαμ Γκράιμς, του
ανθρώπου που γράφει για θέματα γεύσης στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», στο
γιαπωνέζικο Μπαρ Μάσα. Ο σερβιτόρος τού πρότεινε ένα πιάτο σασίμι έναντι 85
δολαρίων. Εκείνος το δέχθηκε. Χέλι τηγανητό με βούτυρο και κροκέτες από
καλαμπόκι ήταν ό,τι έπρεπε για ένα καλό ξεκίνημα. Ύστερα, τα μάτια τού Γκράιμς
έπεσαν πάνω σε ένα ασιατικό ριζότο με αστακό. Δεν υπήρχε λόγος να αντισταθεί.
Ήταν ήδη αργά, όταν ήρθε ο λογαριασμός: χωρίς επιδόρπιο και χωρίς ποτό, 200
δολάρια. Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό; Σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια παιδιά
πεινάνε, όπου ο λιμός θερίζει μεγάλες περιοχές της Αφρικής και της Ασίας, όπου
τα 200 δολάρια που κοστίζει ένα μπουκάλι Μπορντό θα μπορούσαν να ανακουφίσουν
την αθλιότητα μιας ολόκληρης οικογένειας, πώς μπόρεσε;

«Ήθελα…

…να νιώσω ενοχές», απολογείται ο Γκράιμς στη στήλη του, στην εφημερίδα. «Και
ειλικρινά ένιωσα». Να τον πιστέψουμε; Το 1930, όταν σχεδόν το ένα πέμπτο της
αγγλικής εργατικής τάξης ζούσε με το επίδομα ανεργίας, μια «καλοπροαίρετη»
εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο που έγραφε πώς μια οικογένεια μπορούσε να τρώει
υγιεινά με περίπου 30 σελίνια την εβδομάδα – τόσο ακριβώς ήταν το επίδομα
ανεργίας. Ο Τζορτζ Όργουελ ανέλυσε το προτεινόμενο μενού και παραδέχθηκε πως
εκείνος που είχε γράψει το άρθρο ήταν πραγματικά διαβασμένος. Κουτσά στραβά,
μια οικογένεια μπορούσε να επιβιώσει με το επίδομα. Μια θεωρητική οικογένεια.
Γιατί, όπως παρατηρούσε ο Όργουελ, όλοι οι άνθρωποι νιώθουν κάπου κάπου την
ανάγκη να σπάνε τη ρουτίνα, να ανταμείβουν τον εαυτό τους με κάτι ξεχωριστό,
κάτι παραπανήσιο, όποιο και αν είναι το κόστος. Είναι στη φύση του ανθρώπου να
βάζει στο μάτι την τούρτα. Και όταν αποκτάει την τούρτα, να θέλει και το
κερασάκι. Απαλλάσσεται λοιπόν ο Ουίλιαμ Γκράιμς κάθε κατηγορίας. Όπως
απαλλάσσονται και όλοι όσοι ζήλεψαν το λουκούλλειο γεύμα του.

Απόσπασμα…

…από τις οδηγίες διαίτης του ιατρού Γιώργου Οικονόμου: «Προς αποφυγή λίθων
οξαλικού ασβεστίου αντενδείκνυνται τροφές ιδιαιτέρως πλούσιες σε ασβέστιο και
οξαλικό οξύ, όπως σκληρά τυριά, ξηροί καρποί, σπανάκι και σοκολάτα γάλακτος»
(και πολλά άλλα, που αν τα απαριθμούσαμε όλα εδώ, ο κατάλογος θα ήταν τόσο
μακροσκελής όσο η «λίστα του Σίντλερ»).

Δεν είναι…

…από τύψεις λοιπόν για τους τριτοκοσμικούς φτωχούς αν στριφογυρίζουμε τη
νύχτα στον ύπνο μας, ύστερα από μια βραδινή λουκούλλεια κραιπάλη, αλλά από την
απειλή ενός ακόμη οξαλικού λίθου ίδιου με εκείνον που κρύβουμε κάτω από το
προσκεφάλι μας και που τα επιδέξια χέρια του καλού γιατρού μάς απάλλαξαν από
το κοιλοπόνεμά του. Ηθικό δίδαγμα: εκείνοι που ο κώλος τους αραχνιάζει από την
πείνα, έχουν πολλούς τρόπους για να παίρνουν την εκδίκησή τους.