TοTέταρτο κουδούνι

Να δω την «αξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα» που επαγγέλλεται ο υφυπουργός
Πολιτισμού κ. Τατούλης, ο οποίος έως και τον μακαρίτη τον Δημήτρη Ποταμίτη
θυμήθηκε. Να τη δω…

Διότι, πολλά ακούω για τους «άξιους» που επέρχονται – και που ήδη
ξεροσταλιάζουν στους υφυπουργικούς προθαλάμους – και μου ‘ρχεται να καγχάσω.
Ίνα μη χείρον τι εκστομίσω.

Αλλά εδώ είμαστε…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H Σούλα Αθανασιάδου (στη φωτογραφία), η Ανθή Ανδρεοπούλου κι η Μαρία
Κατσανδρή απ’ τη διανομή της παράστασης του ’97, η Γιώτα Φέστα και η νεαρή Εύα
Νέδου – οι «καινούργιες» – θα ερμηνεύσουν τα συνταρακτικά κομμάτια – μαρτυρίες
που έχει καταγράψει η Έλλη Παπαδημητρίου στον «Κοινό λόγο» της, τον οποίο
ετοιμάζει για το θέατρο, σε δεύτερο ανέβασμα έπειτα από εφτά χρόνια, ο
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος – περιοδεία στην Κύπρο το καλοκαίρι και στο «Θέατρο του
Νέου Κόσμου» το φθινόπωρο.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα υπογράφει και πάλι ο Αντώνης Δαγκλίδης.

Τώρα που η χειμερινή θεατρική σεζόν ουσιαστικά έληξε – αν κι η «ουρά»
της, η ανοιξιάτικη, θα πάει μέχρι τέλος Ιουνίου… – και όλοι ξέρουμε πόσο
δύσκολη, στις γενικές γραμμές της, ήταν για τα ταμεία των θεάτρων, να σας
εξομολογηθώ και μια σχετική εμπειρία μου.

«Εναλλακτική» η παράσταση, μονόλογος, πάω στο θέατρο, Κυριακή, ένας και
μοναδικός θεατής – εγώ -, ματαιώνεται η παράσταση – ε, δεν ήταν κι η πρώτη
φορά που μου συνέβαινε… «Ελάτε αύριο» μου λένε. «Δευτέρα, θα ‘χουμε κόσμο».

Ξαναπάω Δευτέρα, ένας και μοναδικός θεατής – εγώ -, ματαιώνεται πάλι η
παράσταση – ε, αυτό, το δις κατ’ εξακολούθησιν, δε μου ‘χε ξανασυμβεί.

Ανέκδοτο στο γραφείο – «θα πηγαίνουν κάθε βράδυ στο θέατρο η
μονολογούσα και ο Σαρηγιάννης μπας και βρεθούν τρεις – τέσσερις ακόμα και
παιχτεί η παράσταση…

Αλλά, ο επιμένων νικά. Την τρίτη φορά μαζευτήκαμε οχτώ κι εγώ τον
μονόλογο τον είδα.

Έχετε ακούσει πως «υπεύθυνοι Δημοσίων Σχέσεων» καλλιτεχνικών γραφείων
μάς στέλνουν, για το περίφημο «promotion» ξένων καλλιτεχνών που τα γραφεία
τους τούς μετακαλούν στην Ελλάδα, έτοιμες «αποκλειστικές συνεντεύξεις»
– ναι, ναι, έτοιμες ερωτήσεις και απαντήσεις; Ίσως…

Μπορείτε να υποψιαστείτε ότι υπάρχουν και συνάδελφοι που δημοσιεύουν
τις «ερζάτς» συνεντεύξεις; Αυτούσιες; Με την υπογραφή τους; Ίσως…

Αδύνατον να φανταστείτε όμως ότι οι «συνεντεύξεις» αυτές στέλνονται σε
περισσότερους από έναν συντάκτες. Τόσο ανενδοίαστα! Ή τόσο βλακωδώς… Οπότε
θα μπορούσατε την ίδια μέρα να διαβάσετε την ίδια «αποκλειστική συνέντευξη» σε
δύο έντυπα, με διαφορετική υπογραφή!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Μην τυχόν και χάσετε στην «Πόρτα» το «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι», ένα
αριστουργηματικό «μικρό τίποτα» του Μάικ Κένι ποτισμένο με μια ανεπαίσθητη
μελαγχολία, ένα κομμάτι μουσικής δωματίου με «λάιτ μοτίφ», «μάθημα» γλυκύτατο
στα παιδιά για την έννοια «απώλεια».

Ο νεαρός Γιάννης Μόσχος, που το σκηνοθέτησε και ο Δημήτρης Καταλειφός –
Παππούς με την Ιωάννα Παππά – Έλλη – ένα ανεπανάληπτο κοριτσάκι – που παίζουν,
έχουν «κεντήσει» και «κεντούν».

«Για παιδιά τεσσάρων έως οκτώ ετών», λέει ο Άγγλος συγγραφέας – Μέγας
Τεχνίτης. Πάρτε τα παιδιά σας, τους άντρες, τις γυναίκες σας, τους παππούδες
και τους θείους και τρέξτε, λέω εγώ.

Απ’ τα ωραιότερα που είδα φέτος.

Την «Ολεάνα» του αγαπημένου του Ντέιβιντ Μάμετ – έχει συν-μεταφράσει και
κρατήσει τον ένα απ’ τους τρεις ρόλους στον «Αμερικανικό βούβαλό» του, στο
«Εμπρός», κι έχει μεταφράσει και παρουσιάσει στο θέατρό του, παίζοντας κιόλας,
τα έργα του Μάμετ «Οικόπεδα με θέα» και «Το δάσος» – θα ανεβάσει τον επόμενο
χειμώνα στο «Πορεία» του ο Δημήτρης Τάρλοου (στη φωτογραφία), αναλαμβάνοντας
για πρώτη φορά τη σκηνοθεσία.

Τους δύο ρόλους – του καθηγητή πανεπιστημίου και της φοιτήτριας που τον
κατηγορεί για σεξουαλική παρενόχληση – θα κρατήσουν ο Αλέξανδρος Μυλωνάς κι η
Γιάννα Παπαγεωργίου.

Το έργο πρωτοείδαμε στην Ελλάδα το 1994-95, στη Νέα Σκηνή του «Απλού
Θεάτρου», σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα. Κι είναι η μόνη φορά που ‘χει παιχτεί
στην Αθήνα.

Έκτοτε έχει ανεβεί στην περιφέρεια: το 2000-2001 απ’ το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας
– «Θεσσαλικό Θέατρο» σε σκηνοθεσία Κώστα Λαμπρούλη και το 2001-2002 στα Χανιά
απ’ τον Μιχάλη Βιρβιδάκη και τη «Μνήμη» του, και στα Γιάννενα απ’ την Μαρία
Πορτολομαίου – Λάζου και το «Τέχνημά» της.