NIKOΣ KOΥPHΣ «Έχουμε κοιμηθεί εμείς οι νέοι»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Είμαι με τον Λευτέρη Βογιατζή, γιατί αυτό με καλύπτει. Ο Λευτέρης μού δίνει |
Τον θυμάμαι από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Το «παιδί» του «Αμόρε»…
Μας έφερνε στην εφημερίδα το υλικό για τις παραστάσεις – δελτία Τύπου,
φωτογραφίες… «Κλειστό» παιδί. Λίγα λόγια… Και το χαμόγελο δύσκολο το
είχε… Το ’94 η έκπληξη: τον είδα στη σκηνή – η πρώτη του φορά: «Αγριόπαπια»
του Ίψεν σε σκηνοθεσία Τάσου Μπαντή στο «Εμπρός» – εξαιρετική παράσταση.
Μαθητής στη δραματική σχολή των «Μορφών». Το όνομά του, Νίκος Κουρής.
Την άνοιξη του ’96, λίγο πριν αποφοιτήσει από τη σχολή, κάνει τον πρώτο του
μεγάλο ρόλο: Τομ στον «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς – η καλύτερη ώς τώρα
παράσταση του Δημήτρη Μαυρίκιου. Μια ερμηνεία βαθιά αισθαντική. Το όνομά του
συζητιέται. Ένας νέος πρωταγωνιστής γεννιέται.
Θα περάσει από το «Αμόρε» και με το «Καθαροί, πια», της Σάρα Κέιν, θα βρεθεί
στη «Νέα Σκηνή» του Λευτέρη Βογιατζή. Όπου παραμένει. Ενδιάμεσα θα έχει
συνεργασίες με το Εθνικό και με το ΚΘΒΕ, ενώ με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο θα
ντεμπουτάρει και στο σινεμά: «Αυτή η νύχτα μένει». Μαζί του θα κάνει και το
«Beautiful People» και με τον Θάνο Αναστόπουλο το «Όλο το βάρος του κόσμου»,
ενώ στο προσεχές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα προβληθεί η ταινία «Αληθινή ζωή» του
Πάνου Κούτρα, στην οποία παίζει.
Από το «Σε εσάς που με ακούτε», της Λούλας Αναγνωστάκη, ο Νίκος Κουρής, που το
καλοκαίρι θα είναι ο Αχιλλέας στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και
του Θέμη Μουμουλίδη, δείχνει να αποκτά μια ωριμότητα, ένα κύρος, και οι
ερμηνείες του ποτίζονται με ενέργεια. Ο Οράτιος που παίζει τώρα στο «Σχολείο
των γυναικών» του Μολιέρου, πάντα με Δάσκαλο τον Λευτέρη Βογιατζή, το
επιβεβαιώνει: από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς.
Γεννήθηκε το 1973 και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη. «Κλειστό, μελαγχολικό παιδί, με
λίγους φίλους – “τους πιο αδύναμους…”», χαρακτηρίζει τον εαυτό του στα
παιδικά του χρόνια. Δεν ήταν και τόσο ευτυχισμένα… Αλλά δεν πολυμιλάει γι’
αυτά.
Συνεχίζει να παραμένει «κλειστός». Φαίνεται ότι για να ανοιχτεί λίγο,
χρειάζεται να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη του. Αλλά μέσα από το «κλειστό»
περίβλημα, πίσω από το ωραίο, ψηλό, αθλητικό παιδί, κουβεντιάζοντας ανακάλυψα
έναν νέο άνδρα, αποφασιστικό, με απόψεις, με γνώση, ευθύ, ειλικρινή,
σκεπτόμενο, με ταμπεραμέντο εκρηκτικό, που δεν γελάει εύκολα, αλλά το χιούμορ
του ξεχειλίζει.
«Με το θέατρο καμία σχέση. Ήμουν στα Ανάβρυτα και πήγαινα για τη Νομική. Είδα,
όμως, με την αδελφή μου μια παράσταση του Βασίλη Παπαβασιλείου – το “Ζουβέ –
Ελβίρα”. Τα παράτησα όλα και αποφάσισα να πάω στο θέατρο».
Νέος ηθοποιός αναζητά θέση στο ελληνικό θέατρο… Πώς βλέπεις τα πράγματα;
Υπάρχουν θίασοι όπου μπορεί να πραγματοποιήσει ο νέος ηθοποιός τα όνειρά του;
«Ξέρεις τι ρωτάς τώρα; Αυτό είναι όλη μου η ζωή… Υπάρχουν, αλλά είναι
ελάχιστοι. Αλλά ξέρεις και τι δεν υπάρχει στους νέους ηθοποιούς; Και όχι μόνο
στους ηθοποιούς. Και στους νέους ποιητές, τους νέους συγγραφείς… Δεν υπάρχει
η σχέση τους με τον κόσμο, με την κοινωνία… Σαν το θέατρο να είναι ξεκομμένο
από τη ζωή. Και να είναι συνδεδεμένο μόνο με μία μούρλα, με μία φιλοδοξία, ένα
αλλ’ αντ’ άλλων… Αυτό εγώ δεν το αντέχω.
Το θέμα δεν είναι να κάνω μια παράσταση για να με δει η μάνα μου, ο φίλος μου,
η γκόμενά μου και να με θαυμάσουν. Αλλά να διοχετεύεται εκεί η ζωή μου, να έχω
“προσωπική” σχέση μ’ αυτό που κάνω. Κι ας μην αρέσει. Να κάνεις τέχνη απλώς
για να κάνεις αυτό που ξέρεις;
Κι ας μην τα βάζουμε με τον χώρο. Αν είχαμε οι νέοι κάτι να πούμε, θα το
λέγαμε. Κι όσοι έχουν να πουν, θα το πουν. Και δεν θα τους σταματήσουν ούτε
αυτοί που έχουν τα πράγματα στα χέρια τους ούτε κανένας. Αλλά δεν βλέπω
κανέναν να έχει κάτι να πει… Έχουμε “κοιμηθεί” εμείς οι νέοι…».
«Ποτέ δεν θεώρησα ότι είμαι σεμνός»
«Είμαι πολύ πιο ανοιχτός απ’ όσο φαίνομαι και από άλλους που δείχνουν πιο
ανοιχτοί από μένα. Δεν μπορώ να προσποιηθώ, έστω κι αν το κάνω κάποτε. Αλλά
όχι σε πράγματα που έχουν σχέση μ’ αυτό που είμαι. Δεν μπορώ να προδώσω αυτό
που είμαι. Έχω πολλή ανάγκη τους ανθρώπους και την επικοινωνία, αλλά δεν θέλω
να καμώνομαι ότι την έχω. Φαίνομαι “κλειστός” και το ξέρω, αλλά είναι μια
παρεξήγηση του “σχήματος”. Τα “σχήματα”, χωρίς να τα υποτιμώ, είναι πιο ισχυρά
από το περιεχόμενο. Μαθαίνουμε ότι πρέπει να “επικοινωνούμε αμέσως” και,
ειδικά αν είμαστε ηθοποιοί, να αποτελούμε το πρότυπο της “επικοινωνίας” της
εξωτερικότητας της συμπεριφοράς δηλαδή. E όχι, δεν θεωρώ ότι πρέπει να είναι
αυτό ο ηθοποιός. Δεν το δέχονται όταν το λέω. Μου λένε “είστε κλειστός, είστε
σεμνός…”. Σιγά! Τι θα πει “σεμνός”; Ποτέ δεν θεώρησα ότι είμαι σεμνός.
Ξέρεις τι κρύβει συνήθως η “σεμνότητα” από πίσω…».
Google news
