H διάλυση, της διαλύσεως, ω διάλυση!

Τη μια διαλύθηκαν. Την άλλη μαζί για τις τελευταίες – κοινές τους – συναυλίες.
Έπειτα ξανά διάλυση. Και άντε πάλι μαζί για να το γιορτάσουν (τη διάλυση!).
Τώρα, άκουσα και πάλι πως διαλύονται οι Πυξ Λαξ. Ή πως διαλύθηκαν (άλλωστε, τα
έχουμε μπερδέψει, ως κοινό, πλέον). Πάνε, λέει, οι άλλοτε Πρίγκιπες της
Δυτικής Όχθης που πιάσανε την καλή, παίξανε με «μεγάλα ονόματα», τα βρήκαν, τα
έχασαν και διαλύθηκαν τουλάχιστον άλλες τέσσερις φορές (προσωπικώς σταμάτησα
να μετράω). Πώς τώρα συμβαίνει κάθε φορά η «είδηση» της διάλυσής τους να
«διαρρέει» λίγο προτού ανακοινώσουν τις «τελευταίες» κοινές συναυλίες τους –
πριν από τη διάλυση… – είναι απορίας άξιον. Ή μάλλον έχει μία εξήγηση:
βρήκαν τη «διάλυση» ως τρόπο προβολής των «τελευταίων τους συναυλιών». Με
τέτοια πέρα-δώθε – στον βωμό της «προώθησης – ζαλιστήκαμε πια. Και μη παρέκει.
Θα φτάσουμε να πούμε «ας διαλυθούν πια να ησυχάσουμε»…