Ένα μακάβριο εμπόριο

Κάποτε συγκινούσαν τα παιδιά των φαναριών. Λένε πως έπεσαν θύματα κυκλώματος που εμπορεύεται ανθρώπινα όργανα. Δεν φθάνει που αυτός ο πολιτισμός δημιουργεί συνθήκες φτώχειας, αλλά φτάνει ώς τη μακάβρια εκμετάλλευση των φτωχών

Αντέχουμε τη φρίκη; Φαίνεται πως ναι. Όχι ότι δεν συγκινείται η καρδιά μας.
Μας συγκινούν όλα και κυρίως όσα έχουν να κάνουν με παιδιά: οι βομβαρδισμοί
που έχουν θύματα παιδιά, η ασθένεια που έχει θύμα ένα παιδί, η φτώχεια που
κάνει τα παιδιά επαίτες, αλλά δεν σταματάει μόνον εκεί, έχει βρει πάμπολλες
μεθόδους ο «πολιτισμός» να μετατρέπει το παιδί σε «πρώτη ύλη» για να
καλύπτονται ανάγκες του, από ψυχαγωγικές μέχρι την παράταση της ζωής
καταδικασμένων, πλην πλουσίων, ασθενών.

Ένα ρεπορτάζ στους «Φακέλους» (Πέμπτη, Mega) του Αλέξη Παπαχελά, που
έφερε την υπογραφή της Γεωργίας Λινάρδου, επέμεινε σε εκείνη τη μακάβρια πτυχή
της εκμετάλλευσης των παιδιών από φτωχές χώρες, το εμπόριο οργάνων.

Υπενθυμίζεται ότι πριν από έναν μήνα «TA NEA» είχαν αποκαλύψει έκθεση των
ελληνικών και ιταλικών αρχών για το εμπόριο οργάνων σώματος στα Τίρανα.

Κατά καιρούς έρχονται στο φως υποθέσεις, μοιάζει με «κοινό μυστικό», αλλά
φαίνεται είναι αδύνατον να μπει τέλος στις δραστηριότητες του είδους διαφόρων
κανιβάλων-κερδοσκόπων. Στο στόχαστρο παιδιά από φτωχές χώρες, όπως η Αλβανία.
Τα παιδιά των φαναριών, που είχαμε συνηθίσει στις μεγαλουπόλεις, αίφνης
εξαφανίστηκαν. Λέγεται πως έπεσαν στην πλειονότητά τους θύματα τέτοιου
μακάβριου κυκλώματος.

Δεν υπάρχει ανθρώπινη ψυχή που να μη ριγήσει από λύπη και τρόμο μπροστά
σε αυτές τις πράξεις, που 60 και πλέον χρόνια μετά το Άουσβιτς επαναφέρουν
τους εφιάλτες της εξόντωσης ανθρώπων, αρκεί αυτοί να «χρισθούν» παρίες,
παρακατιανοί, υποδεέστεροι, τουλάχιστον μπροστά στην υψηλή αξία ζωής του
πλούσιου και ισχυρού.

Και η Αλβανία είναι μια πολύ φτωχή χώρα. Κάθε παιδί μπορεί να κερδίζει 100-150
ευρώ την ημέρα και κάθε έμπορος έχει πολλά παιδιά. H «μπίζνα» είναι μεγάλη,
λέει ο Γάλλος Βενσάν Τουρνεκιλές, επικεφαλής της οργάνωσης Terre des Hommes
που προσπαθεί να σώσει τα παιδιά, να τους προσφέρει εκπαίδευση και να τα μάθει
να προφυλάσσονται.

Οργανώσεις που καταφθάνουν στους «αγριεμένους» τόπους για να σώσουν
ό,τι μπορούν. Τι αλήθεια; Εισαγγελικές εκθέσεις από τα Τίρανα, αλλά και από τα
Γιαννιτσά, μιλούν για περιπτώσεις παιδιών από τα οποία αφαιρέθηκαν όργανα.
Υπάρχουν υποψίες ότι αυτή η δουλειά δεν γίνεται καν σε κλινικές και ιατρεία,
αλλά σε σπίτια, με όλες τις απάνθρωπες μεθόδους.

Ο πλούσιος κόσμος μπορεί να πληρώσει την παράταση της ζωής του. Χρειάζεται
μοσχεύματα. Δεν χρειάζεται συνείδηση.

Πριν από καιρό είχαμε δει σε ντοκιμαντέρ της σειράς «Εξάντας» – τότε
προβαλλόταν από τον Alpha, σήμερα είναι στη NET – για τα ορφανά στους δρόμους
της Ρουμανίας, απομεινάρια απάνθρωπης πολιτικής του καθεστώτος που κατέρρευσε,
αλλά που παραμένουν «άχρηστη» ύλη στο καινούργιο που ανέτειλε. Εκείνα ρουφούν
βενζίνη και κόλλα για να φθάσουν στο όριο της αναισθησίας και να ξεχάσουν.

Τις προάλλες, ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων έδειχναν πώς γίνεται εμπόριο παιδιών
για σεξουαλική χρήση σε σκοτεινούς δρόμους της Ιταλίας, αλλά και της Ελλάδας.
Κυκλώματα παιδεραστίας που βρίσκουν «υλικό» στις φτωχιές χώρες του πρώην
ανατολικού μπλοκ.

Παιδιά που πονούν τις καρδιές μας. Παιδιά χωρίς ονοματεπώνυμο, παιδιά
της θλιβερής τηλεθέασης, πρωταγωνιστές του πιο άθλιου δράματος του σύγχρονου
κόσμου, αυτού του καθημερινού εξευτελισμού κάθε αρχής του πολιτισμού.

Εμπόρευμα: άνθρωπος

Ο άνθρωπος είναι το απόλυτο προϊόν της εποχής. Μήπως αυτό δεν «διδάσκουν»
και τα ριάλιτι; Καμία συνείδηση, κανένας κανόνας αυτοεκτίμησης, σεβασμού της
προσωπικότητας, σεβασμού των ανθρώπινων συστατικών. Ο πιο «αδύναμος»
αποβάλλεται, αφού έχει προσφέρει ό,τι διαθέτει. Όλα πολτός, όλα προς πώληση,
σε «πακέτο» μάλιστα. Και ο καθένας προσφέρει «πακέτο» ό,τι διαθέτει, άλλοι
συναισθήματα, μπόλικη ψωνάρα και ενδεχομένως ταλέντα, άλλοι ανωνυμία και
ανθρώπινα όργανα. Όλοι μαζί γίνονται θέαμα συγκινήσεων. Ανθρώπινα συστατικά.
Είναι το απόλυτο «υλικό». Φρίκη; Κανιβαλισμός; Και λοιπόν; Ευτυχώς
συγκινούμαστε ακόμη. Χάρη στα κάστινγκ φρίκης, γνωρίζουμε φωτογενείς δυστυχείς
και λυπόμαστε αρκετά. Πού να τους σώσουμε όλους. Δεν γίνεται. Ο
συναισθηματισμός άλλωστε είναι κάτι σαν χιλιομετρικό σύστημα, φουντώνει στα
πολύ κοντινά γεγονότα, ατονεί στα χιλιομετρικώς απομακρυσμένα.