MATIEΣ Πορνοκινητά

Θα το μάθατε, βέβαια: στα κινητά τηλέφωνα, που έχουν μπει, πια, πλήρως στη ζωή
μας, θα προβάλλονται στο εξής και… πορνοταινίες! Και μάλιστα, οι αρμόδιοι
υπολογίζουν ότι η νέα αυτή «φάμπρικα» «θα δημιουργήσει, τον ερχόμενο χρόνο,
έσοδα 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων μοναχά στη Δυτική Ευρώπη!». Κατά τα άλλα,
δεν είμαστε πεινασμένοι σεξουαλικά και δεν κάνουμε οφθαλμοπορνεία (στα
καφενεία), όπως έγραφε ο Καββαδίας.

Τη δεκαετία του ’50, με σεξουαλική πείνα που έσπαγε καρύδια, πολλοί από την
εφηβική παρέα μου επιδίδονταν με φανατισμό στο «μπανιστήρι»: ανοίγανε μικρές
τρύπες σε παντζούρια ημιυπογείων, για να βλέπουν τι διαδραματίζεται εντός της
κρεβατοκάμαρας, κατεβαίνανε με σκοινιά, τις νύχτες, στον ακάλυπτο της
πολυκατοικίας και σταματούσαν, σαν ακροβάτες, μπροστά στα παράθυρα κάθε
φωτισμένης τουαλέτας, κρυβόντουσαν στις φυλλωσιές των δέντρων του άλσους
(Πεδίον Άρεως) και παρακολουθούσαν, με κομμένη την ανάσα, τις ερωτικές
περιπτύξεις ζευγαριών.

Άλλοι, πιο τολμηροί, που διέθεταν και «χώρο» (δωμάτιο πατρικού σπιτιού,
αποθήκη, γκαρσονιέρα) βάζανε τον φίλο μπανιστηρτζή σε μια κλειστή ντουλάπα,
αλλά κι αυτή με τρυπούλες, για θέα στο κρεβάτι ή άνοιγαν ίσα ίσα μια χαραμάδα
στο συρταρωτό παραθυρόφυλλο, για να μπορεί ο «απ’ έξω», στην αυλή, τη βεράντα
ή το μπαλκόνι, να «μπανίζει» χωρίς να τον παίρνει χαμπάρι η κοπέλα.

Κάποια στιγμή, το «μπανιστήρι», ως λέξη, πετάχτηκε στη χωματερή.
Αντικαταστάθηκε από το «μάτι» και όλα τα παράγωγα: «ματάκιας», «μάτιας» κ.λπ.
Κι είχα κι έναν φίλο, καλή του ώρα, που είχε αγοράσει κιάλια κι αργότερα
τηλεσκόπιο, για να βγαίνει, τα μεσάνυχτα του καλοκαιριού, στην ταράτσα του
σπιτιού του και να χορταίνει «θέαμα», σημαδεύοντας υπνοδωμάτια των γύρω
ρετιρέ.

Πέρασαν τα χρόνια και οι «ματάκηδες» πολλαπλασιάσθηκαν: στην αρχή είχαμε το
«Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι», με τη γυμνή Μαρία Σνάιντερ, τη «Σιωπή», του
Μπέργκμαν, την «Εμμανουέλα» και ύστερα από 2-3 χρόνια τις ταινίες πορνό. Φίσκα
οι αίθουσες με τις «τσόντες», τότε! Σε μια τέτοια αίθουσα είχαμε συναντήσει,
με τον Κώστα Σταματίου, ένα μεσημέρι, χωμένον στο παλτό του, για να μην
αναγνωρίζεται, έναν πρώην υπουργό – δεν ζει πια – που «το “μάτι” ήταν η ζωή
του»…

Πέρασαν κι άλλα χρόνια και το πορνογραφικό υλικό άρχισε να περνάει από σπίτι
σε σπίτι. Χιλιάδες βίντεο, χιλιάδες κασέτες με πορνό, χιλιάδες παρέες, με
ουίσκι, φιστίκια και χαβαλέ και δισεκατομμύρια δολαρίων στην αγορά των
πορνοταινιών. Αλλά φαίνεται ότι ο κόσμος άρχισε να βαριέται αυτού του είδους
το «μάτι». Έτσι, οι έμποροι, όπως είδαμε, αποφάσισαν να βάλουν «τσόντες» και
στα κινητά! Άλλο, όμως, η «ζωντανή τσόντα» από τις τρύπες του παραθυρόφυλλου
κι άλλο η βιομηχανοποιημένη. Το λένε οι «καθ’ ύλην αρμόδιοι». Κι αυτοί, κάτι
θα ξέρουν…