Nτιμπέιτ: ένα σιριαλ-ποταμός

Άντε να μπουν κανόνες στο ντιμπέϊτ με την ελπίδα ότι η προηγούμενη εμπειρία δεν πήγε άδικα και θα γίνει πάλι πολύ κακό για το τίποτα

Μέσα σε ελάχιστο διάστημα το σόου επαναλαμβάνεται. Ντιμπέιτ το λέμε και
πρόκειται για τηλεοπτικό είδος που εφαρμόζεται ως μέρος προεκλογικής
εκστρατείας σε αρκετές χώρες. Υποτίθεται ότι είναι ένα είδος «θεατρικής»
αντιπαράθεσης πολιτικών αρχηγών για να κρίνει ο τηλεθεατής όχι τόσο την
ποιότητα των επιχειρημάτων όσο την ικανότητά τους στην πειθώ. Κρίνεται,
δηλαδή, η ποιότητα του «τηλεοπτικού» τους ταλέντου, πόσο σύντομοι, σαφείς,
περιεκτικοί και ετοιμόλογοι είναι.

Στα καθ’ ημάς η υπόθεση «ντιμπέιτ» έχει εξελιχθεί σε σιριαλ-ποταμό.
Επαναλαμβάνονται με μικρές παραλλαγές τα επεισόδια, με τους ίδιους
πρωταγωνιστές, σε χιαστί διασταυρώσεις και με «ανατροπές» της τελευταίας
στιγμής που προσθέτουν λάμψη και τηλεθέαση στο κορυφαίο επεισόδιο, που είναι η
τελική συνάντηση μπροστά στις κάμερες. Ένα σίριαλ που «πουλάει», σύμφωνα με
τους νόμους της αγοράς, δεν το τελειώνουμε πριν εξαντληθεί κάθε σεναριακή
πιθανότητα και μαζί η υπομονή του κοινού. Επισήμως οι εκπρόσωποι των κομμάτων
που ασχολούνται με τη διοργάνωση του εν λόγω σόου διασκεδάζουν τις μιντιακές
διαστάσεις οι οποίες δίνονται στο θέμα, υποστηρίζοντας πως «έτσι γίνεται σε
όλες τις χώρες που διοργανώνονται ντιμπέιτ» (Νίκος Αθανασάκης στην εκπομπή τών
Λυριντζή – Οικονόμου προχθές).

Στην πραγματικότητα το ντιμπέιτ για τις ευρωεκλογές δεν έχει τη λάμψη
του προηγουμένου, όπου το διακύβευμα ήταν η πρωθυπουργία της χώρας για τους
αρχηγούς των μεγαλύτερων κομμάτων ή η παραμονή στη Βουλή και το μέγεθος της
δύναμης για τα μικρότερα. Το αποτέλεσμα, παρά την υψηλότατη τηλεθέαση,
απέδειξε πως δεν είναι το ίδιο το θέαμα που παίζει ρόλο στις αποφάσεις του
κοινού. Αν υπάρχει κέρδος, αυτό αφορά την τηλεόραση και τους επαγγελματίες που
την υπηρετούν, αφορά το κύρος των δημοσιογράφων που συμμετέχουν, οι οποίοι
εγγράφουν στο ενεργητικό τους την τηλεοπτική παρουσία τους σε ένα τέτοιο
γεγονός, αφορά τις στρατιές των επικοινωνιολόγων και συμβούλων που
«ετοιμάζουν» την εμφάνιση του αρχηγού και εφαρμόζουν ακριβοπληρωμένες θεωρίες,
αφορά το θέαμα της πολιτικής και όχι φυσικά την ουσία της.

Οι ευρωεκλογές μοιάζουν να ενδιαφέρουν περισσότερο σαν «τεστ»
δημοτικότητας των πολιτικών αρχηγών, σαν δημοψήφισμα για την κυβερνητική
πολιτική, σαν δοκιμή συσπείρωσης των δυνάμεων των υπόλοιπων κομμάτων, σαν
οτιδήποτε εκτός από αυτό που πραγματικά σημαίνουν, την εκλογή αντιπροσώπων του
έθνους που θα πρέπει να διαπραγματευθούν σε μια διευρυμένη ευρωβουλή ζητήματα
τα οποία αφορούν την οικονομική πολιτική, την παραγωγή αγαθών, το εμπόριο, το
περιβάλλον, την ανεργία, δηλαδή το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων, την
ίδια την ποιότητα της ζωής μας.

Συζητάμε για το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών με τη συνήθη
κλειστοφοβική τακτική μας, όταν δεν έχουν προβληθεί καν συζητήσεις μεταξύ των
υποψηφίων κάθε λίστας, όταν δεν έχουν τεθεί καν τα θέματα για τα οποία θα
κληθούν να πάρουν θέση στην Ευρωβουλή, όταν η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη για
τις ενδο-ευρωπαϊκές διαμάχες είναι αυτή που έχει δημιουργηθεί από τη
Γουροβίζιον, κάτι σαν «μαζί στο πανηγύρι και χώρια στο μοίρασμα της πίτας» ή,
ακόμη χειρότερα, μια αντιπαράθεση τύπου «Βόρειοι και Νότιοι» που εκφράζεται σε
ψηφοφορίες και γιούχα.

Ευρώπη δεν είναι Ρουσλάνα – Sakis

Περιμένουμε να θαυμάσουμε τον «πολιτικό πολιτισμό» μας σε ένα ντιμπέιτ,
αδιαφορώντας για το ότι «πολιτισμός» στην Ευρώπη δεν είναι τα τσιφτετέλια της
Γιουροβίζιον που οφείλουμε να παρακολουθήσουμε με ανάλογες επιλογές προσώπων,
αλλά ο αριθμός των ανέργων, η ποιότητα του περιβάλλοντός της – όχι μόνο για να
κάνουν διακοπές οι Βόρειοι στις θάλασσες των Νοτίων -, η ανεκτικότητα των
τοπικών κοινωνιών στους πληθυσμούς των μεταναστών που απαιτούν πολιτικούς με
όραμα, άποψη και ξεκάθαρη ιδεολογία. Δεν είναι ευρωπαϊκή πολιτική το να
στραβοκοιτάμε τις Ρουσλάνες που «κλέβουν» από τον Sakis μας τις πρωτιές, ούτε
αρκεί για τον «πολιτικό πολιτισμό» μας ένα ντιμπέιτ-δημοσκόπηση για τα πρόσωπα
των αρχηγών των κομμάτων. Τα πρόσωπα που θα στείλουμε στην Ευρωβουλή μάς
νοιάζουν, και η συνείδησή τους για το τι είναι στ’ αλήθεια πολιτισμός στις
μεγάλες ανοιχτές ευρωπαϊκές κοινωνίες μας.