«Aμπούλα ριγμένη στο πέλαγος»

Ήθελε πολύ η Μαριέττα το νησί. «Πάμε, βρε παιδιά» και «πάμε, βρε παιδιά», της
κάναμε τη χάρη «τα παιδιά» και ξεκινήσαμε. Αρχίσαμε απ’ το πρώτο, τα
εισιτήρια. «Αχ, βρε παιδιά, να βγάλουμε τα αριθμημένα, όχι απ’ τα άλλα του
σωρού με τον κάθε άσχετο. Κι εμένα, χέστηκα, εσένα που σε γνωρίζουνε και σ’
ενοχλούνε, θυμάσαι την άλλη φορά που πηγαίναμε αγεληδόν, πού ήτανε; Στη Μήλο;
Όχι στην Τήνο που είχα τάξει στην Παναγία να χάσω 10 κιλά, ναι στην Τήνο ήτανε
και ήρθε αυτή η κυρία και σου άρχισε τις ερωτήσεις, και “τι έργο γυρίζετε τώρα
για το θέατρο, κύριε Φασουλή; Και τι έργο γυρίζετε; ” και σου γύρισε το μάτι
και την πληρώσαμε εμείς μετά που δεν φταίγαμε σε τίποτα; Γι’ αυτό να βγάλουμε
αριθμημένα εισιτήρια, να πάμε στο απάνω πάτωμα, να έχουμε την ησυχία σου. A!
και πού ‘σαι, μην πάμε μ’ αυτά τα αργά, αργά, τις συμβατικούρες, να πάμε με
αυτά τα γρήγορα τα σούπερ και πολύ φαστ. Μέχρι να μπεις, βγήκες. Και όλα μέσα
αιρ κοντίσιον, μη σου παίρνει στην κουπαστή τα μαλλιά η τραμουντάνα,
τηλεόραση, μπαρ, με σαλονάκι νίκελ, δερματίνη και μπενζαμίνους, πλαστικούρα θα
μου πεις, αλλά στην ανάγκη… A! και πού ‘σαι; Τρία να βγάλεις. Τρία
εισιτήρια, να πάρουμε και την Παυλίνα να μου κάνει παρέα που κάνω δίαιτα και
δεν μπορώ εγώ να τρώω μόνη μου τη σαλάτα την ανάλαδη και σεις τις νησιώτικες
τις αστακομακαρονάδες».

… Κι έβγαλα τρία αριθμημένα και ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και πήγαμε στο
γρήγορο το φαστ και το καλοταξιδεμένο. Μπαίνουμε στον πάνω όροφο τον
αεροστεγή… H έρημος η άδεια. Μόνοι μας. Έρχεται ένας καμαρότος; Αεροσυνοδός;
Κάτι σε γκρι μπλε. Τα εισιτήρια παρακαλώ; Του τα δίνουμε. Ωραία μονολογεί,
εσείς κυρία μου λέει στη Μαριέττα κάθεστε στην πρώτη σειρά παράθυρο, εσείς,
στην Παυλίνα-παρέα-διαίτης πίσω διάδρομο κι εσείς, κύριε Φασουλή, στη μέση
κέντρο. Συγγνώμη, λέω, θα ‘ρθούνε κι άλλοι, γιατί σε άδειο καράβι, να κάτσουμε
κάθε πέντε μίλια και ο καθένας σαν τις σημαδούρες, μήπως είναι λίγο παράλογο.
«Μπορεί να ‘ρθούνε κι άλλοι», λέει, «αν και δεν το βλέπω, Τετάρτη σήμερα, όλο
το πλοίο άδειο θα ‘ναι». Καλά, του λέω, τρία άτομα είμαστε, αφού υπάρχουν
θέσεις για δεν μας βάζετε μαζί; «Όχι εμείς, κύριε Φασουλή, το κομπιούτερ.
Εμείς σας βάζουμε κολλητά και δίπλα δίπλα, αλλά… Τέλος πάντων κάτσετε κάπου,
όπου θέλετε κι άμα έρθει κανείς, που δεν το βλέπω, βλέπουμε». «Εκεί να
κάτσουμε», λέει η Μαριέττα, «που έχει και τραπεζάκι στη μέση». Πάμε στο
τραπεζάκι, καθόμαστε, λίγο πριν από το βίρα τις άγκυρες, εισβάλλει μια κυρία
μπαμπουλωμένη με δυο μαντίλια, ένα καπέλο τεραστίων διαστάσεων και μαύρα
τετράγωνα γυαλιά πούλμαν, σαν λίγο πριν; λίγο μετά; από το λίφτινκ
αξεκαθάριστο το θέμα, συνοδευόμενη από το παιδάκι της και πίσω τον δύστυχο τον
άνδρα της να της κρατάει τις τσάντες τα περιοδικά, τις εφημερίδες κι ένα
νεσεσέρ που σέρνανε παλιά οι κομμώτριες και οι μπουζουξούδες. Μόλις μας είδε:

– «A! κάθεστε στις θέσεις μας».

– «Πάμε να φύγουμε, Μαριέττα, μας πιάσανε».

– «Όχι», λέει η Μαριέττα, «να δούμε τις θέσεις. Καμαρότεεε!»

Έρχεται ο Άχρηστος, κοιτάει τα εισιτήρια…

– «Ναι», λέει, «η κυρία με τον μικρό κάθονται εδώ, ο κύριος πίσω, δίπλα
στην…» και δείχνει την Παυλίνα, «η ευτραφής κυρία εκεί που καθότανε και ο
κύριος αχθοφόρος δίπλα της».

– «Μα, με όλο το πλοίο άδειο, θα μας βάλετε να κάτσουμε άσχετοι άνθρωποι
μεταξύ μας; Εμείς κλείσαμε θέσεις από προχθές και μας βεβαίωσαν ότι θα
ταξιδέψουμε δίπλα, δεν θα ξενιτευτούμε».

– «Σωστά σας είπανε, αλλά είναι το κομπιούτερ. Ενώ χτυπάμε τις θέσεις απ’ το
πρακτορείο, επειδή είναι on line στο διάστημα που μεσολαβεί, τις αλλάζει από
μόνο του. Καταλάβατε;»

Αμέ. Σιγά μη δεν κατάλαβα. Πήγα κι έκατσα σ’ ένα κάθισμα, κάτω από μια πλάσμα
που είχανε κρεμάσει στον τοίχο, να δω τηλεόραση, λέω, να περάσει η ώρα, να
ξεχαστώ, γιατί είμαι κι εγώ on nervous. Αρχίζει το πρόγραμμα. Βούβα. Άλαλο το
θαύμα της τεχνολογίας. Θα πάω στο μπαρ, λέω, να πιω ένα ρημάδι καφέ να
συνέλθω. Μου φέρνει φραπεδιά ξεγυριστή που την ονομάζει για δικούς του λόγους
«φρέντο». Πάω να πιω μια γουλιά από τον καφέ-τραβεστί κι ακούω τον καμαρότο να
μου μιλάει με κλειστό το στόμα και με τη φωνή της Μπεάτας Ασημακοπούλου.

– «Πώς το κάνετε αυτό;», του λέω.

– «Όχι, κύριε Φασουλή», μου λέει, «η τηλεόραση είναι».

– «A, έχετε κι εδώ στο μπαρ τηλεόραση; Πού;»

– «Όχι, εδώ έχουμε τα μεγάφωνα, η τηλεόραση είναι μέσα».

– «Ναι, αλλά μέσα δεν έχει ήχο κι εδώ δεν έχει εικόνα. Τι να κάνω, δηλαδή, να
τρέχω μέσα έξω σαν τον τρελό να προλαβαίνω και τα δύο;»

– «Τι να σας πω κι εγώ…»

– «Πάω έξω, να με χτυπήσει αέρας, να συνέλθω».

– «Πού έξω. Απαγορεύεται, κύριε. Κατά τη διάρκεια του “πλου” απαγορεύεται να
βγει κανείς στο κατάστρωμα. Ελάτε, κύριε Φασουλή, μην κάνετε έτσι, σε τέσσερις
ώρες φτάνουμε».

– «Τέσσερις ώρες; Τέσσερις ώρες κλεισμένοι σε μια αμπούλα στο πέλαγος; Μα αυτό
δεν είναι το σούπερ; Το γρήγορο; Το φαστ»;

– «Ναι, αλλά τώρα με την αύξηση της τιμής στα καύσιμα δεν το πατάει πολύ για
οικονομία και θα πάμε λίγο πιο αργά. Μη δαγκώνετε τη ζώνη σας, κύριε Φασουλή,
ηρεμήστε. Ελάτε να πούμε κάτι άλλο να ξεχαστείτε. Για πέστε μου, τι έργο
γυρίζετε φέτος στο θέατρο, κύριε Φασουλή;».