MATIEΣ Στο Λιτόχωρο

Τον καιρό (1957-58) που υπηρετούσα τη θητεία μου ως – κατά Μάριο Χάκκα –
«τυφεκιοφόρος του εχθρού», στη Μεθώνη της Πιερίας, επί 20 μήνες, συνεχώς,
έψαχνα να βρω μια ευκαιρία για να πεταχτώ ώς το Λιτόχωρο – τη μικρή πολιτεία
που βρίσκεται στα πόδια του Ολύμπου. Δεν βρήκα ούτε μισή. Βλέπετε, εμάς τους
«ανθέλληνες» φαντάρους, ούτε και σε οχυρωματικά έργα, στα σύνορα, δεν μας
έστελναν, για να σκάψουμε, γιατί φοβόντουσαν – λέει – να μην το σκάσουμε
στο… Παραπέτασμα! Οι περιοχές όπου μπορούσαμε να κινηθούμε ήταν το Αιγίνιο,
ο Καταχάς, ο Κολινδρός – εκεί έπεφτε το πολύ ξύλο – και η Κατερίνη – για να
πάρουμε κουραμάνες για το Τάγμα μας (527).

Είχα ακούσει πολλά για το Λιτόχωρο. Πολλά και ωραία. Έτσι, χωρίς να το έχω
επισκεφθεί, το «τραγουδούσα» συχνά, σε διάφορα «κομμάτια» μου, στα «NEA», όπως
«τραγουδούσα» και τον Πλαταμώνα, όπου ζούσε τα καλοκαίρια ο φίλος – της
γυναίκας μου, ιδίως – Κωστής Μοσκώφ. Το κλίμα, όμως, εκείνων των ημερών, με
τις διώξεις, τις αγγαρείες, τα «γερμανικά νούμερα» στις σκοπιές, τις βροχές,
που άρχιζαν το φθινόπωρο και τελείωναν τον Ιούλιο, τη μοναξιά, πέρασε, νομίζω,
σ’ ένα τραγούδι που έγραψα με τον Γιάννη Σπανό (ερμ. Χαρ. Αλεξίου) κι έχει
τίτλο «Οι Κυριακές στην Κατερίνη».

Είχα ακούσει πολλά, λοιπόν, για το Λιτόχωρο. Κατάφερα να πάω, μόλις τώρα, με
την ευκαιρία της παρουσίασης ενός βιβλίου μου («Ιανός» N. Καρατζάς) από τον
στενό μου φίλο Αδαμ. Πεπελάση. Και, πραγματικά, τα ‘χασα. Βρέθηκα σε μια φύση,
ορμητική, σχεδόν άγρια, που μ’ άφησε με ανοιχτό το στόμα! Σ’ ένα πλάτωμα του
δάσους, μάλιστα, είδα καμιά δεκαριά κορμούς εκατοχρονίτικων δέντρων, πελώριους
– πάνω από 20 μέτρα – να κείτονται ξεριζωμένοι στο έδαφος! «Τι συνέβη εδώ;»
ρώτησα ταραγμένος. «Για τα δέντρα ρωτάς; Τα χτύπησε κεραυνός!».

Κι όμως, σ’ αυτό το υπέροχο, το «απάτητο» βουνό, υπάρχουν χαράδρες που είναι
γεμάτες «βαριά» σκουπίδια: σαραβαλιασμένες τηλεοπτικές συσκευές, λεκάνες,
ψυγεία, χαρτοκιβώτια κ.λπ.! Μάταια προσπαθεί ο ακαταπόνητος, όπως
πληροφορήθηκα, δήμαρχος, Γ. Παπαθανασίου, να πείσει, με το καλό, αλλά και με
το άγριο, τους συντοπίτες του ν’ αφήνουν τα σκουπίδια τους στους κάδους
απορριμμάτων. (Ας μην ξεχνάμε ότι του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν
υποφέρει…). Φαντασθείτε ότι σε μια νεροποντή όλη η θάλασσα του Λιτόχωρου
πλημμύρισε από τελάρα, καφάσια, σπασμένες καρέκλες, στρώματα και ντιβάνια κι
είδαν κι έπαθαν οι καταστηματάρχες, στην παραλία, να γλιτώσουν απ’ όλην αυτή
τη βρωμιά…

Για το Λιτόχωρο, θα ξαναγράψω.