«Πολιτισμός» καθυστέρησης

Τα ρεπορτάζ επιμένουν όλο και συχνότερα στο έλλειμμα πολιτισμού που αφαιρεί από τα άτομα με αναπηρία βασικά τους δικαιώματα, το ίδιο όμως επιμένει και το έλλειμμα

Τον τελευταίο καιρό είδαμε ρεπορτάζ – δελτίο ειδήσεων Mega και με τον Κώστα
Αρβανίτη και τη Μάρω Λεονάρδου – που επιμένουν να εντάσσουν στην επικαιρότητα
ένα θέμα (που πρώτες οι εφημερίδες και δή «ΤΑ ΝΕΑ» έχουν θέσει εδώ και μήνες).
Το θέμα αυτο υπογραμμίζει έλλειμμα πολιτισμού σε αυτόν τον τόπο και είναι ως
εκ τούτου δυσάρεστο και ευαίσθητο: το πρόβλημα της κυκλοφορίας ατόμων με
αναπηρία στους δρόμους της πόλης, το πρόβλημα να έχουν τη ζωή που δικαιούνται.

Έχουμε συνηθίσει η κατηγορία αυτή των πολιτών να αποτελεί αντικείμενο
των ρεπορτάζ του οίκτου, με εκείνη την ύπουλη χροιά εκμετάλλευσης της
δυστυχίας για να ανακουφιστεί συγκρινόμενος ο θεατής, που δεν έχει και αυτός
εύκολη τη ζωή.

Άλλες φορές, άτομα με αναπηρία που έχουν πετύχει τα αυτονόητα προβάλλονται ως
«ήρωες», για να περιβληθούν αίφνης με εκείνον τον επιδεικτικό «θαυμασμό», με
τον οποίο ο «πολιτισμός» εξισορροπεί τα ελλείμματά του.

Εδώ και αρκετές ημέρες το Mega προσπαθεί να αναδείξει το πραγματικό
πρόβλημα. Στο δελτίο ειδήσεων προ ημερών, ο φακός κατέγραφε τη ζωώδη αδιαφορία
όχι μόνο του κράτους, αλλά και των πολιτών. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα σημεία
των πεζοδρομίων, όπου – πολύ προσφάτως – έχουν δημιουργηθεί ειδικές προσβάσεις
για άτομα με αναπηρία, περίπτερα κτισμένα επάνω στην ειδική διαδρομή που έχει
χαραχθεί με πλακάκια στα πεζοδρόμια για τυφλούς. Και αν δεν υπάρχουν τα
περίπτερα, «φυτρώνουν» μηχανάκια, μια και οι καβαλάρηδες προτιμούν να
ξεπεζεύουν στα πεζοδρόμια και να παρατούν εκεί τις μηχανές τους. Αφορμή
στάθηκε μια ταινία που γύρισαν μαθητές Γυμνασίου για νεαρό συμπολίτη τους που,
καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, ζει σε μια πόλη, όπου ακόμη και οι
αρτιμελείς αισθάνονται μειονεκτικά, όταν δεν διαθέτουν ακροβατικές ικανότητες.
Μία από τις μικρές σκηνοθέτιδες, μάλιστα, εξηγούσε τα συναισθήματά της: «Δεν
αισθανθήκαμε ούτε μια στιγμή λύπη για τον πρωταγωνιστή μας. Μόνο θυμό, για την
αδιαφορία του κόσμου».

Εδώ και μερικές ημέρες επιμένει και ο Κώστας Αρβανίτης στο θέμα και δεν
παραλείπει να το θέσει σε κάθε καλεσμένο του, εκπρόσωπο της κρατικής ή
δημοτικής εξουσίας, από την Ντόρα Μπακογιάννη μέχρι τον υφυπουργό εσωτερικών
Απόστολο Ανδρεουλάκο – που ήταν ο χθεσινός του καλεσμένος. Δημόσια κτίρια
χωρίς ειδικές μπάρες, το ίδιο και τα δικαστήρια, ασανσέρ χαλασμένα, άνθρωποι
που χρειάζονται τη βοήθεια συναδέλφων τους για να τους κουβαλήσουν έως τη θέση
εργασίας τους και υποχρεώνονται σε εκείνο το ταπεινωτικό συναίσθημα της
εξάρτησης.

Μάσησε τα λόγια του ο κ. Ανδρεουλάκος. «Μα, ναι, θα το φροντίσουμε, και
όπου δεν έχουμε τη δυνατότητα…, θα αναπτύξουμε και την ηλεκτρονική
επικοινωνία…».

«Δηλαδή, να τους περιορίσουμε στα σπίτια τους;», επέμενε ο Κώστας Αρβανίτης.
Γιατί το να αναπτυχθεί η ηλεκτρονική επικοινωνία με το Δημόσιο είναι κάτι που
αφορά την ποιότητα ζωής όλων μας, αλλά δεν λύνει το θέμα της ποιότητας ζωής
των αναπήρων.

Στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο κυκλοφορούν με άνεση, υπάρχει πρόβλεψη από τα
ασφαλιστικά ταμεία για να εξασφαλίζουν τα πανάκριβα καροτσάκια, υπάρχουν
ειδικές λωρίδες στους δρόμους, μπάρες παντού, υπάρχουν μηχανοκίνητα καροτσάκια
για να πηγαίνουν για ψώνια, για να ζουν με την αξιοπρέπεια που η δημοκρατία
οφείλει σε κάθε πολίτη.

Ίσως κάποτε ντραπούμε

Χάρη στους Ολυμπιακούς, από ντροπή ίσως για το «βλέμμα» των ξένων που θα
πέσει βαρύ επάνω στη χώρα-λίκνο του πολιτισμού, ξηλώνονται πεζοδρόμια,
κατασκευάζονται προσβάσεις, επιχειρείται ο εξανθρωπισμός της αθηναϊκής
ζούγκλας.

Να δούμε αν και πόσο θα παραμείνουν όλα αυτά στη διάθεση εκείνων που τα
δικαιούνται και δεν θα καταληφθούν από τροχοφόρα ή «τραπεζάκια έξω» της
πολυτραγουδισμένης κουλτούρας υπαίθριας τεμπελίτιδας. Πάντως στην Ολυμπία,
εκεί όπου υποτίθεται ότι «χτυπά η Ολυμπιακή καρδιά», ρεπορτάζ της Φωτεινής
Πιπιλή (Mega) αποκάλυψε πως όχι μόνο στην πόλη δεν υπάρχει πρόβλεψη για να
κυκλοφορήσουν άτομα με αναπηρία, αλλά ούτε καν στους αρχαιολογικούς χώρους,
εκεί όπου έλαβε χώρα η τελετή της Αφής, με αποτέλεσμα να μην εκπροσωπηθούν σε
αυτήν οι αθλητές των Παραολυμπιακών – αλήθεια, σε πόσες εκκλησίες των
φωτογενών χριστοδουλικών εκρήξεων υπάρχουν μπάρες;

Μόνο ντροπή μπορεί να νιώθει μια χώρα-λίκνο για το ότι παραλικνίστηκε και
άρχισε τα χασμουρητά, αντί να εκπολιτιστεί. Μόνο ντροπή, που χρειάζεται να
γίνονται καθημερινά ρεπορτάζ ευαισθησίας, μπας και ευαισθητοποιηθούμε οι
φιλοθεάμονες. Μόνο ντροπή, που κάνουμε ρεπορτάζ τις ντροπές μας αλλά,
τουλάχιστον, ας επιμείνουμε. Κάποτε, ίσως πραγματικά ντραπούμε.