ΓNΩMH Iστορίες από τη Pάφα

Εκ πρώτης όψεως, τούτη εδώ είναι η ιστορία του 14χρονου Μοχάμεντ Σακφά από τη
Ράφα. Το σπίτι του ισοπεδώθηκε από ισραηλινή μπουλντόζα στις 13 Μαΐου. H
οικογένειά του βρισκόταν στο σπίτι. Ο πατέρας του προσευχόταν. Ήταν βράδυ.
Ξαφνικά άκουσαν έναν δυνατό κρότο. Προσπάθησαν να ανοίξουν την πόρτα. Δεν
μπορούσαν. Κατάλαβαν πως έξω υπήρχε μια μπουλντόζα. Από τον φόβο των
εκρηκτικών, οι μπουλντόζες μπήγουν βαθιά τα δόντια τους στην άμμο και την
πετούν μπροστά, σχηματίζοντας έναν όλο και υψηλότερο λόφο. Ο Μοχάμεντ
σκαρφάλωσε στον λόφο και χτύπησε με μια πέτρα την μπουλντόζα στο πλάι. Έκανε
σήμα στον οδηγό να σταματήσει. Εκείνος τον ρώτησε αν υπήρχαν μέσα άνθρωποι.
Υπάρχουν, απάντησε ο Μοχάμεντ. Έχετε δέκα λεπτά να φύγετε, του είπε ο οδηγός.
H οικογένεια άρπαξε έναν σάκο έτοιμο από πριν («σαν τη γυναίκα που τρέχει να
γεννήσει») κι έτρεξε μακριά. Έκτοτε μένει στο σχολείο του προσφυγικού
καταυλισμού Σαμπούρα, μαζί με δεκάδες ακόμα αστέγους. Δύο μέρες αφότου έχασαν
το σπίτι τους, οι γονείς του Μοχάμεντ διαπίστωσαν πως ο γιος τους είχε
αποκτήσει άσπρες τρίχες.

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή είναι μια ιστορία για τους Ισραηλινούς που
οδηγούν τις μπουλντόζες και τους διοικητές τους, που από κοινού θάβουν τους
καρπούς του μόχθου εκατοντάδων οικογενειών μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι η ιστορία
των στρατιωτών στο τεθωρακισμένο που λένε «βιάσου, βιάσου» στον γιο που
μεταφέρει τον παππού του στην πλάτη καθώς τρέχουν να ξεφύγουν. Ακόμα και αν
δεν ξέρουμε τα ονόματά τους, αυτοί είναι το θέμα, αυτοί και η πίστη τους ότι
συμβάλλουν στην ασφάλεια του Ισραήλ.

Εκ πρώτης όψεως είναι επίσης η ιστορία του Μαχμούντ Σακφά, του εννιάχρονου
αδελφού του Μοχάμεντ, που πήγε την Παρασκευή να δει το σημείο όπου βρισκόταν
άλλοτε το σπίτι του. Του έλειπε το σπίτι του. Ένας πυροβολισμός ακούστηκε και
χτυπήθηκε στο κεφάλι. Στάθηκε τυχερός. Κοίτεται ακόμα, βογκώντας, σε ένα
στρώμα στην αυλή του σχολείου με το κεφάλι δεμένο. Στην πραγματικότητα όμως, η
ιστορία έχει θέμα τον εκπρόσωπο του ισραηλινού στρατού· όταν ο νεκρός είναι
παιδί, ποτέ δεν γνωρίζει «τίποτε για πυροβολισμούς στην περιοχή την ώρα
εκείνη».

Φαινομενικά, είναι επίσης η ιστορία της Ούλα που ανάβει τη νύχτα τον
ανεμιστήρα, ακόμα και όταν δεν κάνει ζέστη, για να μην ακούσει τα ελικόπτερα
και τα τανκς· και του πεντάχρονου Μουίν, που συμβούλευσε τους γονείς του να
ετοιμάσουν έναν σάκο με τα σημαντικά και να πάνε στο σχολείο πριν έρθουν οι
Εβραίοι να καταστρέψουν το σπίτι.

H ιστορία, όμως, έχει στην πραγματικότητα θέμα το 61% των Ισραηλινών που
υποστηρίζουν, λέει, την καταστροφή των σπιτιών προκειμένου να διαπλατυνθεί η
ζώνη περιπολιών «Φιλαδέλφεια». Οι χιλιάδες ιστορίες από τη Ράφα δεν θα
ακουστούν, διότι επαναλαμβάνονται· έχουν θέμα τους Ισραηλινούς στρατηγούς, τον
στρατό και την κυβέρνηση. Αυτοί είναι που κατάφεραν να πείσουν την πλειοψηφία
ότι ο χειρότερος εχθρός του Ισραήλ είναι η Ράφα και τα τούνελ της, και άρα,
είναι νόμιμο να στραγγαλιστούν 160.000 άνθρωποι.

Ίσως όμως, τελικά, η ιστορία να έχει πρωταγωνιστή τον 28χρονο Αχμέντ, έναν
οδηγό ταξί με έφεση στα ανέκδοτα. «Κανείς εδώ δεν πεθαίνει πια από φυσικά
αίτια» λέει.

H Αμίρα Χας είναι η ανταποκρίτρια της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ»
στα παλαιστινιακά εδάφη