Xιπ χοπ κερνάει

Γιορτή της τεκίλας ήταν; Πες το κι έτσι, αλλά κυρίως ήταν λάτιν φιέστα με χιπ
χοπ, μεθυστικά βινύλια, σπανιόλικες κιθάρες-φαντάσματα (τα όργανα δεν θα μας
χρειαστούν προς το παρόν) και οι κατεργάρηδες του LA, Deliquent Habits, σε
όλες τις θέσεις. Εν συντομία, μέγιστο λάτιν χιπ χοπ στην Αθήνα. Μην ακούτε
παραμύθια. Συμβαίνει τώρα.

«Till Death Do Us Part» Cypress Hill (Sony)

Οι Cypress Hill, εν δράσει… «Βάλε λίγο σκρατς στην κιθάρα και ένα μπουρίτο για τον μαριάτσι μας»

Θα μου πείτε, πρώτη φορά κερνούσαν ποτό από τη σκηνή; Θα μου πείτε, πρώτη φορά
όλο το παιχνίδι γινόταν στα πικάπ και στα βινύλια; Θα μου πείτε… λάτιν;
(σιγά τώρα). Και όμως, υπάρχουν ακόμη εκεί έξω κάμποσα παλιόπαιδα σαν τους
Deliquent που προσφέρουν εργασία για να βγάλουν το χιπ χοπ από τη δύσκολη θέση
και να φέρουν την κουνημένη εικόνα στη θέση της.

Λος Άντζελες είναι η κάθε μητρόπολη που ρουφάει την ενέργεια και τη ζωή από
όλους μας για να κρεμάσει μπιχλιμπίδια και εξτένσιονς σε μεταλλαγμένα προϊόντα
της για σκληρό προμόσιον της μεγάλης (της) ιδέας. «Μου κάνει εντύπωση», είπε ο
μίστερ Deliquent, μέσα σε ένα… ιδρωμένο «Ρόδον» (βράδυ Παρασκευής), «που
είστε τόσοι πολλοί! Δεν μπορούσα να φανταστώ τη χιπ χοπ σκηνή της Ελλάδας» (ας
ρωτούσε ). Και γέμιζαν τα ποτήρια πάνω στα πικάπ – προσοχή λερώνει – και
κερνούσαν στην αλλοφροσύνη της σκηνής, που κάνει το «λάιβ» πραγματικά ζωντανό.
Σ’ αυτό το σημείο, μπαίνουν οι Cypress Hill (όχι, δεν ήταν εκεί, αν και εν
μέρει ήταν, αφού οι Deliquent Habits προέρχονται από αυτούς) με μια εξαιρετική
βολή στα όρια ατομικού ρεκόρ.

Στο «Till Death Do Us Part» εξαφανίστηκε κάθε είδους κόπωση, φορτίστηκε κάθε
δημιουργικό τους κύτταρο, ξύπνησαν ανανεωμένοι ύστερα από έναν καλό ύπνο –
δώρο στον εαυτό τους. Οι Cypress Hill σφύζουν από χιπ χοπ υγεία! Που σημαίνει
ξαναμοιράστε τα χαρτιά – πάμε για ακόμη έναν γύρο… Σαν να μπαίνουμε σε μια
καινούργια φάση όπου τα τοπικά στοιχεία και η κληρονομιά γίνονται ένα με τον
παγκόσμιο χιπ χοπ κώδικα – λάτιν και ρέγκε και dancehall και σάλσα και το
«Guns Of Brixton» των Clash μέσα στο «What’s Your Number» (όπου συμμετέχει ο
Τιμ Άμστρονγκ των Rancid) και «Last laugh» με τους Prodigy μαζί και το «Latin
Thugs» με τον Τέγκο Καλντερόν και το «Ganjia Bus» με μια επίσκεψη από τον υιό
Μάρλεϊ, τον Ντέμιαν. Και όλα αυτά είναι καλά νέα. Δεν είναι μόνο μπίζνες,
καπνός από ακριβά πούρα και κουλτούρα φο-μπιζού.

«Fly or Die» NERD (Virgin)

Δύσκολο να τα βγάζεις πέρα με μία δουλειά σήμερα, ακόμη και για τους πιο
άνετους οικονομικά, ανάμεσα στους οποίους υποθέτω συγκαταλέγονται και οι
Neptunes, που γράφουν τις πιο «ακριβές» παραγωγές του χιπ χοπ και τις
μοιράζουν στα αστέρια του. Αλλά, αν αυτό μάλλον πουλάει καλά, οι λόγοι είναι
αποκλειστικά καλλιτεχνικής υφής που ο Φαρέλ Γουίλιαμς και ο Τσαντ Χιούγκο, με
τον Σέι μαζί, λειτουργούν παράλληλα και τους NERD (ήτοι No One Really Dies –
μετά το σουξέ του μακαρίτη Τουπάκ, ξέρουν πού το λένε). H απάντησή τους
σφριγηλό χιπ χοπ, ροκ και παραμόρφωση – οι ίδιοι πίσω από τα όργανα και στο
στούντιο – και ρίσκο σε κάθε πεδίο μέχρι τα αυτιά του ντιτζέι, που σχεδόν
υπνωτισμένος αρπάζει τα κομμάτια και τα σπινάρει στο άπειρο.

«D12 World» D12 (Universal)

To πιστεύετε ή όχι, και ο Έμινεμ κάνει δεύτερη δουλειά και δεν χρειάζεται να
αλλάξει καν κουστούμι. Κολυμπάει σε δικά του νερά με τους φίλους του από τη
γειτονιά – Ντιτρόιτ μεριά, όπου έχει τις ρίζες του το πρώτης ποιότητας χιπ χοπ
του κ. Μάρσαλ (για όσους προτιμούν τα τυπικά). Εκτός από τις σπόντες, τα
πειράγματα και τον αυτοσαρκασμό που πέφτουν στους στίχους (μια παρέα είναι –
My Band), το ψαχνό και όσοι βάζουν το χέρι τους γι’ αυτό εξασφαλίζει στο
προϊόν όλες τις θρεπτικές αξίες, που θέλει ο οργανισμός. Από τη μία η
βουλιμία, από την άλλη οι υστερικές δίαιτες, λίγο έλειψε τα τελευταία χρόνια
να στοιχίσουν ακριβά στο χιπ χοπ – που ευτυχώς ανέπτυξε αντιστάσεις («American
Psycho ΙΙ», η επιστροφή). Προς το παρόν, οι D12, έφεραν την ισορροπία της
ανατροπής και έσωσαν την κατάσταση, πιάνοντας τον (σχεδόν) πνιγμένο από τα
μαλλιά. Υο!

Εντός σχεδίου

* Πρέπει να ήταν από τα βάθη της Αφρικής με μια περήφανη εβένινη λάμψη
κάτω από τον ήλιο της Αθήνας.

* Περίμενε στη στάση για Πατήσια, ντυμένη στα πράσινα – κίτρινα που
ίσως να σημαίνουν κάτι και σιγοτραγουδούσε στίχους με πολλά φωνήεντα.

* Δεν θα μου έκανε εντύπωση να την καλούσαν επίσημα τα λαγωνικά της
Putumayo στη συλλογή Women Of Africa, κοντά στις «Γυναίκες του Μαμπάζο» της
Νότιας Αφρικής, τη Μαρία Ντε Μπάρος από το Πράσινο Ακρωτήρι, την Καΐσα από το Καμερούν…