ANAΛΩΣIMA Πώς φαινόμαστε; Xμμμ

Τους Έλληνες πώς τους δείχνει; μας ρώτησε με αγωνία ένας νεαρός όταν βγαίναμε
από το σινεμά που έπαιζε την «Τροία». Άγχος κι αυτό που μας δέρνει. Πώς
φαίνονται οι Έλληνες στους απ’ έξω; Σίγουρα η σκέψη ότι το τραγούδι του Ρουβά
είναι πορνό δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά αυτό δεν λέει
και πολλά για το πώς μας βλέπουν. Αλλά τι τα θέλετε; Είμαστε άτυχοι. Αλλιώς τη
φανταζόμασταν την παγκόσμια εμφάνιση κι αλλιώς μάς προκύπτει. Και δεν είναι το
ζήτημα η εικόνα των Δαναών στην Τροία, αλλά των Νεοελλήνων στην Αθήνα. Όταν
κερδίσαμε τους Αγώνες είχαμε φανταστεί ότι θα γλυκαίναμε τον κόσμο με την
ανεμελιά μας, τη νωχέλειά μας, ένα είδος ακαταστασίας που διέπεται από
μυστήρια εσωτερική τάξη, κάτι σαν αγάπη των θεών και μια περιρρέουσα
αγαπησιάρικη ατμόσφαιρα. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου, όλα απλά,
αυθόρμητα, πηγαία. Χαλαρά, που λέει και το τραγούδι. Κι όχι μόνο το τραγούδι.
Αλλά η χώρα, η Ιστορία που έχει στρώσει δάφνες αρχαίες για ν’ αναπαυόμαστε και
να μη ζοριζόμαστε, καθώς και το κλίμα προστάζει, βρε αδερφέ. Ειδικά μέσα στον
Αύγουστο, έχουμε εμείς κλίμα εδώ για μεγάλα ζόρια; Τι καπέλωμα μας έφερε η
μοίρα, με τούτη τη δουλειά της Αλ Κάιντα και των παραφυάδων της, με τούτη την
υποχρέωση να σφιχτούμε, να φακελωθούμε, να εξοπλιστούμε και να επαγρυπνούμε;
Με τι θα μοιάζουν πια σ’ αυτό το περιβάλλον οι «ασφαλέστεροι Ολυμπιακοί Αγώνες
που έγιναν ποτέ»; Δεν μπορούμε να φανταστούμε. Πάντως όχι μ’ εμάς. Και
ψάχνουμε να δούμε τον εαυτό μας στα μάτια των αλλονών για να καταλάβουμε,
φοβούμενοι να κοιτάξουμε στον καθρέφτη.