ΣΟN ΠEN Σκότωσε τον Nίξον!

Ο Σον Πεν ξεσπαθώνει: «Με τον άδειο εγκέφαλο του Μπους έχουμε επιδημία κενότητας, που έχει “αρρωστήσει” την πλειοψηφία του αμερικανικού λαού. Δεν κουβεντιάζουμε, δεν ανταλλάσσουμε επιχειρήματα, δεν σκεφτόμαστε»

Να το παραδεχθούμε. Οι Αμερικανοί κάνουν όλο το παιχνίδι. Καλοί, κακοί,
συντηρητικοί, προοδευτικοί, «χάρτινοι» ή αληθινοί. Εμείς, οι Ευρωπαίοι, απλώς
καθόμαστε, βλέπουμε, κριτικάρουμε, απολαμβάνουμε. Άντε, για παρηγοριά κάνουμε
«παρέα» με τους Ασιάτες, τους Ιρανούς, τους ανερχόμενους Λατινοαμερικανούς.
Και όποτε προκύψει, με κάποιον… τρελό από τη Δανία ονόματι Λαρς φον Τρίερ.
Για παράδειγμα, το πρώτο τριήμερο ήταν αφιερωμένο στα Μίκι Μάους με τις φωνές
τής Κάμερον, της Αντζελίνας, του Έντι Μέρφι και του Γουιλ Σμιθ. Το ποπ κορν. Ο
μπαμπούλας του Χόλιγουντ. Το δεύτερο τριήμερο έχει μετατραπεί σε πολιτική
φιέστα επιπέδου «Φεστιβάλ KNE» επί των καλών ημερών. Με σημαιοφόρο τον Μάικλ
Μουρ και τυμπανιστή τον Σον Πεν. Τον άνθρωπο που σκότωσε τον Ρίτσαρντ Νίξον!

Όχι δεν τρελάθηκα ακόμα. Απλώς αντιγράφω επί λέξει τον τίτλο της ταινίας «The
assassination of Richard Nixon». Με την εξής ονοματολογική σειρά συντελεστών
(κρατηθείτε): εκτελεστής παραγωγής ο Λεονάρντο ντι Κάπριο, παραγωγός ο
Μεξικανός σκηνοθέτης (του 4ου «Χάρι Πότερ») Αλφόνσο Κουαρόν, σκηνοθέτης ο
πρωτοεμφανιζόμενος (γερμανικής καταγωγής) Νιλς Μίλερ και πρωταγωνιστές Σον Πεν
και Ναόμι Γουότς!

Και για να διαλύσω τη δυσπιστία σας, μεταφέρω ατόφιο τον παρακάτω διάλογο.
Μεταξύ του Κουαρόν και εμού: «Ο Ντι Κάπριο διάβασε το σενάριο;». «Ολόκληρο και
ενθουσιάστηκε. Θέλω κι εγώ, μου είπε, να πάρω μέρος σ’ αυτό το γεγονός».
«Διάβασε δηλαδή πως θετικός ήρωας είναι κάποιος που σχεδιάζει να… καρφώσει
ένα Μπόινγκ στον Λευκό Οίκο;». «Μα φυσικά!».

Για να καταλάβετε. Αν το «Φαρενάιτ 9/11» είναι μια συμπυκνωμένη προεκλογική
θανατερή γροθιά στο άδειο κρανίο του Τζόρτζι (Μπους), αυτή η ιστορία με τον
Ντικ (Νίξον) είναι νιτρογλυκερίνη στα θεμέλια του συστήματος. Ως εξής: τίμιος,
ειλικρινής και πεντακάθαρος στην ψυχή υπαλληλάκος μεγαλοκαταστήματος επίπλων
αδυνατεί να συμβιβαστεί με την κόλαση του american dream. Όλα και όλοι γύρω
του μεταλλάσσονται σε ψεύτες, υποκριτές και χρηματομηχανές. Εκείνος αρνείται
να συμφιλιωθεί και απομονώνεται στις εμμονές του. Και αφού πρώτα εξομολογηθεί
σε μια κασέτα που την προορίζει για τον Λέοναρντ Μπερνστάιν, αποφασίζει να…
αρπάξει Μπόινγκ και να το φουντάρει στην κεφαλή του συστήματος, τον Ρίτσαρντ
Νίξον του 1973!

Το γεγονός είναι άκρως γαργαλιστικό και το πρώτο πράγμα που σκέφθηκα (και
πέτυχα) ήταν να κλείσω ιδιωτικό ραντεβού με τους συντελεστές και κυρίως με το
ίνδαλμά μου, τον Σον Πεν.

Αν αντιλήφθηκα σωστά, περίπου θέλει να πει ότι το διεφθαρμένο σύστημα
οδηγεί μερικούς στην απελπισία, δηλαδή σ’ αυτό που λένε «ατομική τρομοκρατία».

Σον Πεν (χαμηλόφωνος με καθαρό βλέμμα, μ’ ένα τσιγάρο που δεν ανάβει ποτέ και
με γυμνασμένο κορμί, ντυμένο σε απλό, καθημερινό σακάκι): «Δύσκολη ερώτηση,
δύσκολη απάντηση. Σαν να λέμε γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους.
Σίγουρα το σύστημα συμβάλλει όσο μπορεί στην παραγωγή “τρομοκρατών”. Όμως και
οι… τρομοκράτες έχουν τις ευθύνες τους. Έλεος. Πρέπει κάποια στιγμή να
σκεφθούν ποιον ψηφίζουν, γιατί ψηφίζουν και με ποια κριτήρια ελέγχουν, αν
ελέγχουν, την εξουσία. Μια εξουσία που πρέπει να σέβεται τον νόμο, να
ακολουθεί διαφανείς διαδικασίες και να λέει την αλήθεια. Το λιγότερο!»

Γι’ αυτό είπατε πως… νοσταλγείτε τον Νίξον;

«Μα δεν είναι; Διεφθαρμένος ήταν, ψεύτης φυσικά, πολεμοχαρής οπωσδήποτε,
απατεώνας χωρίς συζήτηση. Τουλάχιστον όμως μπορούσες να μιλήσεις μαζί του.
Διέθετε Ι.Q. της προκοπής. Με τον άδειο εγκέφαλο του Μπους τι κουβέντα να
κάνεις; Πρόκειται για επιδημία κενότητας. Μια επιδημία που έχει “αρρωστήσει”
την πλειοψηφία του αμερικανικού λαού. Δεν κουβεντιάζουμε, δεν ανταλλάσσουμε
επιχειρήματα, δεν σκεφτόμαστε. Σαν βουβή ταινία χωρίς “γράμματα” και με
ελάχιστα γκαγκ!»

Θα απαλλαγείτε από αυτόν στις προεδρικές εκλογές;

«Το εύχομαι και το προβλέπω. Αλλά δεν ελπίζω σε δραστικές αλλαγές. Ο Κέρι
είναι ψυχή τε και σώματι Soldier (στρατιώτης). Θα ακολουθήσει την ίδια
πολιτική και ο στρατός θα εξακολουθεί να σκοτώνει και να σκοτώνεται στο Ιράκ».

Ο λόγος;

«Money is the only god of American life» (το χρήμα είναι ο μοναδικός θεός του
αμερικάνικου τρόπου ζωής). «H πιο νοσηρή κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί
μας»

Και τη βία.

«Ακριβώς. H ταυτότητά μας είναι σαν καρτ ποστάλ του Τζον Γουέιν. Καβάλα στο
άλογο και μπανγκ μπανγκ. Βία για το χρήμα».

«Νομιμοποιημένη απάτη»

Πώς γίνεται σε μια δημοκρατική χώρα να κερδίζει κάποιος, όπως ο Μπους, τις
εκλογές με νοθεία;

«Γιατί απλώς το voting machine (ο μηχανισμός των εκλογών) είναι ιδιοκτησίας
ιδιωτικών εταιρειών. Αν κάποια από αυτές θέλει να σε εκλέξει, τότε μπορεί να
κλέψει μερικές χιλιάδες ψήφους από τον αντίπαλό σου».

Απάτη;

«Ολοκληρωτική και νομιμοποιημένη με τη σφραγίδα του Ανώτατου Δικαστηρίου».

Και όμως, σας ψήφισαν και πήρατε το Όσκαρ…

«Γιατί στο Χόλιγουντ, για τα δευτερεύοντα ζητήματα, όπως η βράβευση για την
καλύτερη ερμηνεία, εξακολουθούν ακόμα να… κουβεντιάζουν. Δεν έχουμε όλοι
εντελώς αλλοτριωθεί».

Μπορεί και μέσω του Πεν να εξαγοράζουν τις ενοχές τους…

«Κανένα σχόλιο».

Και κάτι τελευταίο, έτσι για την Ιστορία. Ποιο γεγονός σάς έφερε τόσο κοντά
στην πολιτική;

«Το Γουότεργκεϊτ. Όταν ξέσπασε, αισθάνθηκα ηλίθιος, εξαπατημένος και
ταπεινωμένος. Και είπα στον εαυτό μου: Σον, δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψεις
τον εαυτό σου και το μέλλον σου στα χέρια ενός μεγαλοαπατεώνα!»