Aχ μωρέ

Είναι ερωτευμένο. Είναι στα δεκατέσσερα και έχει μπουμπουκιάσει. «Εντάξει
μωρέ». H μάνα της δεν την καταλαβαίνει, δεν βλέπει τα χάλια της γριά γυναίκα
σαραντάρα, με τα καμένα κόκκινα μαλλιά και το νύχι το τετράγωνο, άσπρο στην
άκρη, και τα μπλουτζίν με στρας, θέλει να της δώσει και συμβουλές: «Έτσι θα
βγεις; Τον πατέρα σου σκέφτομαι…». Τον πατέρα της εντάξει μωρέ τον
καταφέρνει. Άλλος αυτός, θέλει ζηλίτσες, αγγαλίτσες… «κοριτσίστικα», αυτή
είναι γυναίκα πια, δεν το καταλαβαίνουνε. Γυναίκα. Θέλει να τρυπήσει το αυτί ή
το φρύδι, στη γλώσσα ήθελε αυτή, αλλά εντάξει μωρέ. Κι η μάνα της:

«Εδώ εσύ ένεση να σου κάνουμε και μόλις βλέπεις τη βελόνα πέφτεις και μου
λιποθυμάς, τώρα πού θα πας να κάτσεις να σου καρφώσουνε κοτζάμ παλούκι, να σου
τρυπήσουνε τον αφαλό… Εγώ ανατριχιάζω».

«Αυτή που πήγε κι έκανε το τράβηγμα και την είχαμε δύο βδομάδες στους πάγους
και είχε μπλαβαδιάσει το πρόσωπο ίσαμε ένα καρβέλι και το χρώμα… συκώτι
σκέτο, εμετός μου ‘ρχότανε, το σκουλαρικάκι μου την ανατρίχιασε. Εντάξει
μωρέ».

Είναι ερωτευμένο, αυτός είναι μεγάλος, τελειώνει Λύκειο, ούτε που της δίνει
σημασία, τη βλέπει καίγεται κι αυτός γελάει. Όλο με τους φίλους του για
μηχανές και μπάφους. Έχει και μια μεγάλη παντρεμένη, μια φορά τη βδομάδα, τις
άλλες μέρες τής είπε η Μαρίνα βλέπει τσόντες και… εντάξει μωρέ…

Είναι ερωτευμένο. Κλείνεται με τις ώρες στο λουτρό, τρέχουνε τα καυτά νερά, κι
η μάνα της σε ησυχία δεν την αφήνει.

«Πόσες ώρες μαδιέσαι, παιδί μου, εκεί μέσα; Για όνομα του Θεού, θα
κατσιάσεις».

H μάνα της, το ξέρει αυτή, θέλει να την κάνει σαν τα μούτρα της τραβηγμένα,
πρησμένα και αλλήθωρα. Με τις ώρες στα ψώνια και όλο ψουψουψού με τις φίλες
της στα τηλέφωνα και… «Την Τετάρτη δεν έχει… A, όλα κι όλα, θα πάμε να
δούμε την “Τροία”».

«Τα τρία του Μπραντ Πιτ θέλουνε να δούνε οι κλώσσες που λέει κι ο μπαμπάς,
αλλά κι ο μπαμπάς, λέει η Μαρίνα, που ο πατέρας της δουλεύουνε με τον δικό μου
στην ίδια εταιρεία marketing, πάνε, λέει, όλοι κι ο διευθυντής κάθε Παρασκευή
στις Ρωσίδες που τους χορεύουνε στα γόνατα και στα μουλωχτά τους τον
χαϊδεύουνε, εντάξει μωρέ… Κι εμένα μ’ αρέσει ο Μπραντ Πιτ, αλλά όχι όπως στο
έργο. Δηλαδή από το έργο, αλλά αλλιώς… Του είχε μια φωτογραφία στο “Ντάουν
Τάουν” κι ήτανε παρμένη από μακριά, “γενικό” στην άμμο, σαν έρημος, ψυχή
τριγύρω κι αυτός στη μέση όρθιος, ντυμένος δικός μας αρχαίος Έλληνας κι είχε
τα μαλλιά μακριά λυτά στους ώμους κι ένα κινητό και μίλαγε κι είπα να, έτσι θα
ήταν ο Αχιλλέας σήμερα. Τον είδα, ρε παιδί μου, την είδα όλη τη φάση. Έτσι
όρθιος, γερός που πάταγε στα δυο του πόδια λίγο ανοιχτά και λάμπανε τα
μαλλιά… Τον αφαλό θα τρυπήσω να βάλω μια μπίλια… Ναι τον αφαλό κι ας
πονάει, καλύτερα, εντάξει μωρέ…».

Είναι ερωτευμένο κι η άνοιξη κακοφορμισμένη αργεί. Πολύ αργεί. Εντάξει μωρέ…