MATIEΣ Kάποιες ταινίες…

«Θα ‘νιωθε μια χαρά κρυφή/ όποτε μίλαγε μ’ αγόρια/ Πολλοί, τον λέγαν
“αδερφή” / και φτύναν πάνω του τα σπόρια / Ένα κορίτσι, μια Λιλί/ γδύθηκε
μπρος του ένα Σαββάτο/ Εκείνος έκλαψε πολύ / κι έσκυψε το κεφάλι κάτω/ Τον
σκότωσε σε μια στροφή/ ένας αλήτης, με μια κάμα/ “Σκοτώσανε μιαν «αδερφή»”.
“E, και λοιπόν; Χαρά στο πράμα…”».

Τους στίχους αυτούς – μουσική Μάριου Τόκα – τους έγραψα πριν από 5-6 χρόνια.
Όταν διάβασα στις εφημερίδες ότι στραγγάλισαν με συρματόσχοινο, μέσα στο σπίτι
του, έναν φίλο μου, γιατρό, παθολόγο, που εργαζόταν, μάλιστα, και στον ΕΔΟΕΑΠ.
Ποιος τον σκότωσε; Προφανώς, ένας από τους νέους, που έμπαζε τα βράδια στη
«φωλιά» του, για να πιουν και να διασκεδάσουν…

Έπιασε κανείς τον δολοφόνο; Κανείς. Όπως κανείς δεν έπιασε και τον δολοφόνο
του Ταχτσή και τόσων άλλων ανθρώπων, που μάθαμε να τους λέμε «περιθωριακούς» –
η πιο ήπια έκφραση – επειδή το σκοτεινό «αντικείμενο του πόθου τους» δεν ήταν
πρόσωπο του άλλου φύλου, αλλά του δικού τους.

Το πιστεύω εκατό στα εκατό και το ‘χω γράψει χίλιες φορές σ’ αυτή τη στήλη: ο
καθένας μας έχει ένα σώμα. Κι αυτό το σώμα μπορεί να το κάνει ό,τι
θέλει, όποτε το θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Είναι πολύ
μακρινή, πια, ευτυχώς, η εποχή που οι ομοφυλόφιλοι χαρακτηρίζονταν «ανώμαλοι»,
από αγράμματους και αγροίκους αστυνομικούς συντάκτες.

Ναι, τα πράγματα άλλαξαν. Και ορθώς άλλαξαν. Αλλά, όπως ακούω, άλλαξαν πάρα
πολύ. H πρώην «μειονότητα» έγινε ιδιαιτέρως πολυπληθής και αρκετά μέλη της,
ύστερα από δεκαετιών καταπίεση, άρχισαν να σηκώνουν κεφάλι, επιθετικά.
Διάφοροι, απ’ αυτούς που κυκλοφορούν σε παρασκήνια, τηλεοπτικά στούντιο κ.λπ.,
μου λένε, ότι σήμερα, «αν δεν είσαι στο κλαμπ», δύσκολα μπορείς να κάνεις
καριέρα στην τηλεόραση, στο θέατρο, στο τραγούδι κ.λπ. Γιατί, εκτός απ’ όλα τ’
άλλα, ένα σωρό δημοσιογράφοι, του ιδίου «κλαμπ», ουδέποτε θα σου αφιερώσουν
έστω και μία αράδα!

Όλα αυτά, τα θεωρώ εξωφρενικές υπερβολές. Δεν μπορούμε, από ένα-δυο
περιστατικά, να βγάζουμε γενικά συμπεράσματα. Ωστόσο, πρέπει να πω ότι
προβληματίστηκα διαβάζοντας, σε έγκυρη εφημερίδα, ένα μεγάλο τρίστηλο όπου
σημειώνονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Το ανθρώπινο πρόσωπο της ομοφυλοφιλίας
μέσα από μιαν ανήσυχη ή στοχαστική οπτική, χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα,
καταγράφεται στο 6ο Πανόραμα Ομοφυλοφιλικών Ταινιών του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, που άρχισε τη Δευτέρα και θα τελειώσει την
Κυριακή στον κινηματογράφο “Ολύμπιον”». Έχω άδικο;