Pιάλιτι διαπλοκής

Όχι πως πιστέψαμε ποτέ ότι πρόκειται για αξιοκρατικό διαγωνισμό, αλλά δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα

Πίστεψε κανείς πως ένα ριάλιτι όπως το «Fame» είναι μια αξιοκρατική διαδικασία
για να προβληθούν ταλέντα της τραγουδιστικής τέχνης; Αλίμονο. Κύριος στόχος
είναι το θέαμα, η σκηνοθεσία ενός σόου, όπου θα καταναλωθούν περισσότερο
συναισθήματα, οργή, δάκρυα, πάθη, νάζια και παρεμπιπτόντως θα κάνουν και
μερικά αστεράκια καριέρα γεμίζοντας το στοκ από τραγουδιστές-προϊόντα της
δισκογραφικής εταιρείας, η οποία συμμετέχει φυσικά στην «κριτική επιτροπή» και
είχε και στο παρελθόν σχέση με ορισμένους, όπως αποκαλύφθηκε.

H διαπλοκή σε σόου που μιμείται τον διαγωνισμό, μιμείται τη διαδικασία
μάθησης, ενώ υπάρχουν προδιαγραφές που αφορούν περισσότερο χαρακτήρες και
συμπεριφορές παρά ταλέντα. Όσο προχωράει το σόου και μειώνονται τα πρόσωπα που
διεκδικούν τον τίτλο του «νικητή» τόσο αποκαλύπτεται η ανοίκεια σκηνοθεσία που
εκμεταλλεύεται τους καημούς όσων συμμετέχουν, των συγγενών τους, αλλά και ενός
αφελούς κοινού που προβάλλει στα πρόσωπα των ριάλιτι τις δικές του μικροκακίες
ή συμπάθειες, ταυτιζόμενο ή αντιπαρατιθέμενο με αυτά.

Στο προχθεσινό «ζωντανό» σόου μία από τις προτεινόμενες, η Αποστολία,
αποχώρησε θεαματικώς, καταγγέλλοντας ότι μία εκ των κριτών, η Εύη Δρούτσα,
είχε διατελέσει παραγωγός της κατά την προηγούμενη απόπειρά της να κάνει
δισκογραφική καριέρα στην ίδια εταιρεία, που τώρα εκμεταλλεύεται το ριάλιτι
και η συνεργασία τους κάθε άλλο παρά αγαστή υπήρξε. Βρέθηκαν οι δυο τους να
αλληλοπροσβάλλονται μπροστά στο κοινό. «Ουδέποτε ασχολήθηκε μαζί μου και το
μόνο που μου έλεγε ήταν να αλλάξω ρούχα», «την Αποστολία την έφερε στην
εταιρεία ο Βασίλης Καρράς και για να μην του χαλάσει το χατίρι έκανε συμβόλαιο
μαζί της, αλλά η φωνή της δεν μας άρεσε».

Μία νεαρή φιλόδοξη στα αζήτητα μιας δισκογραφικής εταιρείας. Αγωνίζεται
να κάνει καριέρα και επιλέγει το ριάλιτι. Μία παραγωγός που δεν της αναγνώρισε
«αξία» βρίσκεται και πάλι απέναντί της στη θέση του κριτή. H νεαρή δεν
καταγγέλλει εξ αρχής το γεγονός, προφανώς πιστεύοντας ότι τουλάχιστον θα έχει
την ευκαιρία να την ακούσει το κοινό. Δεν συναντά εύνοιες σε αντίθεση με
συμπαίκτες της, που για λόγους ανεξάρτητους από την ποιότητα της φωνής τις
έχουν.

Δεν είναι δύσκολο, ακόμη και για τον πλέον άπειρο θεατή, να αντιληφθεί
ότι το εν λόγω θέαμα σκηνοθετεί προτιμήσεις. H συμμετοχή μίας Αλβανής, η οποία
αγωνίζεται να κάνει τραγουδιστική καριέρα, του προσφέρει ένα πολίτικλι κορέκτ
ίματζ. Γιατί το χρειάζεται; Γιατί του προσφέρει τη δυνατότητα να δημιουργήσει
«θόρυβο» γύρω από τη συγκεκριμένη συμμετοχή, προκαλώντας αντιδράσεις από το
κοινό, υπέρ ή κατά, με κριτήριο την εθνικότητα της νεαρής. Άνομη εκμετάλλευση
όχι μόνο των ελπίδων της αλλά και ενός ευαίσθητου κοινωνικού θέματος.

Και δεν είναι η μόνη. Έτερη νεαρή, τρισχαριτωμένη, ονόματι Καλομοίρα,
μικρούλα και ναζιάρα, πλην όμως άγουρη φωνητικώς, είναι επόμενο να προκαλεί
συμπάθειες στο κοινό. H παρουσία της νεαρής αξιοποιείται από το ριάλιτι ως
συρραφή εύγλωττων μηνυμάτων: κόρη μετανάστη, που έρχεται στην πατρίδα της να
κάνει καριέρα και συμμετέχει σε αυτό το «πολύ αξιοκρατικό ριάλιτι» κ.λπ.
Συγκίνηση με πινελιές από νάζι και «χαριτωμενιά». Κελεπούρι.

Το γνωρίζουμε πως τα ριάλιτι κάθε είδους είναι θέαμα, σκηνοθετημένο όπως
οποιοδήποτε άλλο, πως μιμείται την πραγματικότητα, κατασκευάζει μια
προσομοίωση με τους δικούς του όρους. Γι’ αυτό και σκηνοθετούνται τα
χειροκροτήματα και επιδοκιμασίες ή αποδοκιμασίες του κοινού κατά τη διάρκεια
του κυριακάτικου «ζωντανού». Υπάρχουν ειδικοί «εμψυχωτές κοινού» για να
οργανώνουν την κλάκα και να φαίνεται σαν «αυθόρμητες» εκδηλώσεις
«ενθουσιασμού».

H χειρότερη μορφή ολοκληρωτισμού

Όσοι παίρνουν μέρος προφανώς το γνωρίζουν, αλλά προσβλέπουν στη
διασημότητα. Απλώς δεν υπολογίζουν ότι όταν θα φθάσει η σκληρή στιγμή αυτό που
θα αντιμετωπίσουν τούς ξεπερνά. Δυστυχώς δεν κερδίζουν διασημότητα με την
πραγματική τους εικόνα, αλλά με εκείνη που κατασκευάζει το «Fame» γι’ αυτούς,
με την προβολή των ελαττωμάτων και των ξεσπασμάτων τους.

Αίφνης συνειδητοποιούν ότι έχουν εκχωρήσει το δικαίωμά τους να έχουν τον
έλεγχο της εικόνας τους στην παραγωγή. Αυτό ακριβώς είναι η χειρότερη μορφή
ολοκληρωτισμού, γιατί αν κάτι έχει στόχο η κάθε στυγνή εξουσία είναι να
παρεμβαίνει στον ψυχισμό των ανθρώπων καταργώντας κάθε δικαίωμά τους στην
εικόνα τους και στην προστασία της ιδιωτικής τους ζωής.