ANAΛΩΣIMA Tώρα είν’ αργά

Ανήσυχα ηλεκτρονικά γράμματα μου έστειλαν φίλοι από τα ξένα, που δεν ξέρουν.
Πώς να τους εξηγήσεις ότι τα γκαζάκια είναι ρουτίνα του πολιτικού μας φολκλόρ;
Κάτι υπόλοιπα από τον Μάη του ’68, επειδή δεν τον ζήσαμε, ξέρετε, και μας
έμεινε απωθημένο. Σαν γραφικότητα να το δείτε, σαν τα βαρελότα στα χωριά της
Χίου που ρίχνουν το Πάσχα. Πώς να τους πεις ότι την ημέρα που μας είχαν
πρωτοσέλιδους οι εφημερίδες για τις εκρήξεις στην Καλλιθέα, σκοτώθηκαν τρεις
στρατιωτικοί στην επαρχία από βλάβες σε άρματα και μηχανήματα. Και ότι αυτό
μας τρομάζει εμάς περισσότερο, που έχουμε υποχρεωτική θητεία στον στρατό και
παράδοση στην περιφρόνηση του ανθρώπινου δυναμικού του; Πώς να εκφράσεις την
αγανάκτηση για τους άδικους αυτούς θανάτους, λίγες εβδομάδες μετά τους άλλους
άδικους θανάτους φαντάρων στον Έβρο; Δεν κάνει να τα πεις αυτά, θα εκθέσεις
τον στρατό και πάλι παρεξηγημένος θα ‘σαι. Απ’ όπου και να το πιάσεις το
ζήτημα, είναι δύσκολη η επικοινωνία. Αυτοί οι ξένοι είναι ικανοί να τρομάξουν
και με τις μοτοσυκλέτες που ανεβαίνουν ξαφνικά στο πεζοδρόμιο, για να πούμε
κάτι απλό και καθημερινό. Δεν είναι σαν να επιτίθενται αυτοί οι τύποι έτσι
όπως ορμάνε καταπάνω στους πεζούς; Ή στις διαβάσεις, που δεν σταματούν ποτέ
στο κόκκινο; Ποιος δεν θα τρόμαζε κανονικά; Μην κοιτάτε εμείς που έχουμε
συνηθίσει. Αν χτυπήσουν έναν ανύποπτο επισκέπτη τι θα δικαιούνται να γράψουν
οι «Τάιμς»; Έπρεπε να έχουμε εκπαιδεύσει τους επικοινωνιολόγους των Ολυμπιακών
Αγώνων, ώστε όλες αυτές τις καθημερινές προσβολές που υφίσταται ο καθένας στην
Αθήνα, να τις έχουν παρουσιάσει ως ιδιαιτερότητες του ταμπεραμέντου μας. Τώρα
είν’ αργά.