…«Sao Τao»

«Δεν πάω εκεί», μου είπε ο ισχυρογνώμων σύζυγός μου όταν επιτέλους φθάσαμε στη
Βούλα, έπειτα από μια περιπέτεια να βρούμε βενζίνη το βράδυ της Πρωτομαγιάς
και αφού στη συνέχεια χαθήκαμε στην καινούργια στροφή, επί της Συγγρού, για
την παραλία. Εννοούσε το μαγαζί που είχα κλείσει, ένα απ’ αυτά τα γιγαντιαία
επί της παραλίας, με πάρκινγκ, face control και πολύ τακούνι. Κάναμε επιτόπου
στροφή, φθάσαμε στα σύνορα της Γλυφάδας, όπου στο δεξί χέρι μια pagoda και
ένας ωραίος κήπος έπιασαν το μάτι μας. Το μαγαζί δεν έγραφε τίποτε απ’ έξω.
Μόνο μια πινακίδα «Κινέζικο εστιατόριο» έδινε την ιδέα περί τίνος πρόκειται.
«Δεν θέλω να πάω κάπου χωρίς όνομα», είπα εγώ. Κι έτσι, τελείως τυχαία,
βρεθήκαμε λίγο παρακάτω σε ένα άλλο κινέζικο, το «Sao Tao». Ευτυχώς, ήμασταν
με μια παιδική μας φίλη που γνωρίζει κι αυτή το excitement του να αποφασίζει
κανείς την τελευταία στιγμή.

Το «Sao Pao» ήταν γεμάτο. Καλό σημάδι. H πελατεία κάλυπτε την γκάμα κάθε
ηλικίας, από νεαρά ζευγάρια μέχρι οικογένειες, μέχρι κυρίες καλοντυμένες που
γιορτάζαν ένα night out με κορίτσια μόνο. Το ντεκόρ απλό. Κινέζικες λάμπες από
ρυζόχαρτο σε διάφορα σχήματα κρέμονταν παντού. Στον τοίχο προς την κουζίνα δύο
τεράστια κομμάτια μπαμπού ήταν κρεμασμένα. Τα χρώματα είναι απαλά εδώ, μπεζ,
λευκά κ.τ.λ., καμία σχέση με το κόκκινο και το χρυσό που χαρακτηρίζει τα
περισσότερα κινέζικα φαγάδικα στην Αθήνα.

Ως συνήθως γίνεται με τα κινέζικα, έτσι κι εδώ το κάθε πράγμα στον κατάλογο
είχε έναν αριθμό. Ξεκινήσαμε με ανοιξιάτικα ρολά. Τυπικά ήταν έως ουδέτερα. Οι
γαρίδες ντάμπλιγκς στον ατμό είχαν έντονη γεύση από τζίντζερ, κάτι που μου
άρεσε, ενώ οι γαρίδες φαίνονταν λίγο… ταλαιπωρημένες. H σαλάτα ανανά είχε το
δροσερό στοιχείο του φρούτου, αλλά πέραν αυτού ουδεμία… έμπνευση. Περιείχε
και μίνι λαχανικά, όπως το καλαμπόκι, φαβορί των κινέζικων εστιατορίων ανά τον
δυτικό κόσμο. H σαλάτα με καπνιστό σολομό και καβούρι δεν θύμιζε Ανατολή.

Το καλύτερο πιάτο που πήραμε ήταν τα ζυμαρικά με λαχανικά, κάτι λεπτά σαν
κλωστές νουντλς από ρύζι, με ανάμεικτα λαχανικά. Το τηγανητό ρύζι με γαρίδες
επίσης συμπαθητικό. Το… ισχυρογνώμον ταίρι μου με αυτά χόρτασε. Εγώ όμως
ήθελα κάτι πικάντικο και έτσι πήρα τις γαρίδες Σετσουάν, 6 γαρίδες μεσαίου
μεγέθους με μία καυτερή, παχύρρευστη σάλτσα. H φίλη μας δοκίμασε το χοιρινό με
σάλτσα καραμέλα. Τι να πω, πέραν από το γεγονός ότι το μισό έμεινε στο πιάτο.
Το «Sao Tao» ανήκει στη γενικότερη αυτή κατηγορία των κινέζικων φαγάδικων –
βάζω και τα ακριβά και γνωστά στην ίδια κατηγορία – τα οποία από άποψη φαγητού
σερβίρουν σχεδόν τα ίδια προκάτ ασιατικά απροσδιόριστα φαγητά (στο σέρβις και
στο ντεκόρ διαφέρουν). Αναριωτιέμαι: Πότε θα εμφανιστεί ένα πράγματι ποιοτικό
κινέζικο εστιατόριο με μια κουζίνα διαφορετική και πιάτα τα οποία δεν
φτιάχνονται, κατά έναν τεράστιο βαθμό, από κονσέρβες;

«Sao Tao»: Ποσειδώνος 89, Γλυφάδα. τηλ. 210-8943.284