Ρlacebo ή Έλλη Kοκκίνου

Αυτήν τη φορά θα πάρω το μέρος των διοργανωτών συναυλιών. Όχι, δεν είναι το
θέμα οι τιμές των εισιτηρίων, γιατί σε αυτήν την περίπτωση δεν θα πάρω το
μέρος τους, αλλά είναι ο δισταγμός τους να φέρουν καινούργια ονόματα που να
έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για συναυλίες. Το σκεφτόμουν τις προάλλες, στην
εμφάνιση των πολύ καλών Lambchop στο «Gagarin», μπροστά σε ένα αναιμικό
ακροατήριο. Και οι Lambchop δεν είναι καν καινούργιοι – απλώς ξεφεύγουν από το
ελληνικά συναυλιακά κλισέ των «μετάλλων» που κατεβάζουν πάντα κόσμο, των Him
και των Puressence, που βλέπουμε ξανά και ξανά. Και ξανά. Πώς να τολμήσουν
λοιπόν οι άνθρωποι να φέρουν τους «ακριβούς» ήδη πια White Stripes ή τους
Strokes, την καταξιωμένη Πάτι Σμιθ ή τον Έλβις Κοστέλο; Θα επιμείνουν (πόσο
ηρωικά άλλο να το δουν;) στα κλασικά και ξεπερασμένα – βλέπε Violent Femmes
που έσπευσαν όλοι σαν να ήμασταν 80ς και μάλιστα βαθιά. Και με τις ουκ ολίγες
καλοκαιρινές επαναλήψεις στον ορίζοντα, καθόλου καλό δεν το βλέπω το
συναυλιακό μας μέλλον. Κάτι ανάμεσα σε Placebo ή Έλλη Κοκκίνου το βλέπω να
παίζεται το παιχνίδι…