Eχθροί και φίλοι

Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους έρχεσαι κάποια στιγμή στα λόγια, κι
αποφασίζεις – δικαιολογημένα – να χωρίσεις τα τσανάκια σου από δαύτους. Πρώην
«κολλητοί» και γνωριμίες που για τον άλφα, βήτα λόγο τούς κόβεις καλημέρα και
σταματάς μαζί τους κάθε αλισβερίσι. Λες τέρμα και το ποδάρι σου δεν το
ξαναπατάς στα στέκια τους. Γι’ αυτούς ούτε κρύο σου κάνει πλέον ούτε ζέστη.

Ίσα ίσα που έχει απελευθερωθεί η ψυχή σου από τη μιζέρια τους, αφού η
συναναστροφή μαζί τους το ‘βλεπες ότι σε χάλαγε. Τέλειωσες, λοιπόν, και
γλίτωσες μια για πάντα απ’ την αρρώστια τους.

Όμως εκείνοι που ο χωρισμός τους σού στοιχίζει και το κόψιμο της καλημέρας
τους σού γίνεται αγκάθι, είναι οι άλλοι. Όσοι μετά τον τσακωμό δεν άνοιξαν το
στόμα τους να σε κατηγορήσουν δεξιά κι αριστερά. Κουβέντα εις βάρος σου,
καμιά. Παρόλο που εσύ μπορεί να έχεις πει λόγια βαριά απάνω στον θυμό σου και
να τους πρόσβαλες μπροστά σε κόσμο, αυτοί καταπίνουνε τον κόμπο στον λαιμό,
αλλά δεν βγάζουνε εις βάρος σου μιλιά.

Αποτραβιούνται ήσυχα ήσυχα στην άκρη τους και κρατούν την καρδιά τους μαλακή.
Μανιάτικο πάντως δεν σου το κρατάνε.

Κι όταν ύστερα από καιρό βγαίνουν αυθόρμητα και σε στηρίζουν στα μεγάλα ζόρια
σου, τότε καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι φίλοι. Και διαπιστώνεις πως ετούτοι οι
γκιουλέκες – έτσι τους είχες πει, γκιουλέκες και μαντρόσκυλα – αποδεικνύονται
και συνετοί και μεγαλόψυχοι αλλά και φίλοι σου πραγματικοί. (Ενώ εσύ εκόλλαγες
στις λεπτομέρειες του ύφους τους. Έχανες την ουσία τους βυζαντινολογώντας για
το περιτύλιγμα, λες κι ήσουν άνθρωπος της επιφάνειας. Κι όμως, αυτοί
εζέσταιναν μια μνήμη και ένα χώρο μέσα τους για «νερό κι αλάτι». Και
συντηρούσαν όλ’ αυτά τα χρόνια μια φιλία που ταιριάζει στα παιδιά της παλιάς
αλάνας).

Χίλιες φορές προτιμώ αυτούς τους χοντροκομμένους φωνακλάδες που ωστόσο τρέφουν
μέσα τους τα πιο βαθιά αισθήματα, παρά τις χαμηλόφωνες μουσίτσες, τις
καλλιεπείς και ταπεινόσχημες, που ανενδοίαστα μεταμορφώνονται σε βδέλλες και
τσιμπούρια προκειμένου να πετύχουν τα μικροσυμφέροντά τους· κάτι ζουλάπια με
λιμαρισμένο νύχι και γλωσσίτσα της οχιάς.

Από τέτοιους ιησουΐτες μακριά. Εγώ θέλω να είμαι με τους άλλους, τους ντρέτους
και τους άγαρμπους. M’ αυτούς που πάντα θα αφήνουν ανοιχτή μια χαραμάδα στο
μέρος της καρδιάς, για να βρίσκει δρόμο η πραγματική φιλία και να φτάνει ώς
εκεί.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας