Pιάλιτι ώς τον πάτο

Κλάματα, ψυχοδράματα, κοριτσίστικα μελοδράματα και ξεκατινιάσματα μεταξύ των κριτών, να δούμε τι άλλο θα κάνουν για μια χούφτα τηλεθέαση στο «Fame»

Είναι φανερό. Τα νεο-ριάλιτι έχουν φτάσει σε απόγνωση. Κάνουν τα πάντα για
λίγη τηλεθέαση, προσπαθούν να εφεύρουν δυσκολίες, καβγάδες και απίθανα θέματα,
όπως το αμερικανικό, που ως «έπαθλο» προσφέρει ένα μωρό σε άκληρους γονείς. Τα
εγχώρια βάζουν τις κριτικές επιτροπές να ξεκατινιάζονται και ασχολούνται με
μάγια και παρόμοιες ανοησίες. Όχι ότι τα ίδια τα ριάλιτι δεν είναι η αποθέωση
της τηλεοπτικής ανοησίας. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που πλέον έχουν
προκαλέσει την κόπωση του κοινού και αναζητούν τους πλέον φτηνούς και
βλακώδεις τρόπους για να κερδίσουν την προσοχή του.

Το «Fame» του Antenna, όπου υποτίθεται ότι μια ομάδα νεαρών αοιδών
παρακολουθεί μαθήματα για να τελειοποιήσει το τραγουδιστικό της ταλέντο, έχει
εξελιχθεί σε ψυχόδραμα των παικτών, όπου κλαίνε οι μεν στην αγκαλιά των δε,
ανταλλάσσουν ραβασάκια και υπόσχονται αιώνιες φιλίες τα κορίτσια μεταξύ τους,
ενώ καβγαδίζουν ανταλλάσσοντας κακίες ο εκ της κριτικής επιτροπής Νίκος
Μουρατίδης με τον στυλίστα του εν λόγω σόου Νίκο Ευταξία.

Η «Φάρμα» έχει εξελιχθεί σε αρένα της μάχης του Βεελζεβούλ, που
υποτίθεται τον επικαλείται ευτραφής παίκτρια, αγρότισσα στο επάγγελμα, με το
πνεύμα του Καλού, που το εκπροσωπούν θεοσεβούμενες συμπαίκτριες της εν λόγω
κυρίας, οι οποίες λιβανίζουν με τα θυμιατήρια για να ξορκίσουν τον οξαποδώ και
να νικήσουν έτσι στις μονομαχίες.

Αλλά οι Αμερικανοί ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο νοσηρής εφευρετικότητας. Ποιος
είναι ο μεγαλύτερος πόθος του ανθρώπου, έπειτα από το να γίνει αναλώσιμη
διασημότητα; Να αποκτήσει απογόνους. Και επειδή το σύστημα της υιοθεσίας στα
σύγχρονα κράτη έχει δυσκολίες, δεν μπορείς να βρεις μωρό σε σούπερ μάρκετ, σου
προσφέρεται η ευκαιρία να το αποκτήσεις σε ριάλιτι.

Ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις όπως ήταν επόμενο. Και τι συνέβη; Απλώς άλλαξαν το
διαφημιστικό τρέιλερ οι παραγωγοί και αντί να χαρακτηρίζουν αυτό το
ταπεινωτικό ξεφλούδισμα on camera του ανθρώπινου πόθου για την απόκτηση ενός
παιδιού «ριάλιτι», το χαρακτήρισαν «ντοκιμαντέρ», όπου θα παρουσιάζονται οι
δυσκολίες της υιοθεσίας.

H απόκτηση παιδιού γίνεται μέρος τηλεπαιχνιδιού. Λες και η μητρότητα
και η πατρότητα είναι έπαθλο του συστήματος της αγοράς. Όσο πιο καλά «πουλάς»
την ανάγκη σου να γίνεις γονιός, όσο περισσότερο πειστικό θέαμα τρυφερότητας
και αφοσίωσης προσφέρεις, όσο μεγαλύτερη τηλεθέαση δίνει ο καημός σου να
αποκτήσεις τη συνέχειά σου σε αυτόν τον μάταιο κόσμο με ένα μωρό, τόσο
επιβραβεύεσαι με το ίδιο το μωρό που σου ανήκει πλέον.

Αν το σύστημα της υιοθεσίας βάζει πλήθος φραγμούς στην εύκολη απόκτηση ενός
παιδιού, είναι για να βεβαιωθεί πως εκείνοι που το αποκτούν έχουν τα
«προσόντα» του γονιού, διαθέτουν ψυχική δύναμη και υλικές δυνατότητες να το
μεγαλώσουν υγιώς.

Και μόνον η συμμετοχή κάποιου σε ριάλιτι προκειμένου να αποκτήσει παιδί, θα
έπρεπε να είναι αποτρεπτικός παράγων από το να το αποκτήσει τελικώς. Είναι σαν
να προσφέρεται ένα μωρό όχι σε γονείς, αλλά στην αγορά της τηλεθέασης.

Αυτό και μόνο αποδεικνύει την υποκριτική στάση του πολιτισμού μας στο
παιδί. Ήδη θύμα του. Ήδη ένα «έπαθλο» σε νικητή, όχι της ζωής, αλλά της
τηλεθέασης. Πρόκειται για την παραχάραξη της επιθυμίας να είναι κάποιος
γονιός, για μια επιζήμια σύγχυση προτεραιοτήτων, όπου αντί να είναι το ίδιο το
παιδί, γίνεται η νίκη, η μάχη μπροστά σε κοινό με όπλα τα συναισθήματα, που
πρέπει να εκτεθούν πριν καλά – καλά αποκτηθούν.

Μια φρικιαστική ταύτιση της ηδονής της έκθεσης του συναισθήματος με το ίδιο το
συναίσθημα. Μια απεχθής συγχώνευση της ανθρώπινης ανάγκης για αγάπη και της
τηλεόρασης για τηλεθέαση.

Διεύρυνση και μελομακάρονα

Μπορεί δέκα χώρες να προστέθηκαν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά
εμείς, όπως ήταν φυσικό, με τη μία ασχοληθήκαμε, την Κύπρο. Ακριβώς όπως στις
εισαγωγικές για το Πανεπιστήμιο κάθε οικογένεια γλεντά τη δική της επιτυχία.
Και το γλέντησαν και στην Κύπρο. Με ένα μεγάλο πανηγύρι και την σταρ Άννα
Βίσση στα κατάλευκα με εσάρπα σαν χλαμύδα ανάρριχτη της σεμνότητας και της
αρχαιοελληνικής παράδοσης να τραγουδάει τα σουξέ της, όπως «Δώδεκα και ούτε
ένα τηλεφώνημα» – θα έλεγε ο Ανάν ίσως στους Ελληνοκυπρίους;

Και επειδή γίναμε πολλοί και πρέπει να γνωριστούμε εκθέτοντας ό,τι πιο
παραδοσιακό διαθέτουμε ο κάθε λαός, στα περίπτερα της κάθε χώρας, τα οποία
στήθηκαν στο Δουβλίνο, διέθεταν τοπικές λιχουδιές. H ελληνική προσφορά;
Μελομακάρονα. Μια και η συνταγή για «νέκταρ και αμβροσία» κρατήθηκε μυστική
στους αιώνες από τους Θεούς του Ολύμπου, φαίνεται πως τα μελομακάρονα
τουλάχιστον φέρουν τη βούλα της ελληνικότητας.