…στον «Mανδραγόρα»

Ένα Σαββατοκύριακο στην ωραία Θεσσαλονίκη ήταν ό,τι έπρεπε, για να ξεφύγω
λιγάκι από τη ρουτίνα της καθημερινής τρέλας. Βόλτες στην παραλία, εκδρομές
στα διάφορα οινοποιεία της περιοχής, μεζεδάκια, καζάν ντιπί στου Χατζή, πρωινό
με θέα τον Θερμαϊκό και άλλα όμορφα. Είχαν περάσει κάποια χρόνια από το
τελευταίο μας ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, από τότε που ο Βασίλης έκανε τα σκηνικά
ενός θεατρικού έργου, όταν η πόλη ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα.

Τότε, ο «Μανδραγόρας» ήταν ένα γνωστό, δημοφιλές μπαρ με λίγο φαγητό. Σήμερα
έχει μετατραπεί σε ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της πόλης, κάτι δύσκολο για
ένα εστιατόριο σε όροφο, όπως είναι αυτό, και ακόμα πιο πολύ όταν βρίσκεται σε
μια πόλη όπου όλη η ζωή βουίζει γύρω από τις πλατείες και την προκυμαία της.

Είχαμε παρέα δύο από τους καλύτερους οινοπαραγωγούς της χώρας μας, τον Βαγγέλη
Γεροβασιλείου και τον Γιάννη Βογιατζή. Ο κόσμος γύρω μας εντυπωσιακός, από
τριαντάρηδες μέχρι εβδομηντάρηδες, συν μια Κορεάτισσα νύφη με τον ντόπιο της
γαμπρό, οι οποίοι έκαναν τη γαμήλια δεξίωσή τους εκεί. Ο διάκοσμος «ίδιος σαν
την πρώτη ημέρα που άνοιξε», απ’ ό,τι μας είπαν. Ο «Μανδραγόρας» στεγάζεται σε
ένα από τα παλιά κτίρια της πόλης και θυμίζει παλιό όμορφο σπίτι, με μεγάλα
δωμάτια και μια ζεστή ατμόσφαιρα που «φοράει» την πατίνα του χρόνου με χάρη.
Εδώ κι εκεί κρέμονται μαριονέτες.

Το μενού του «Μανδραγόρα» δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από εξίσου «καλά»
εστιατόρια της πρωτεύουσας. Χαβιάρι, πέστροφες, μπρικ – όλα τα καλά του κόσμου
τα συναντάμε στις πρώτες αράδες, στην πρώτη στήλη του μεγάλου καταλόγου. Από
‘κεί και πέρα το μενού είναι ένα μείγμα μεσογειακής αλλά και ελληνικής
εμπνεύσεως. H μυκονιάτικη λούτζα (με μους γιαουρτιού) εμφανίζεται δίπλα στο
ισπανικό χαμόν (το οποίο «κρύβεται» μέσα σε ένα ψητό αχλάδι με κρέμα τυριού,
φουντούκια και μπαλσάμικο). Το μανούρι με confit από παντζάρια (μη φανταστείτε
πραγματικό confit, αλλά λεπτές λωρίδες από παντζάρι μαριναρισμένες σε μια
γλυκόξινη σαλτσούλα) βρίσκεται σε ισότιμη θέση με μια βουβαλίσια μοτσαρέλα και
τη σφέλα με σάλτσα πιπεριάς. Και το μανούρι και η σφέλα που δοκιμάσαμε ήταν
αξιοπρεπή. Το καρπάτσιο φυσικά δεν λείπει, και εδώ η εκδοχή του έχει μια
ελληνικότατη πινελιά, η μαρινάρα είναι από μαυροδάφνη. Ταιριάζουν. Ήθελα πολύ
να δοκιμάσω το συκώτι πεσκανδρίτσας με ζελέ εσπεριδοειδών, αλλά εκείνο το
βράδυ η πεσκανδρίτσα απουσίαζε.

Οι σαλάτες που πήραμε ήταν ωραίες. H «Μανδραγόρα», με πρασινάδες, ρεβίθια,
ελιές, αμύγδαλα, λιαστή ντομάτα και μους τυριού ήταν νοστιμότατη. H ρόκα με
λούντζα και φέτα «πάντρευε» διάφορες γωνιές του γαστρονομικού μας χάρτη μια
χαρά.

Οι κρασάδες πήραν κρέατα, οι χαμουτζήδες ψάρια. Δεν βγάζω κοινωνικό συμπέρασμα
απ’ αυτό όμως, διότι όλα ήταν μια χαρά. H μπριζόλα, «ελάχιστα ψημένη», ήταν
ακριβώς όπως την είχαν παραγγείλει, με κρούστα απ’ έξω αλλά ένα εσωτερικό
χρώμα σαν φράουλα. Το αρνίσιο κότσι είναι κάτι που συναντάμε σχετικά σπάνια σε
αθηναϊκά εστιατόρια. Εδώ με την παραδοσιακή του λαδορίγανη και το εντυπωσιακό
μέγεθος κερδίζει ακόμα και χορτοφάγους. Το χοιρινό (από χοίρους ελευθέρας
βοσκής) με μαυροδάφνη και δαμάσκηνα είναι κάτι σαν παλιός φίλος. Το έχουμε
συνηθίσει, αλλά το αγαπάμε ακόμα. Οι γαρίδες σχάρας με κύμινο, μους από τυριά
και σάλτσα λαχανικών ήταν επίσης ένα πιάτο χορταστικό και νόστιμο, χωρίς
πολλές φανφάρες, όσο περίτεχνο πρέπει να είναι για να κεντρίζει το ενδιαφέρον
του πελάτη. Εγώ πήρα τον σολομό ταρτάρ για κάτι ελαφρύ. Μου άρεσε η ιδέα της
σάλτσας, από κονφί λεμονιού, μουστάρδα και μυρωδικά. Όσον αφορά τα γλυκά, η
Θεσσαλονίκη, όπως ξέρουμε, είναι γλυκομάνα. Εδώ η παράδοση συνεχίζεται, με
μοντέρνα όμως μορφή.

Ο «Μανδραγόρας» μάς άρεσε. Πώς είναι δυνατόν οι τιμές στον Βορρά να είναι
εντυπωσιακά χαμηλότερες απ’ ό,τι θα πλήρωνε κανείς σε αντίστοιχο μαγαζί εδώ;

«Μανδραγόρας»: Μητροπόλεως 98, Θεσσαλονίκη. Τηλ. 2310-285.372