«Eγώ εντός του ανεκδότου»

Δεν υπήρξα ποτέ του «ανεκδότου». Μια αμηχανία με περίμενε στο τέλος της
αφήγησης, να με πάρει και να φύγουμε μαζί. Όποιος κι αν ήταν ο αφηγητής. Ακόμα
κι εγώ ο ίδιος αν έχω αναλάβει να το εκφωνήσω, πράγμα σπάνιο, με καταλαμβάνει
το ίδιο αίσθημα. Αίσθημα απορίας και κενού. Βέβαια, θυμάμαι στα χρόνια της
σχολής και στα πρώτα βήματα στο θέατρο ηθοποιούς χαρισματικούς, ευαίσθητους
και κυνικούς, λίγο πριν αρχίσει η πρόβα ή το μάθημα να πετάνε στο φτερό «το
τελευταίο» που μόλις εκείνη την ημέρα το πρωί είχε κυκλοφορήσει στην Αθήνα.
Τους ξέραμε καλά και δεν απορούσαμε καθόλου όταν με το «πάμε πρόβα»
σιγοψιθύριζαν γρήγορα, κοφτά, λαχανιασμένα, με ύφος εξωτερικά αδιάφορο, το
«τελευταίο», στο οποίο έμπαιναν χωρίς προλόγους ή ανακοινώσεις: «Πάει ένας στο
περίπτερο λέει:

– Gauloises έχετε; (Το Παρίσι τότε και τα γαλλικά τσιγάρα το άκρον άωτον της
επαναστατικότητας και του ερωτισμού).

– Όχι!

– Gitanes?

– Ζητάν’, ζητάν’, αλλά δεν έχουμε».

Τέτοια! Υπήρχαν βέβαια και άλλα χειρότερα που κλείνανε το μάτι και στο
αίνιγμα. Κάτι «Αινιγματανέκδοτα». Αν ήθελες κάτι σε πιο σαχλαμάρα:

– «Πώς καταλαβαίνουμε αν ο ελέφαντας μπήκε στο ψυγείο;

– «Από τις πατημασιές στο βούτυρο!»

Πολύ χειρότερο ε; Βεβαίως.

Με κάτι τέτοια κι άλλα αυστηρώς ακατάλληλα προς δημοσιοποίηση, είχα γίνει
μυστικός εχθρός των ανεκδότων, χωρίς βέβαια να παραδέχομαι ότι είμαι και
ανίκανος αφηγητής ιστοριών τοιούτων και που ίσως τελικά αυτή μου η ανικανότης
να με έκανε να στέκομαι αμείλικτος απέναντί τους!

Μέχρι που προχθές το βράδυ, η Όλια, με την κοριτσίστικη φωνή, στο χέρι το
ποτήρι το κρασί, το μάτι θαλασσί και…

– Να το πω;

– Πες το.

– Λέει ένας στον φίλο του: Το βλέπεις αυτό το σπίτι; Αυτή τη βιλάρα;

– Ναι. Τι;

– Δικό μου!

– Τι λες;!

– Και την πισίνα την Ολυμπιακών διαστάσεων τη βλέπεις;

– Ναι!

– Κι αυτή δικιά μου.

– Τι λες;

Βγαίνει μια κοπελάρα στην πισίνα ηλιοκαμένη, στάζανε οι σταγόνες από το κορμί
της, ρώγες από διάφανο λιλιπούτειο σταφύλι.

– Αυτή τη θεογκόμενα τη βλέπεις;

– E, τι;

– Κι αυτή δικιά μου!

– Τι λες;!..

Κάνει έτσι μια πόρτα από τη βίλα, βγαίνει ένας παίδαρος δίμετρος,
τετρακέφαλοι, κοιλιακοί, σβερκαδούρα, πετσέτα στον ώμο, ορμάει χουφτώνει την
κοπέλα, τη φιλάει, τη ρίχνει στο πλακάκι το Μόντα Μπάνιο το άγριο το σοβάζ.

– Κι αυτός; (του λέει ο φίλος). Ποιος είναι αυτός;

– Κι αυτός… Εγώ είμαι»!!!!!!

«Όλια μου», της λέω. «Πρώτη φορά μού αρέσει ανέκδοτο». Με κοιτάει, κάνει να
γελάσει, πίνει μια γουλιά… «Δεν είναι ανέκδοτο», λέει η Καρυοφυλλιά από
δίπλα, «είναι η σκληρή πραγματικότης» κι έφερε το βλέμμα ένα γύρω. Κοίταξα κι
εγώ. Όλοι μες στην ταβέρνα, μηδενός εξαιρουμένου, με την πλήρη αίσθηση και την
ακλόνητη πεποίθηση και τη σιγουριά ότι όλοι είμαστε μόλις βγαλμένοι από
ιλουστρασιόν διαφημίσεις, όλοι κινούμενες φωτογραφίες ενοίκων έγχρωμου λάιφ
στάιλ, όλοι άρτι αφιχθέντες εξ ουρανού ζαχαρωμένου υπέρλαμπρου και ζωοδόχου
ψεύδους!

Ναι… Όλοι αυτοί Εγώ είμαι!