MATIEΣ Ήγγικεν η ώρα

«Κάθε φορά που οι ιμπεριαλιστές προωθούν μια λύση για κάποιο ακανθώδες διεθνές
πρόβλημα, οι δημοκράτες πολίτες πρέπει να είναι κουμπωμένοι και αρνητικοί».
Μου το είπε ο Αζίζ Νεσίν, ο σπουδαίος Τούρκος δημοσιογράφος και συγγραφέας («Ο
καφές και η Δημοκρατία», «Το θεριό του Ταύρου» κ.ά.) σε μια συνέντευξη που του
είχα πάρει, για τα «NEA», το 1976, στην Κωνσταντινούπολη.

«Όχι», λοιπόν, στο σημερινό δημοψήφισμα στην Κύπρο, για το σχέδιο Ανάν,
δαγκωτό, όπως της Παπαρήγα και του T. Παπαδόπουλου, που έχουν φαγωθεί οι
Αμερικανοί να τον μεταπείσουν; ‘H «ναι», ξεκάθαρο, όπως του Παπανδρέου, του
Αναστασιάδη και του Κληρίδη, κάπως περιπεπλεγμένο, όπως του Καραμανλή, αρκετά
σαφές, αλλά και με την ευχή για αναβολή, όπως του Κωνσταντόπουλου;

Δεν έβαλα στη μέση τον Χριστόφια, γιατί, στην περίπτωσή του, τα πράγματα είναι
κάπως διαφορετικά: «Όχι», κατ’ αρχάς, και ύστερα (προχθές), ένα «όχι» μάλλον
κατηγορηματικό, που μπορεί να γίνει «ναι», αν υπάρξουν επαρκείς εγγυήσεις και
διαφωτισθεί και ο λαός, που τώρα βρίσκεται σε σύγχυση. Κι έτσι είναι: ο λαός,
όντως, βρίσκεται σε σύγχυση. Δεν γνωρίζει βασικές λεπτομέρειες του σχεδίου για
το οποίο ψηφίζει. Μιλάω, φυσικά, για τον κυπριακό λαό. Αλλά κι εμείς, οι
Έλληνες, έχουμε βαθιά μεσάνυχτα για τη λύση Ανάν. Και μη μού πείτε ότι την
Ελλάδα η υπόθεση δεν την αφορά, στον βαθμό που αφορά την Κύπρο, γιατί δεν θα
‘ναι πλήρης η αλήθεια: αφορά και την Ελλάδα, σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο για
λόγους εθνικούς, αλλά και διότι η Ελλάδα «πληρώνει»: εγγυάται, μπαίνει
μπροστά, όποτε χρειάζεται, οι σχέσεις της με την Τουρκία είναι μονίμως
«δύσκολες», εξαιτίας, κυρίως και πρωτίστως, του Κυπριακού.

Μου αρέσει να παρακολουθώ στα τηλεοπτικά παράθυρα συζητήσεις, ενίοτε και
«καβγάδες», ανάμεσα στους καθηγητές Παυλόπουλο και Βενιζέλο. Μιλάνε πολύ
ωραία, έχουν χιούμορ, αποτελούν κορυφαία στελέχη στα κόμματά τους.
Παρακολούθησα τον αιχμηρό τους «διάλογο», την περασμένη Παρασκευή, με διαιτητή
τον Χατζηνικολάου. Μαζί τους, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αναστασιάδης, οι συνάδελφοι
M. Κουρής και Γ. Τζαννετάκος και ο Μητροπολίτης Πάφου. Μου έκανε εντύπωση ο
Αναστασιάδης: στρωτά ελληνικά, απόψεις κόντρα στο ρεύμα, σοβαρή
επιχειρηματολογία. Αντίθετα, με απογοήτευσε ο «πανιερώτατος», που για να
υποστηρίξει το «όχι» έριξε στη συζήτηση και τον οικονομικό παράγοντα. Κάτι
που, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να βαραίνει ιδιαίτερα στη σκέψη ενός
ιεράρχη. «Καλό βόλι», λοιπόν, στο δημοψήφισμα, για το προαναγγελθέν «όχι».