[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εμείς δεν είχαμε την τιμή να μας τηλεφωνήσει ο Κόλιν Πάουελ μέσα στην άγρια
νύχτα για να μας ζητήσει να στηρίξουμε το «Ναι» στο δημοψήφισμα. Δεν είχαμε
καν την τιμή να μας τηλεφωνήσει – όπως έκανε μ’ άλλους κι άλλους – ο
περιώνυμος κύριος Τομ Μίλερ. Δεν μας τηλεφώνησαν επίσης ο Κόφι Ανάν, οι
συγ-κάτοχοι της Κύπρου Βρετανοί, ο Φερχόιγκεν αυτοπροσώπως, ο Ντε Σότο, ο
Σολάνα, ο Τζακ Στρο, ο Πατ Κοξ, ο Μπέρτι Άαχερν. Μας αγνόησε παντελώς ο
λεγόμενος ξένος παράγων. Ως εκ τούτου, και χωρίς την παραμικρή πίεση, αβιάστως
που λένε, μπορούμε να διατυπώσουμε τη θέση μας επί του σημερινού, κρίσιμου,
δημοψηφίσματος στην Κύπρο. Απορρίπτουμε λοιπόν διαρρήδην το ψευτοδίλημμα του
«Ναι» ή του «Όχι» και ανακοινώνουμε ευθαρσώς τη θέση μας: λέμε NAI στην
επίλυση του πολιτικού προβλήματος, ΟΧΙ όμως μ’ αυτό το σχέδιο!

Δεν είναι ντέρμπι

Προσέτι, ας προσθέσουμε δυο-τρία πράγματα, τα οποία θα έπρεπε να μας είχαν
απασχολήσει (αλλά δεν…) πριν διχαστούμε ανάμεσα σε «προδότες» και
«πατριώτες». Σε «προσκυνημένους» και «παλικάρια». Σε «Φαναριώτες οσφυοκάμπτες»
και «αγέρωχους ορεσίβιους κλέφτες και αρματολούς», να χρησιμοποιήσω μερικές
από τις εκφράσεις που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκαν εκατέρωθεν τις τελευταίες
εβδομάδες και από τα δύο στρατόπεδα. Το πρώτο είναι ότι η επίλυση ή μη του
Κυπριακού αφορά πρωτίστως όσους κατοικούν στο νησί – τους Κυπρίους δηλαδή. Το
δεύτερο είναι ότι αν οι Κύπριοι δεν θέλουν τη λύση (αυτήν τη συγκεκριμένη ή
μία άλλη), κανείς δεν μπορεί να τους την επιβάλλει – όπως άλλωστε δεν έγινε
τριάντα χρόνια τώρα. Το τρίτο είναι ότι το Κυπριακό δεν προσφέρεται για
διχασμούς τύπου Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Και το τέταρτο είναι πως αντί να
κλαίμε και να οδυρόμαστε για το «Όχι» που θα προκύψει σήμερα, και τους λιμούς,
σεισμούς, καταποντισμούς, που θα ακολουθήσουν για Κύπρο και Ελλάδα, καλύτερα
να οργανώσουμε τις άμυνές μας. Να είμαστε προετοιμασμένοι. Να μη μας πιάσουν
στον ύπνο. Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος…

Αντίθετο αποτέλεσμα

Στο μεταξύ, και επειδή καθόλου δεν μας αρέσει ο τρόπος με τον οποίο
επιχειρείται να εκβιαστεί το «Ναι», που για πολλούς και διαφόρους λόγους είναι
μειοψηφικό ρεύμα, πρέπει να πούμε ότι το πλήθος των εκβιασμών που ασκήθηκαν
στην Κύπρο έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα απ’ ό,τι περίμεναν όσοι άσκησαν αυτές
τις πιέσεις. Οι… πιέζοντες δεν εκτίμησαν καθόλου τις ιδιαιτερότητες του
κυπριακού Ελληνισμού, που έχει υποστεί τόσα και τόσα και δεν καταλαβαίνει
τίποτε από πιέσεις. Ο άκομψος, δε, τρόπος με τον οποίο ασκήθηκαν, έκανε πιο
φανερό ότι η κινδυνολογία για την επόμενη ημέρα δεν είναι τίποτε περισσότερο
από ένα μέσον πίεσης. Ό,τι και να γίνει, από Δευτέρα το Κυπριακό δεν θα πάψει
να υφίσταται ως πρόβλημα. Θα υπάρχει. Και θα απαιτεί λύση από τη διεθνή
κοινότητα. Και αν η διεθνής κοινότητα κλείσει τα μάτια από εκδίκηση, για το
«Όχι», για πόσο χρόνο θα μπορεί να το κάνει; Ένα χρόνο, δύο, τρία, πέντε; Το
πρόβλημα θα υπάρχει.

Τα καινούργια δόγματα

Αντίθετα, εμάς μιας πιάνει μεγάλος φόβος από αυτά τα καινούργια δόγματα στην
εξωτερική πολιτική που πλασάρει η κυβέρνηση Καραμανλή. Ειδικά με το τελευταίο,
ότι αποσυνδέεται το Κυπριακό από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τι ήθελε να πει
ο ποιητής; Τι εννοούσε; Αν – λέμε αν – το ψευδοκράτος του Ντενκτάς αναγγείλει
την προσάρτησή του στην Τουρκία, αυτό δεν θα επηρεάσει τις ελληνοτουρκικές
σχέσεις; Αν – ξαναλέμε αν – οι τουρκικές δυνάμεις κατοχής περάσουν την Πράσινη
Γραμμή και επιχειρήσουν μερικά βήματα παραπέρα, για να τεστάρουν τις αντοχές
μας, αυτό δεν θα επηρεάσει τις σχέσεις των δύο χωρών; Αν – ξανά-μανά λέμε αν –
ο Ντενκτάς, οι δικοί του και οι Τούρκοι στρατηγοί επιμένουν να τορπιλίζουν
κάθε προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού, αυτό δεν θα επηρεάσει τις σχέσεις
Ελλάδας – Τουρκίας; Όλα θα είναι μέλι-γάλα; Θα γίνονται όλα αυτά και εμείς εδώ
στην Αθήνα θα σφυρίζουμε αδιάφορα κοιτώντας τον ουρανό; Συγγνώμη, αλλά όποιος
το σκέφθηκε και, περισσότερο, όποιος το πάσαρε στον Καραμανλή να το
υιοθετήσει, πρέπει να είναι ή μακριά νυχτωμένος ή ζει ο άνθρωπος σε άλλη χώρα,
και απλώς αυτές τις ημέρες παρεπιδημεί στην Ελλάδα! Όσο για τον Καραμανλή,
μάλλον νωρίς είναι για Πρωθυπουργό 50 ημερών να προχωρεί σε τόσο δομικές
αλλαγές στο εθνικό δόγμα…

Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου

M’ αυτά και με εκείνα όμως, και λόγω των εξελίξεων στο Κυπριακό, η κυβέρνηση
κατάφερε να περάσει 50 ημέρες χωρίς να κουνήσει ένα δάχτυλο. Αν μάλιστα
εξαιρέσει κανείς τον Πρ. Παυλόπουλο που παρουσίασε ένα νομοσχέδιο και τον
Αλογοσκούφη και τον Ρεγκούζα που έκαναν μερικές ανακοινώσεις οικονομικού
περιεχομένου, η υπόλοιπη κυβέρνηση κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Δεν είναι
κακό. Αλίμονο. Το κακό είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει (ή μήπως οφείλουν) να
ξυπνήσουν. Είναι και η χώρα που χρειάζεται διακυβέρνηση. Αλλιώς γιατί
επιδίωξαν να κερδίσουν; Αν ήταν να κυβερνηθούμε με τον… αυτόματο πιλότο, δεν
χρειαζόταν να κάνουμε εκλογές. Το λέω αυτό και προς την άλλη πλευρά, που όπου
σταθείς και όπου βρεθείς (μεταξύ Πασόκων) τους ακούς να λένε «ο Γιώργος δεν
κάνει τίποτε», «το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει αντιπολίτευση» και ούτω καθ’ εξής. Παιδιά,
ψυχραιμία. Εκλογές έγιναν στις 7 του προηγούμενου μήνα, και όχι πριν από δέκα
χρόνια όπως νομίζουν ορισμένοι! Και ο Γιώργος και το ΠΑΣΟΚ θέλουν πίστωση
χρόνου. Εντάξει;

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Πόσο κοστίζει η δάδα που δεν ανάβει;

Έχουμε φρέσκα νέα σήμερα για τη δάδα που δημιουργήθηκε για να μεταφέρει την
Ολυμπιακή Φλόγα ανά τις πέντε ηπείρους, αλλά… σβήνει και πρέπει να τρέχει
κάποιος πίσω από τον κάθε λαμπαδηδρόμο για να την ανάβει. Λοιπόν, κακώς
υποστηρίζαμε ότι δεν αναζητήθηκε Έλληνας κατασκευαστής. Αναζητήθηκε, και
βρέθηκε στη μακρινή Αυστραλία. Λέγεται Μανιάς, έχει μια μικρή βιοτεχνία και
είναι αυτός που παρουσιάστηκε ότι «κατασκεύασε» τη δάδα για τους Ολυμπιακούς
Αγώνες του Σίδνεϊ. H αλήθεια είναι ότι κάτι κατασκεύασε και ο πατριώτης, αλλά
όχι τη δάδα. Μόνο τον μηχανισμό ανάφλεξης. Το υπόλοιπο άλλος το έφτιαξε,
άγνωστος επί του παρόντος. Τον ψάχνουν κάπου μεταξύ Ταϊβάν και Ταϊλάνδης.
Πάντως, τη δάδα του Σίδνεϊ την είχε κατασκευάσει η αυστραλιανή εταιρεία
Χάριγκτον. Όμως το μέγα θέμα είναι το πόσο κοστίζει η δάδα. Εδώ, για να την
αγοράσει ένας λαμπαδηδρόμος, πρέπει να καταβάλει 305 ευρώ συν 18% ΦΠΑ, ήτοι
360 ευρώ. Εκείνοι που ξέρουν, λένε ότι η ιστορία αυτή κρύβει ένα μικρό
σκάνδαλο. Διότι η δάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ στοίχιζε 200
δολάρια Αυστραλίας – περίπου 120 ευρώ. Ώς τα 305 που κοστίζει η δική μας,
υπάρχει μία διαφορά 180 ευρώ. Πώς δικαιολογείται; Τα υλικά είναι τα ίδια, η
μέθοδος κατασκευής επίσης, άρα δύο τινά συμβαίνουν: ή μας έπιασαν κορόιδα ή
δεν μας έπιασαν κορόιδα, αλλά κάποιοι έξυπνοι εκμεταλλεύονται – και κονομάνε
χοντρά!.. – την αγάπη και το πάθος κάποιων να τρέξουν στη λαμπαδηδρομία. Κι
είναι πολλοί – 8.000 στην Ελλάδα, για όσους θέλουν να πολλαπλασιάσουν επί το
180 ευρώ της διαφοράς!..