MATIEΣ Mετά 37 έτη…

Χρόνια 37 από τότε… H χούντα. Κι εγώ στο Μόναχο. Απένταρος! Και με γυναίκα
και παιδί στην Αθήνα. Και, βέβαιος – πληροφορημένος – ότι μόλις φτάσω στην
Ελλάδα, θα συλληφθώ. Τη φοβερή εκείνη μέρα, μου θυμίζει σε γράμμα του ο φίλος
και συνάδελφός μου Βασίλης Θασίτης. Κι αυτό το γράμμα δημοσιεύω σήμερα, αντί
χρονογραφήματος:

«Αγαπητέ μου Λευτέρη, με όσα γράφεις, κάθε χρόνο, για τη μαύρη επέτειο της
21/4/67, πετυχαίνεις να κρατάς ζωντανή στη μνήμη μου τη δραματική εκείνη για
τον τόπο μας νύχτα που μας βρήκε στο Μόναχο, μαζί με τους E. Ανδρουλιδάκη, Γ.
Μαρίνο, Στ. Παπαϊωάννου, K. Κόλμερ, K. Καβαθά κ.ά. δημοσιογράφους. Μας είχαν
καλέσει στο εργοστάσιο της BMW. Είχαμε τελειώσει την αποστολή μας και ήρθε το
αποχαιρετιστήριο βράδυ (20/4) στο εξοχικό του κ. Ζόμμερ (αντιπρόσωπος της BMW
στην Ελλάδα).

H βραδιά κυλούσε όμορφα, όταν ένας-δυο συνάδελφοι, που επιχείρησαν να
τηλεφωνήσουν στην Αθήνα, διαπίστωσαν απορημένοι και ανήσυχοι ότι ήταν
εξαιρετικά δύσκολη η επικοινωνία. H ανησυχία κατέλαβε γρήγορα όλους μας. Μόνο
τα ξημερώματα κατορθώσαμε να πληροφορηθούμε, κατά κάποιον τρόπο, τα θλιβερά,
για τη χώρα και τον λαό μας διατρέξαντα και αμίλητοι, ο καθένας με τις σκέψεις
του, αρχίσαμε τις προετοιμασίες της εσπευσμένης επιστροφής στην απειλητική και
άγνωστη ακόμα σε όλους νέα ελληνική πραγματικότητα.

Σε αντίθεση με όλους εμάς, μόνο εσύ φίλε Λευτέρη που ήσουν πιο εκτεθειμένος
από όλους μας στη μήνι της Ακροδεξιάς, για τη συνεχή, έντονη και μαχητική
δημοκρατική αρθρογραφία και δράση σου, αντί να ασχολείσαι με την επιστροφή σου
την Ελλάδα, άρχισες να αναζητάς καταφύγιο στη Γερμανία μέχρι να περάσει η
πρώτη, τουλάχιστον, μπόρα! Σ’ αυτό βοηθήσαμε όλοι, όσο μπορούσε ο καθένας, σε
αποχαιρετήσαμε και γυρίσαμε στην έντρομη και βαθιά προβληματισμένη Αθήνα».

Λεπτομέρεια, ιδιαιτέρως σημαντική: Ο Βασίλης Θασίτης ήταν ο μόνος που μου
έδωσε χρήματα, για να μπορέσω να πορευτώ τις πρώτες μέρες μου στη Γερμανία.
Και μ’ αυτά τα χρήματα κατάφερα να ταξιδέψω στο Μπαντ Γκόντεσμπεργ, να βρω τον
φίλο μου Άγγελο Μαρόπουλο και να γνωρίσω όλα εκείνα τα σπουδαία παιδιά της
αντιχουντικής δράσης (B. Μαθιόπουλος, K. Νικολάου, A. Χριστινίδης, Γ.
Βουκελάτος, Γ. Παπαδόπουλος, A. Μπέτσης κ.ά.), που δεν ξεχνώ, όπως και τον
Θασίτη, ποτέ.