γιατί… λέμε «θα γίνω χαλί να με πατήσεις»;

Σε κάθε εποχή υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν οι κόλακες. Κατά τη
βυζαντινή περίοδο, ειδικοί δάσκαλοι δίδασκαν την κολακεία σε εκείνους που
επιθυμούσαν να κερδίσουν κάποια θέση στα ανάκτορα. Όλοι αυτοί ονομάζονταν
«αυλοκόλακες» και πολλές φορές με την κολακεία τους κατόρθωναν να πετύχουν τον
σκοπό τους, να φθάσουν σε ανώτατα αξιώματα και να γίνουν ακόμη και τύραννοι
του λαού. Κάποτε, σε μια λαϊκή εξέγερση, οι επαναστάτες έπιασαν τον
αυτοκράτορα Ιουστινιανό B’ και του έκοψαν τη μύτη. Τότε και οι επτά κόλακές
του έκοψαν τη δική τους μύτη για να μην υπερέχουν σε τίποτα από τον
αυτοκράτορά τους. Μάλιστα, όταν ο κύριός τους ήθελε να ανέβει στο άλογό του,
οι κόλακες μάλωναν μεταξύ τους για το ποιος θα σκύψει ώστε να πατήσει εκείνος
στην πλάτη του. Άλλοτε πάλι, για να μη λερώσει τα ερυθρά του σανδάλια, οι
κόλακες έπεφταν μέσα στις λάσπες και τις ακαθαρσίες, ενώ ο αφέντης τους
πατούσε επάνω τους για να μπει στο παλάτι. Από αυτή την… ταπεινή πράξη των
αυλοκολάκων – σύμφωνα με όσα γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης
Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – έμεινε ώς τα σήμερα η φράση «θα γίνω χαλί να με πατήσεις», που
συνήθως τη λέμε όταν θέλουμε να ευχαριστήσουμε κάποιον.