Bασιλιάς των Ζώων με διαφορά… κεράτου

Ακόμη και πριν από 9 εκατομμύρια χρόνια, ο ρινόκερος ήταν ο «Βασιλιάς των Ζώων», καθώς, όπως υποστηρίζουν Αμερικανοί παλαιοντολόγοι, δεν κινδύνευε από τις επιθέσεις άλλων ζώων

Αμερικανοί παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν πρόσφατα στην περιοχή του Κάνσας
απολιθωμένα οστά που ανήκαν σε ένα προγονικό είδος ρινόκερου. H χρονολόγηση
έδειξε ότι τα ζώα αυτά, που ήταν μάλιστα νεαρής ηλικίας, είχαν ζήσει πριν από
περίπου 9 εκατομμύρια χρόνια. Συνεκτιμώντας λοιπόν διάφορες ενδείξεις,
ανέπτυξαν τη θεωρία ότι ο ρινόκερος, με όποιες εξελικτικές μετατροπές υπέστη
στο πέρασμα του καιρού, δεν είχε κανέναν άλλον αντίπαλο στο ζωικό βασίλειο,
πέραν ίσως του ανθρώπου και άρα δικαιωματικά τού ανήκει ο θρυλικός τίτλος του
«Βασιλιά των Ζώων».

Όμως και στην Ελλάδα οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει απολιθώματα ρινόκερων, που
έχουν χρονολογηθεί μέχρι και 8 εκατομμύρια έτη. Και όπως λέει στα «NEA» ο
καθηγητής Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αντιπρύτανης
Μιχάλης Δερμιτζάκης, δίπλα στα οστά των ρινόκερων, στην περιοχή του Πικερμίου,
εντοπίστηκαν απολιθώματα μεγάλων σαρκοβόρων – μαχαιρόδοντων – που είχαν δόντια
μήκους 15 εκατοστών. Όμως, οι μαχαιρόδοντες δεν είχαν τραφεί με ρινόκερους,
αλλά με μικρά άλογα, όπως απέδειξε η ανάλυση κοπρόλιθων. Προφανώς, μπροστά στη
θέα του κεράτου του ρινόκερου, οι μαχαιρόδοντες προτίμησαν να διαλέξουν ένα
πιο εύκολο θύμα και να αφήσουν τους ρινόκερους στην ησυχία τους.

Στην Αμερική τώρα, η κ. Κάρα Μπάρτλεϊ, από το Τμήμα Γεωλογίας του
Πανεπιστημίου Μπάφαλο της πολιτείας της Νέας Υόρκης, λέει ότι στη σημερινή
εποχή οι ρινόκεροι δεν έχουν επικίνδυνους αντιπάλους ανάμεσα στα άλλα ζώα. Το
κέρατό τους, προσθέτει, αποτελεί ένα θανάσιμο όπλο, ενώ το μέγεθος του σώματός
τους δεν είναι καθόλου αμελητέο.

Σύμφωνα με την Αμερικανίδα, η θνησιμότητα των ρινόκερων εντοπίζεται
κατά κύριο λόγο στα νεαρά άτομα, εξαιτίας ασθενειών ή φυσικών καταστροφών και
όχι εξαιτίας της επίθεσης από κάποιο άλλο ζώο. Τα απολιθωμένα οστά, τα οποία
ανακάλυψαν οι Αμερικανοί σε ένα βοσκότοπο του Κάνσας, ήταν περίπου 100. Από τη
μελέτη τους βγήκε το συμπέρασμα ότι οι ρινόκεροι εκείνης της εποχής είχαν
διαφορετική μορφολογία και το σώμα τους έμοιαζε περισσότερο με το σχήμα που
έχουν οι σημερινοί ιπποπόταμοι.

Αυτό, πάντως, που είναι σπάνιο να βρεθεί είναι το απολίθωμα του κεράτου του
ρινόκερου για το λόγο ότι το συγκεκριμένο όργανο αποτελεί έναν επιδερμικό
σχηματισμό. Έτσι, οι ειδικοί δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα για τη μορφολογία αυτού
του οργάνου στους προγόνους του ρινόκερου και ενδεχομένως για τις περιστάσεις
που έπρεπε να το χρησιμοποιήσει.

Στο Πικέρμι και τη Λέσβο

Απολιθώματα ρινόκερων που έζησαν σε διάφορες εποχές έχουν βρεθεί εκτός από το
Πικέρμι, στα Βατερά της Λέσβου, στη Μεγαλόπολη και αλλού. Στα Βατερά η ηλικία
των απολιθωμάτων χρονολογήθηκε στα περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια, ενώ στη
Μεγαλόπολη στα περίπου 450.000 χρόνια. Ο κ. Μιχάλης Δερμιτζάκης λέει ότι τόσο
ο ρινόκερος όσο και άλλα ζώα, όπως διάφορα προβοσκιδωτά, αντιλόπες, γαζέλες,
ενδεχομένως να μετανάστευσαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία. Απολιθώματα
ρινόκερων έχουν βρεθεί εκεί όπως επίσης και στην έρημο της Λιβύης. Ο καθηγητής
του Πανεπιστημίου Αθηνών τονίζει ότι εκείνη την εποχή το Αιγαίο δεν είχε τη
σημερινή του μορφή και πως υπήρχαν χερσαίες λωρίδες που διευκόλυναν το πέρασμα
από τη μια πλευρά στην άλλη. Ο ίδιος εξηγεί ότι τα απολιθωμένα οστά των
ρινόκερων από διάφορες χρονικές περιόδους που έχουν βρεθεί αποτυπώνουν και τις
εξελικτικές διαφορές που γνώρισε το συγκεκριμένο ζώο στο πέρασμα των αιώνων.
«Υπήρχαν διαφορές στα δόντια και στο μέγεθος του σώματος. Αυτές οι διαφορές
προκλήθηκαν εξαιτίας και του περιβάλλοντος στο οποίο ζούσαν».