Mια περίεργη σιωπή

Το περασμένο φθινόπωρο απεβίωσε ο «πατέρας της Βοσνίας», ο ισλαμιστής πρόεδρος
Αλία Ιζετμπέγκοβιτς, ο οποίος, σύμφωνα με όλα τα μίντια που ανήγγειλαν τον
θάνατό του, «είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί επί Τίτο». Ξέχασαν, όμως, να
προσθέσουν τους λόγους για τους οποίους είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί. Ας
ανοίξουμε, λοιπόν, τα βιβλία της ιστορίας.

Γόνος σερβικής οικογένειας – που εξισλαμίστηκε για να μπορεί να απολαμβάνει τα
οθωμανικά προνόμια και διακρίθηκε για τον φανατισμό της και τις σφαγές κατά
των τέως ομοθρήσκων της – ο Ιζετμπέγκοβιτς καταδικάστηκε για πρώτη φορά το
1945, μετά την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, όταν συνελήφθη ως πρωταρχικός
συνεργάτης των ναζί. Πράγματι, νεαρός τότε, ήταν από τους πολιτικούς αρχηγούς
της ναζιστικής ισλαμοβόσνιας μεραρχίας Χαντζάρ, που φορούσαν γερμανικές στολές
και μαύρο φέσι με σβάστικα και πολεμούσαν τους Συμμάχους σε πολλά μέτωπα, υπό
τις ευλογίες του περιβόητου αντισημίτη και συνεργάτη του Χίτλερ, μεγάλου
μουφτή των Ιεροσολύμων. Εκτός από Εβραίους, κυνήγησε και Σέρβους. Ορισμένα
επίσημα ντοκουμέντα των Δυτικών δείχνουν σε φωτογραφίες μέλη τής εν λόγω
μεραρχίας να παίζουν μπάλα με τα φρεσκοκομμένα κεφάλια τους.

Αργότερα ο Ιζετμπέγκοβιτς βγήκε από τη φυλακή, γιατί το Βελιγράδι, που
παρέμεινε αδέσμευτο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, είχε ανάγκη
πετρελαίου για να επιζήσει. Επ’ ευκαιρία, οι μουσουλμάνοι ανακηρύχθηκαν σε
«εθνικότητα» (!).

H δεύτερη φορά που το τιτοϊκό καθεστώς τον καταδίκασε ήταν μετά τη δημοσίευση
της Ισλαμικής Διακήρυξης, που έγινε μπεστ σέλερ στα μουσουλμανικά
κράτη, όπου και μεταφράστηκε αποφέροντάς του τίτλους, προσβάσεις και πολλά
χρήματα. Στο σύγγραμμά του αυτό υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι πρέπει να
μάχονται τους χριστιανούς, γιατί είναι αδύνατον να συμβιώσουν, εκτός εάν
κυβερνούν μόνον αυτοί.

Για τις θεωρίες του αυτές, ο Ιζετμπέγκοβιτς καταδικάστηκε και ξαναφυλακίστηκε.
Όμως το άστρο του άρχισε να ανατέλλει με την απόφαση της Ουάσιγκτον να
διαλύσει τη Γιουγκοσλαβία, η οποία – αντίθετη και προς τη Μόσχα και προς το
ΝΑΤΟ – κινδύνευε να δώσει το κακό παράδειγμα εάν έμπαινε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο ζήτημα αυτό, ο ρόλος του Ιζετμπέγκοβιτς (και του νεαρού, τότε, συνενόχου
του Χαρίς Σίλατζιτς) υπήρξε καταλυτικός. Με την αμέριστη βοήθεια της
Ουάσιγκτον, την προπαγάνδα λάσπης ορισμένων Παριζιάνων και τα δολάρια του
ισλαμικού κόσμου, αλλά και με τη στρατολόγηση χιλιάδων φανατικών μουτζαχεντίν,
Αφγανών, Ιρανών, Σαουδαράβων, Τούρκων και άλλων, άρχισε τον πόλεμο εναντίον
των Σέρβων και των Κροατών, με δολοφονίες και εθνοκαθάρσεις, κατηγορώντας τους
γι’ αυτά που έκανε ο ίδιος.

H πρωτεύουσά του, το Σαράγεβο – «πόλη των προδοτών» κατά τον Ίβο Άντριτς, εκεί
που είχαν παλιά την έδρα τους οι οθωμανικές δυνάμεις κατοχής – ανακηρύχθηκε
«μαρτυρική πόλη, πολιορκημένη από τους Σέρβους», στην οποία πάντως
μπαινόβγαινε όποιος ήθελε και η οποία υποδεχόταν σε πολυτελή ξενοδοχεία
δημοσιογράφους και διανοουμένους στην υπηρεσία των ισλαμιστών, οι οποίοι, εν
τω μεταξύ, ανακηρύχθηκαν «Βόσνιοι».

Ας προστεθεί ότι, τόσο σύμφωνα με τα αναμφισβήτητα στοιχεία του ΟΗΕ όσο και
των ουδέτερων πολιτικών και στρατιωτικών παρατηρητών, από τους 150.000 Σέρβους
κατοίκους της πόλης σφαγιάστηκαν 8.000 από τις ισλαμοβοσνιακές δυνάμεις
(πάνοπλες παρά το εμπάργκο), γεγονός που εντέχνως αποσιωπά η αντισερβική
προπαγάνδα. Οι υπόλοιποι εκδιώχθηκαν κακήν κακώς.

Ύστερα από όλα αυτά και την πλαστή Συμφωνία του Ντέιτον, ο Ιζετμπέγκοβιτς
έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας και, αργότερα, αποσύρθηκε.

Όμως, μια περίεργη σιωπή πύκνωσε γύρω από τον «πρώτο πρόεδρο και πατέρα της
Βοσνίας». Πράγμα απολύτως φυσικό, γιατί εάν ερευνούσε κανείς την αληθινή του
βιογραφία θα μάθαινε πολλά.

Έτσι, λοιπόν, κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές ο κύριος Ιζετμπέγκοβιτς «που είχε
καταδικαστεί επί Τίτο».

Ο Δημήτρης T. Άναλις είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων σε θέματα
γεωστρατηγικής και μέλος του Συμβουλίου Επιτήρησης της Ομάδας Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων.