[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Παιδάκι ήμουν, νήπιο, όταν άκουσα, για πρώτη φορά το όνομα «Κύπρος». Και δεν
θα ξεχάσω ποτέ την πέτρινη όψη του πατέρα μου, που έφερε το κακό μαντάτο σπίτι
– ότι «μπορεί να γίνει πόλεμος, τουρκικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν την Κύπρο».
Έφηβος ήμουν το ’74, όταν ξαπλωμένος στην παραλία στο Καλαμάκι, άκουσα στο
τρανζίστορ ότι «από της πρωίας σήμερον τουρκικά αποβατικά σκάφη αποβιβάζουν
στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Κυρήνειας. Οι δυνάμεις της Εθνικής
Φρουράς αμύνονται του πατρίου» – πόλεμος! Κι ύστερα μεγάλωσα, έγινα
δημοσιογράφος, αλλά το Κυπριακό πάντα εκεί, δίπλα, ακούσια καθημερινή
«συντροφιά». Με την ελπίδα, ότι αυτή η πρόταση λύσης, εκείνη η πρωτοβουλία του
ΟΗΕ, η άλλη παρέμβαση αμερικανικού παράγοντα, των Βρετανών, της ΕΟΚ, θα λύσει
επιτέλους το πολιτικό πρόβλημα. Και από κοντά οι συγγενείς των αγνοουμένων να
περιφέρουν τον πόνο τους και να εμπαίζονται από όλους – πολιτικούς και
διπλωμάτες – που ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ, αλλά τους αφήνουν στο πηχτό σκοτάδι της πολιτικής
σκοπιμότητας. Και μαζί και η εκτίμηση των μεγαλυτέρων από μένα – διευθυντών,
αρχισυντακτών, δημοσιογράφων – ότι «αν θες να χάσεις φύλλα, κάνε πρώτο θέμα το
Κυπριακό». Αν θες να χάσεις την Κύπρο, παραδέξου πως βαρέθηκες να σε ζαλίζει
όλα αυτά τα χρόνια…

Το λάθος μας

Παραδέξου επίσης ότι δεν έχει κανένα νόημα να πηγαινοέρχεσαι ως χώρα από το
ένα συμπόσιο στο άλλο, κι από το ένα φόρουμ στο δεύτερο, για το Κυπριακό, αν
δεν μπορείς να εκτιμήσεις την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι το 1974 έγινε
ένας πόλεμος στην Κύπρο, στον οποίο υπήρξε ένας νικητής και ένας ηττημένος.
Όσο κι αν δεν μας αρέσει, νίκησε η Τουρκία και έχασε η Ελλάδα. Μπορεί να
υπάρχει το ελαφρυντικό ότι η Ελλάδα πλήρωσε έτσι το κόστος της 7χρονης
προδοτικής χούντας, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχασε. Το λάθος μας είναι ότι
ποτέ α) δεν καταλάβαμε τι έγινε τον Ιούλιο του ’74 στην Κύπρο, και β) ποτέ δεν
αντιληφθήκαμε ότι τίποτε δεν μπορεί να μας γυρίσει πίσω στις 19 Ιουλίου 1974.
Τίποτε. Μόνον ένας νέος πόλεμος. Τον θέλουμε; H εισβολή, η κατοχή, και οι
επιπτώσεις τους στον πληθυσμό, είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποία εμείς
δεν καταφέραμε ποτέ να αφομοιώσουμε. Γιατί αν τα είχαμε καταφέρει, εγκαίρως θα
είχαμε τραβήξει τις κουρτίνες και θα είχαμε αντιληφθεί ότι για το Κυπριακό
ισχύει απολύτως η λαϊκή ρήση «κάθε πέρσι και καλύτερα»…

(Αυτο)καταστροφική διπλωματία

Ναι, «κάθε πέρσι και καλύτερα». Όποιος καθήσει και βάλει το ένα δίπλα στο άλλο
τα σχέδια επίλυσης του Κυπριακού, θα αντιληφθεί ότι καθένα προηγούμενο ήταν
καλύτερο (περισσότερο ή λιγότερο) από κάθε επόμενο. Έτσι που να διδάσκεται
στις διπλωματικές σχολές ως ο ορισμός της (αυτο)καταστροφικής διπλωματίας.
Τυχαίο είναι νομίζετε που το Κυπριακό χαρακτηρίζεται ως μια «αλυσίδα χαμένων
ευκαιριών»;

Τώρα φθάσαμε και πάλι εκεί απ’ όπου έχουμε ξεκινήσει. Με το πιστόλι (του ξένου
παράγοντα) στον κρόταφο (μας), και με το μπαλάκι που μοιάζει με πυρακτωμένο
κάρβουνο να βρίσκεται στα χέρια μας. Καθόλου εύκολη η κατάσταση, θα διαπίστωνε
κάποιος αβίαστα. Και θα είχε δίκιο, διότι, ανεξάρτητα από το πώς νιώθει κανείς
απέναντι στο Κυπριακό, η μεγάλη αλήθεια είναι ότι επηρεάζει άμεσα την
οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, και κατ’ επέκταση τη ζωή του καθενός
μας. Άρα, ας μην αισθάνεται κανείς ήσυχος, και πολύ περισσότερο να μην
οχυρώνεται πίσω από αφορισμούς του είδους «έλα μωρέ, και τι με ενδιαφέρει
εμένα για το Κυπριακό;». Σ’ ενδιαφέρει μεγάλε, σ’ ενδιαφέρει…

«Παρίσταμαι και χαιρετίζω»

Επίσης δεν είναι καθόλου βολική η στάση τού «παρίσταμαι και χαιρετίζω» που
επέλεξε συνειδητά να ακολουθήσει ο K. Καραμανλής στις συνομιλίες της
Λουκέρνης. H στάση αυτή, υπαγορευμένη από τον φόβο του να μη χρεωθεί τίποτε σε
σχέση με την αποτυχία για την εξέρευση μιας λύσης που να είναι θετική για τις
ελληνοκυπριακές επιδιώξεις, ουσιαστικά είναι μια θέση ηττοπαθής και ως εκ
τούτου προβληματική. Οι άνθρωποι – της N.Δ. – θα μας τρελάνουν. Δεν έχει,
λέει, ευθύνη ο K. Καραμανλής και η κυβέρνησή του για το ναυάγιο. Και ποιος
έχει; Εγώ; Εσείς; Οι φίλοι μας; Εμείς είμαστε κυβέρνηση ή εκείνος. Ούτε είναι
επιχείρημα το ότι είναι «μόλις 20 ημέρες κυβέρνηση». Και λοιπόν; Και 20 ώρες
να ήταν κυβέρνηση, πάλι ευθύνες θα είχε. Αλλιώς τι νόημα είχε να πάει στη
Λουκέρνη; Αν ήταν να κρύβεται πίσω από τις ισχνές πλάτες του Τάσσου
Παπαδόπουλου θα μπορούσε να το κάνει και εκ του μακρόθεν, από την Αθήνα. Πήγε
εκεί για να διαπραγματευθεί. Όχι να πάρει τον αέρα του…

Κύριε Αλαβάνε, χαλαρώστε

Ο κύριος Αλέκος Αλαβάνος τώρα, έπαιρνε τον αέρα του στις Βρυξέλλες, επί 17
ολόκληρα χρόνια, πριν καταλήξει σ’ αυτές τις εκλογές βουλευτής του ΣΥΝ στο
εθνικό Κοινοβούλιο. Και άσχετος να ήταν, όλο και κάτι θα είχε μάθει από το πώς
λειτουργούν τα όργανα της Κοινότητας, αλλά φευ. Τις προηγούμενες ημέρες έγινε
πρωτοσέλιδο θέμα, επιτιθέμενος κατά του Γιώργου Παπανδρέου (γενικώς) και της
Άννας Διαμαντοπούλου (ειδικότερα), διότι η χώρα έμεινε χωρίς επίτροπο. Και δεν
μπόρεσε να υποστηρίξει τις θέσεις της για το Κυπριακό ενώπιον της Κομισιόν,
μιας και η κ. Διαμαντοπούλου παραιτήθηκε για να αναλάβει εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ,
η δε τοποθέτηση του νέου επιτρόπου Στ. Δήμα δεν έχει εγκριθεί ακόμη. Τα είπε,
απόλαυσε τον… θρίαμβο των πρωτοσέλιδων, και μετά ήρθε η διάψευση, διά
στόματος P. Πρόντι: ο Στ. Δήμας ήταν παρών στη συζήτηση της Κομισιόν και
εξέθεσε με επάρκεια τις απόψεις της Ελλάδας, άρα κανένα πρόβλημα. Κύριε
Αλαβάνε, χαλαρώστε. Και μην ξεχνάτε ότι το ψέμα έχει κοντά πόδια, ως
γνωστόν…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τι φταίει και σβήνει η δάδα;

Ωραία ήταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο την Τετάρτη, όταν έφθασε η Ολυμπιακή Φλόγα
και μαζεύτηκαν καμιά 30αριά χιλιάδες άνθρωποι να απολαύσουν το θέαμα. Όλα
πήγαν καλά, και τα εμφανώς κιτς στοιχεία της τελετής, μπορεί να ήταν
ενοχλητικά, αλλά δεν έβγαζαν και μάτι εδώ που τα λέμε. Πολλή χλαμύδα, πολλή
φουστανέλα, κόρνες και κορνέτες, αλλά εντάξει. Εγώ είμαι ικανοποιημένος πολύ,
ειδικά που δεν έγινε κανένα… ατύχημα να σβήσει η φλόγα την ώρα που ο
«αθάνατος» (ή μήπως ατσαλάκωτος) κύριος Λάμπης Νικολάου την παρέδιδε στη
Γιάννα Αγγελοπούλου – όπως άλλωστε συνέβη έως τώρα με το… 70% από τις δάδες
που άναψαν οι λαμπαδηδρόμοι! Ψάχνονται να βρουν τι φταίει και σβήνει η δάδα,
αλλά μέχρι στιγμής δεν το έχουν ανακαλύψει. Και να πεις ότι κόστισε και λίγο;
350 ευρώ η μία – σχεδόν 120.000 σε… δραχμές! Όποιος έχει όρεξη ας κάνει τον
υπολογισμό για το πόσο κοστίζουν οι 16.000 δάδες που προμηθεύτηκε ο «Αθήνα
2004», από εργοστάσιο της Αυστραλίας – χάθηκαν τα ελληνικά εργοστάσια, που
μπορεί να την έφτιαχναν και καλύτερα; Για τα πώς και τα γιατί αυτής της
«φλογισμένης» ιστορίας όμως, λεπτομέρειες προσεχώς…