ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mητροπόλεις

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Π. Ζαχαρόπουλος, Νότου 1, Αγία Παρασκευή,
γράφει:

«Προτείνω, όπως η Πολιτεία επέμβη και ως έχουσα το εκ του Συντάγματος δικαίωμα
προβή, διά νομοθετικής ρυθμίσεως, εις αναθεώρησιν και τροποποίησιν του
ισχύοντος Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας και καθορίση διά ταύτης ότι
οσάκις, δι’ οιονδήποτε λόγον, κενούται η θέσις Μητροπόλεως τινός, αύτη να
πληρούται δι’ εκλογής από τον λαόν της περιοχής.

Εάν τούτο επιτευχθή, θα έχωμεν τας εξής επιπτώσεις:

1) Δεν θα έχωμεν σύνταξιν πινάκων εκλογίμων και υποβολήν τούτων προς έγκρισιν
ή ενημέρωσιν. 2) Οι κάτοικοι της περιοχής της Μητροπόλεως, έχοντες προσωπικήν
αντίληψιν των ικανοτήτων ή και αδυναμιών των υποψηφίων, θα εκλέγουν κατά
τεκμήριον τον καταλληλότερον διά το αξίωμα του Μητροπολίτου. 3) Θα παύσουν να
υφίστανται εις τους κόλπους της Ιεραρχίας της Ελλάδος οι γνωστές
ομαδοποιήσεις, κλίκες και καπετανάτα που δημιουργούνται από τον ισχύοντα
τρόπον εκλογής. 4) Ο εκλεγόμενος Μητροπολίτης θα είναι πολύ προσεκτικός εις
όλας του τας ενεργείας διά να μην απογοητεύση τον λαόν ο οποίος τον εξέλεξεν.

Δεύτερον μέρος της προτάσεως είναι, καταργουμένης της ισοβιότητος, η
επανάληψις της εκλογής κατά τακτά χρονικά διαστήματα και ως πιθανή λύσις
προτείνεται η εκλογή να γίνεται την ιδίαν ημέραν με τας δημοτικάς εκλογάς ή
εκλογάς διά την Ευρωβουλήν και ουχί με τας πολιτικάς εκλογάς δι’ ανάδειξιν
βουλευτών.

Τρίτον μέρος της προτάσεως, και το πλέον ριζοσπαστικόν, είναι να επιτρέπεται η
εκλογή ως Μητροπολιτών και των εγγάμων κληρικών. H ισχύουσα υποχρεωτική αγαμία
έχει γίνει αιτία πλείστων παρανόμων και αντικανονικών ενεργειών, όπως
παράνομες σχέσεις με γυναίκες κ.ά.

H αγαμία γενικώς, έχω την εντύπωσιν ότι παραβαίνει την θείαν ρήσιν “Αυξάνεσθε
και πληθύνεσθε”. Τέλος, νομίζω ότι ελάχιστοι αρχιερείς έχουν να επιδείξουν την
αγωνιστικήν δραστηριότητα υπέρ του έθνους, της κοινωνίας, της δημοκρατίας και
της ελευθερίας, του αειμνήστου εγγάμου κληρικού πατρός Πυρουνάκη. Αυτός δεν
έκανε για Μητροπολίτης;

Πολλοί αντιφρονούντες δι’ όσα ανωτέρω αναφέρω, θα επικαλεσθούν την παράδοσιν.
Συμφωνώ με την τήρησιν των παραδόσεων όταν είναι άδολες, δεν εμποδίζουν την
εξέλιξιν της κοινωνίας προς τας συγχρόνους απόψεις και, προ παντός, δεν
χρησιμοποιούνται ως άλλοθι δι’ ιδιοτελείς σκοπούς. Παραδόσεις, εξάλλου, είναι
σε ορισμένα μέρη η βεντέτα, οι μπαλοθιές και η αρπαγή των ποιμνίων. Θα τις
τηρούμε και αυτές με σεβασμό;».