γιατί… λέμε «Tου ήρθε κουτί»;

Όταν μετά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα άρχισε να παίρνει
συγκεκριμένη μορφή η κοσμική ζωή στον τόπο μας και να διοργανώνονται οι πρώτες
κοσμικές δεξιώσεις, παράλληλα με τις γραφικές δεξιώσεις των ανακτόρων,
προέκυψε, όπως ήταν φυσικό, το ζήτημα των αμφιέσεων. Υπήρχαν βέβαια και στην
Ελλάδα μοδίστρες και ράφτες πεπειραμένοι, αλλά για τη δημιουργία ελληνικών
στολών με τα πολύχρωμα και πολύπλοκα κεντήματα και στολίδια. Οι φραγκοράφτες,
δηλαδή οι ράφτες που έραβαν σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, φάνηκαν λίγο
αργότερα. Όπως ήταν φυσικό, οι προτιμήσεις άρχισαν να προσαρμόζονται με τον
καιρό στις δυτικές αντιλήψεις περί κομψότητος. Οι παριζιάνικες τουαλέτες και
τα λονδρέζικα φιγουρίνια για τους άνδρες άρχισαν να γίνονται πρότυπα για να τα
μιμηθούν οι κομψοί Αθηναίοι. Κι επειδή δεν μπορούσαν να εμπιστευτούν τα ακριβά
υφάσματα στις Αθηναίες μοδίστρες, οι πιο πλούσιοι έκαναν τις παραγγελίες τους
στην Ευρώπη. Έτσι κάποιο πρωινό έφθαναν τα ραμμένα ρούχα από το Παρίσι και το
Λονδίνο, μέσα σε ένα πολυτελέστατο κουτί. Φυσικά, σκεφθείτε πώς και πώς
περίμεναν αυτά τα ρούχα από το εξωτερικό, όταν μάλιστα πλησίαζε και κάποιος
ανακτορικός χορός. Θα φτάσει ή δεν θα φτάσει έγκαιρα το κουτί; Από αυτό το
τελευταίο λοιπόν – σύμφωνα με τα όσα γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος
Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – έμεινε η φράση «Του ήρθε κουτί», όταν μάλιστα τα ρούχα που
περίμεναν ήταν και χωρίς πρόβα.