Aν έχεις ψώνιο διάβαινε…

Πατείς με πατώ σε τα νιάτα της χώρας στα ριάλιτι που υπόσχονται καριέρα στις πίστες

Σπεύδουν, χωρίς κανέναν ενδοιασμό για το αν διαθέτουν ταλέντο, σίγουροι ίσως
ότι το διαθέτουν και αν όχι αυτό, τουλάχιστον το θράσος, σε οποιονδήποτε
διαγωνισμό και δη τηλεοπτικό. Προσφέρουν θέαμα γελοιότητας, πλην όμως
εξαιρετικά κεφάτο. Πρόκειται για τους δεκάδες πασιφανώς ατάλαντους, άφωνους,
ψωνισμένους, μαζί με ημιατάλαντους και ορισμένους, ελάχιστους ταλαντούχους
που, πατείς με πατώ σε, παίρνουν μέρος σε όλους αυτούς τους
διαγωνισμούς-ριάλιτι, τα οποία υποτίθεται εξασφαλίζουν λαμπρή καριέρα στις
πίστες και τη δισκογραφική αγορά.

H αλήθεια είναι ότι η τηλεόρασή μας προσφέρεται για την επίδειξη κάθε
είδους ψώνιου, όσο δε μεγαλύτερο είναι τόσο περισσότερο εξασφαλίζεται και το
σουξέ. Άλλωστε εξαρτάται από ποια πλευρά είσαι και πώς βλέπεις κάθε θέαμα.
Γιατί, για παράδειγμα, γίνεται αστείος ένας νεαρός καβαλημένος που φαλτσάρει
νομίζοντας ότι είναι τουλάχιστον ο εγχώριος Ρίκι Μάρτιν και δεν είναι εξίσου
αστεία μια αυθαίρετη κριτική επιτροπή απέναντί του, που έχει ύφος σαν να
εξαρτάται από την κρίση της η τύχη του έθνους;

Τι να πει κανείς για τη σοβαρότητα της κρίσης της κυρίας Κατραβά – η
ξανθιά κυρία με το ξινισμένο ύφος, της επιτροπής του «Pop Idol» (Mega) – όταν
εξηγεί με χαρακτηριστική σαφήνεια τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει το pop
αστέρι: «Πρέπει να έχει ένα πακέτο pop προσόντων». Τα πράγματα είναι απλά: οι
κριτές αναζητούν το «πακέτο», οι διαγωνιζόμενοι παριστάνουν ότι είναι και το
τηλεοπτικό κοινό το τρώει κατακέφαλα.

Στο κάτω κάτω όλοι κάνουν το κέφι τους και η αγορά μπορεί να κερδίσει
άφθονα ημιατάλαντα αστεράκια, για παραγέμισμα στις νυχτερινές πίστες.

Και επειδή σημασία έχει το «πακέτο» και όχι η φωνή, αν έχει σφιχτούς
κοιλιακούς ή σέξι ντεκολτέ και οπίσθια, κάτι γίνεται. Άλλωστε στη χειρότερη
των περιπτώσεων, το μεροκάματο της πίστας είναι τουλάχιστον διπλάσιο από
οποιοδήποτε άλλο.

Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που συνωστίζονται κάθε λογής
παιδάκια, με μέτριες φωνούλες και φιλόδοξες μανούλες – αυτές κι αν δίνουν μάχη
στα μετόπισθεν, ορισμένες πιο ψωνισμένες και από τα παιδιά τους.

Το εντυπωσιακό ωστόσο είναι ο μεγάλος αριθμός νέων που σπεύδουν στους εν λόγω
διαγωνισμούς. Ορδές ολόκληρες για να επιλεγούν καμιά δεκαριά. Απλά ψώνια;
«Χτυπημένοι» και ζαλισμένοι από την γκλαμουριά που προβάλλεται από τις
διάφορες εκπομπές και τις γυαλιστερές σελίδες των περιοδικών; Απλώς είναι
μεγάλη η ανεργία;

Μπορεί να υπήρξε ανέκαθεν το τραγούδι προσφιλής εγχώρια καλλιτεχνική
έκφραση, αλλά και προσφιλές καταφύγιο της ψυχής σε καημούς και γλέντια, όμως η
προσέλευση νέων στις τηλεοπτικές πίστες επιλογής «ταλέντων», όπου υφίστανται
εκτός των άλλων και τη δημόσια ταπείνωση, δεν μπορεί παρά να υποδηλώνει και
άλλες τάσεις.

Ότι αίφνης η πίστα και η νύχτα θεωρούνται ζηλευτή «αποκατάσταση». Ότι μαμάδες
που ονειρεύονταν να δουν τον γιο γιατρό, τον προτιμούν με ένα μικρόφωνο στο
χέρι και να κουνάει τα κανιά του μπροστά στο κοινό, με την ελπίδα ότι θα γίνει
κάτι μεταξύ Ρουβά και Ρέμου.

Είναι άγριο θέαμα να παρακολουθεί κανείς παιδιά να υφίστανται την
ειρωνεία του φακού και μιας φωνής, που παριστάνει τον αθέατο παρατηρητή να
καθοδηγεί το βλέμμα του τηλεθεατή. Στο «Pop Idol», για παράδειγμα,
τσουβαλιάζονται ανά ομάδες οι «υποψήφιοι» για να τραγουδήσουν σουξέ της μιας ή
της άλλης φίρμας. Εδώ παρακολουθούμε τους «Σάκηδες Ρουβάδες», λέει η φωνή και
εδώ τις «Άννες Βίσσες». Πειθήνια τα «ταλέντα» προσπαθούν να μιμηθούν κινήσεις
και κορώνες της εν λόγω φίρμας.

Άδικη νιότη, δίχως αντιρρήσεις στους «κριτές»

Μα πού είναι τα ατίθασα νιάτα, τα ασυμβίβαστα, αυτά που δεν δέχονται να τα
τσουβαλιάζουν οι ενήλικοι, τα νιάτα που θέλουν κόσμο δικό τους, διαφορετικό;
Πώς σύρονται έτσι όλα αυτά τα παιδιά, πριν καλά καλά διαμορφώσουν
προσωπικότητα για να μπουν στον τόρνο της σοουμπίζ, να τα κόψουν και να τα
ράψουν για να τα κάνουν «πακέτο»; Και κάνουν δίαιτες on camera και αισθάνονται
ντροπή, που έχουν τα κιλάκια τους μερικά, και δέχονται όλα να τους φορέσουν
ρούχα κακόγουστα, που τους κάνουν να μοιάζουν με κρεμάστρες δοκιμαστηρίου. Και
σαν να μη φθάνει αυτό, τους μαθαίνουν πως δεν πρέπει να φέρνουν αντιρρήσεις
στην εξουσία της «αγοράς», που την εκπροσωπούν διάφοροι «κριτές».