MATIEΣ Ο πολιτισμός

Δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι η δημοτικότητα του Καραμανλή θα
εκτοξευόταν στο 79% («Καθημερινή» 21/3): είναι νέος, μιλάει ωραία, υπόσχεται
μεγάλες αλλαγές, δεν καταγγέλλει ούτε μηδενίζει, όπως παλιά, έχει ένα 45% στην
τσέπη, δείχνει αποφασισμένος, δεν φοβερίζει και μολονότι δεν ζητάει περίοδο
χάριτος, όπως συμβαίνει με κάθε καινούργια κυβέρνηση, ο κόσμος είναι έτοιμος
να του την δώσει, τουλάχιστον έως τον Σεπτέμβριο.

Καλά κάνει, πιστεύω, που θέλει να ανεβάσει ψηλά τον πήχυ, ως προς τον
πολιτισμό. Ο χώρος, όμως, είναι εξαιρετικά δύσκολος. Κι ένας άνθρωπος μόνος,
όση θέληση και να ‘χει, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Καταλαβαίνω ότι οι
ανάγκες των Ολυμπιακών δεν του επιτρέπουν να αναθέσει «πολιτιστικές
αρμοδιότητες» στη Φ. Πετραλιά και στον Π. Τατούλη. Από τον Σεπτέμβριο και
μετά, ωστόσο, θα πρέπει να μπει το νερό στ’ αυλάκι, χωρίς άλλη καθυστέρηση.

Είναι πολλά τα προβλήματα του πολιτισμού. Και ξέρω πολύ καλά τι τράβηξε ο
Βενιζέλος, για να μπορέσει να φέρει τα πράγματα σε κάποιον λογαριασμό. Ο
Καραμανλής συνάντησε ήδη τον Θεοδωράκη και τον Κακογιάννη, είχε επαφή με την
Καρυστιάνη, έχει δίπλα του τον Στ. Ξαρχάκο, θα έχει συνάντηση (το Σάββατο) στη
Ραφήνα με προσωπικότητα της Τέχνης. Αλλά το παιχνίδι δεν κερδίζεται έτσι: και
ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβλεπε τον Χορν και τον Μινωτή συχνότατα, αλλά,
τελικά, δεν κατάφερε να φτιάξει τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Ενώ η Μελίνα γέμισε
την Ελλάδα με θέατρα.

Για μένα, ο Καραμανλής θα πρέπει να συζητήσει πολλές φορές και διεξοδικά τα
θέματα που έχουν σχέση με το Θέατρο, τον Κινηματογράφο, τη Μουσική, τον Χορό,
το Βιβλίο, τη Λογοτεχνία, το Τραγούδι. Να ζητήσει γνώμες από τον Αγγελόπουλο,
τον Βούλγαρη, τον Καζάκο, τον Μόραλη, τον Φασιανό, τον Κεσσανλή, τον Πατρίκιο,
τον Μαρωνίτη, τον Μικρούτσικο, τον Ντασσέν, τον Γεωργουσόπουλο, τον Πλωρίτη,
την Πλάκα και να διαθέσει ώρες σε σκηνοθέτες, χορευτές, ηθοποιούς κ.λπ., που
γνωρίζουν τα πράγματα και είναι σε θέση να κάνουν σοβαρές προτάσεις.

Αλλά, πέρα από τις συναντήσεις αυτές, που θα του επιτρέψουν να σχηματίσει μια
εικόνα για το πολιτιστικό τοπίο τού 2004, ο Καραμανλής θα πρέπει να βάλει το
χέρι βαθιά στην τσέπη, για να δώσει χρήματα πολλά στο Θέατρο, στον
Κινηματογράφο κ.λπ. Και να επιβάλει στη δημόσια τηλεόραση, στο δημόσιο
ραδιόφωνο να ασκούν πολιτιστική πολιτική στο πρόγραμμα και όχι να
ανταγωνίζονται με εμπορικές σάχλες τα ιδιωτικά κανάλια, για να εξασφαλίσουν
διαφημίσεις! Του τα ‘λεγα όλα αυτά του Στάγκου και μου απαντούσε «ναι μεν,
αλλά…». Ας το ξεκαθαρίσουμε: στον πολιτισμό, που τον κατεξευτελίζει η
ιδιωτική Τ.V., δεν χωράνε «ναι μεν, αλλά…». Χωράει μόνο ναι.