ΔHMHTPHΣ KATAΛEIΦΟΣ «Ό,τι έχω κάνει, το εγκρίνω»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Έντονο «παρών» δίνει φέτος ο Δημήτρης Καταλειφός, με πέντε θεατρικούς ρόλους |
Φέτος, μέσα σε έξι μήνες ο Δημήτρης Καταλειφός έχει παίξει τέσσερις ρόλους και
μας επιφυλάσσει μια έκπληξη με τον επόμενο, που θα είναι στη «Μικρή Πόρτα» της
Ξένιας Καλογεροπούλου. Είναι η στιγμή της εικοσιεννιάχρονης θεατρικής πορείας
του που κατασταλάζει σε μια «γεμάτη» επιτυχία, συνώνυμη της αξιοκρατίας.
«Ευτύχησα να έχω συνεργασίες σημαντικές και φιλίες πολύτιμες. Χρωστάω
πολλά στον Πέλο Κατσέλη και στη Νίκη Τριανταφυλλίδη, που υπήρξαν οι πρώτοι μου
δάσκαλοι, στους σκηνοθέτες που με εμπιστεύθηκαν και κυρίως στις δύο ομάδες στη
“Σκηνή” και στο “Εμπρός”. Στη ζωή μου τα πράγματα με βρήκαν, δεν τα οδήγησα
εγώ, που έχω μια φυσική δειλία. Όμως περηφανεύομαι να πω, χωρίς καμιά
σεμνότητα, πως ό,τι πέτυχα έγινε με έναν τρόπο καθαρό, με έναν τρόπο που
εγκρίνω».
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά τη διάλυση του «Εμπρός», υπάρχει ως ελεύθερος
σκοπευτής απολαμβάνοντας ηδονές και αμοιβές και αναγνωρίζεται τόσο από τη
συντεχνία όσο και από ένα ευρύ κοινό ως θεατρική μονάδα. Απόδειξη, ότι οι
συμμετοχές του σε δύσκολα έργα και σε μια περίοδο θεατρικής κρίσης βρίσκουν
ανταπόκριση και έχουν επιτυχία. Δηλαδή επαληθεύει την άποψη πως η ποιότητα
έχει εμπορική αξία.
«Μεγαλώνοντας απολαμβάνω την ωριμότητα μιας γενικότερης στάσης στο
θέατρο. Τώρα όλα είναι πιο συνειδητά. Κάθε παράσταση είναι για μένα μια
ερωτική συνάντηση. Όλη τη μέρα ζω με τη λαχτάρα της συνάντησης με το έργο και
τους θεατές. Δεν πάω για να παίξω και να φύγω. Και χαίρομαι που υπάρχει
“ζωντανή” αυτή η επιθυμία, ανεξαρτήτως επιτυχίας ή αποτυχίας. Μέσα σε δύο
πυκνές ώρες συναντιέσαι μέσω του συγγραφέα με την ψυχή του άλλου. Είναι μια
πνευματική διαδικασία, όπου το ζητούμενο είναι κάτι από το άπιαστο. Πιστεύω
στην αξία της δουλειάς μου. Σε αυτό που λέει ο Τσέχωφ με τη Νίνα “Το μόνο που
έχω καταλάβει Κόστια είναι ότι πρέπει να έχουμε πίστη”».
Στο «Απλό θέατρο» του Αντώνη Αντύπα, που όπως λέει «υπήρξε γενναιόδωρος
απέναντί μου και του χρωστάω πολλά», έπαιξε στον «Ξεριζωμό» του Μπράιαν Φρίελ
(τον δάσκαλο που έχει αφιερώσει τη ζωή του επί 35 χρόνια στους μαθητές του)
και τώρα ερμηνεύει τους κεντρικούς ήρωες στα μονόπρακτα «Αυτός και το
παντελόνι του» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Κύκνειο άσμα» του Άντον Τσέχωφ και
«Τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» του Μπέκετ, που παίζονται σε ενιαία
παράσταση με τον γενικό τίτλο «Τρία βήματα πριν». H συνεργασία του με τον
Αντύπα θα συνεχιστεί και του χρόνου. Αλλά ενδιαμέσως, μετά το Πάσχα, τον
περιμένει ένας ρόλος στη νέα σκηνή που εγκαινιάζει το παιδικό θέατρο της
Καλογεροπούλου.
«Είναι το έργο του Μάικλ Κένι “Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι” που κινείται
αριστοτεχνικά στην κόψη του ξυραφιού. Ένας παππούς φιλοξενεί την εγγονή του
που έρχεται για διακοπές και πρέπει να της μιλήσει για την “απουσία” της
γιαγιάς. Πώς θα χειριστεί ένα τέτοιο θέμα, που απευθύνεται σε ένα αθώο παιδί;
Ακροβατώντας σε τεντωμένο σκοινί και καταφεύγοντας στην απλότητα και στη
σοφία, καταφέρνει να συμφιλιώσει την παιδική ψυχούλα με την ιδέα της απώλειας,
με το μεγαλύτερο γεγονός της ζωής, τον θάνατο, χωρίς να αναφερθεί ούτε μία
φορά η λέξη».
Για την επιλογή του και την επιστροφή του στο παιδικό θέατρο, λέει:
«Όταν τελείωσα τη Σχολή του Κατσέλη, το 1975, η Ξένια, που ήταν στις
εξετάσεις, μου πρότεινε τον πρώτο μου ρόλο στο “Τελευταίο ταξιδιάρικο
καλοκαίρι”. H συγκίνηση και η βαθιά υποχρέωση που της έχω ήταν ο πρώτος και
βασικός λόγος να δεχτώ αμέσως την πρόταση, η οποία είχε εντέλει πολλαπλό
ενδιαφέρον. Είναι ένα καταπληκτικό έργο ποιητικής απλότητας και ειλικρινούς
αθωότητας. Αν και παιδικό, έχει μπεργκμανικά και μπεκετικά στοιχεία, που θα
εκτιμήσει και το ενήλικο κοινό. Επίσης, είναι μια παραγωγή με σπουδαίους
συνεργάτες, όλοι ταλαντούχοι νέοι, όπως ο Γιάννης Μόσχος που το σκηνοθετεί, η
Ιωάννα Παπά που κάνει την εγγονή μου και η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου που κάνει
τα σκηνικά και κοστούμια. Για μένα αυτή η συνεργασία έχει κι έναν συμβολισμό.
Σαν να κλείνει ένας κύκλος συμπυκνώνοντας όσα έζησα, χάρηκα και πόνεσα».
«Διδάσκομαι την ανάγκη να διατηρώ την αθωότητά μου»
Δάσκαλος πια και ο ίδιος σε δύο δραματικές σχολές, στου Γιώργου Αρμένη και
στον «Ίασμο», προσπαθεί να μεταδώσει στα νέα παιδιά παράλληλα με τις τεχνικές,
τις μεθόδους της υποκριτικής και το πάθος του για το θέατρο. «H διδασκαλία
είναι για μένα εφάμιλλης δύναμης και αξίας με τη θεατρική πράξη. Άσε που σε
έναν βαθμό υποκαθιστά τα πατρικά μου αισθήματα. Αλλά ομολογώ πως χρωστάω πολλά
σε αυτή τη σχέση. Είναι μια ανταλλαγή ηλικιών και ό,τι αυτό συνεπάγεται, που
με βαθαίνει, με κάνει καλύτερο. Γιατί διδάσκοντας τα παιδιά παίρνω κι εγώ τα
δικά μου μαθήματα. Την ανάγκη να είσαι σαφής, να διατηρείς την αθωότητά σου,
να είσαι έντιμος με την τέχνη σου, να δίνεις αξία στην αφοσίωση».
Μόνος αλλά όχι μοναχικός, στα 50 του χρόνια και με περισσότερους από 50
ρόλους στο κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο, αφήνει μια χαραμάδα στο όνειρο.
«Με το σπρώξιμο της Ράνιας Οικονομίδου, την οποία εκτιμώ βαθύτατα, ίσως
κάνουμε μια δουλειά όπου θα ανανεώσουμε την πίστη μας στη δύναμη της ομαδικής
δουλειάς. Συνεργασία με έμπειρους και νέους συναδέλφους, όπου θα εντάσσεται
και η εργασία πάνω στο αρχαίο δράμα σε κλειστό χώρο. Δεν μου λέει τίποτα μια
παράσταση στην Επίδαυρο μέσα από μια συμβατική συνθήκη προετοιμασίας. Εκτιμώ
και θαυμάζω το ψάξιμο του Άρη Ρέτσου, που έχει αφοσιωθεί στην έκφραση της
αρχαίας τραγωδίας».
Google news
